خانه سالمندان

در تماس با مرکز نگهداری کامران فانی، اعلام شد این استاد پیشکسوت  به دلیل کهولت سن مدت کوتاهی مهمان این مرکز خواهند بود و شرایطشان خوب و پایدار است.

هفته گذشته در جریان بستری شدن کامران فانی، نویسنده، مترجم، کتابدار و نسخه‌پژوه ایرانی و عضو افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی و عضو هیات علمی دانشنامه تشیع در خانه سالمندانی در کرج قرار گرفتیم

رئیس انجمن علمی سالمندان ایران ضمن هشدار نسبت به سرعت رشد سالمندی در ایران، بیشترین علت نارضایتی سالمندان را مربوط به وضعیت معیشتی و مالی‌ آنها اعلام کرد.

پسر ارشد گلی ترقی پس از انتشار عکس و مطالبی درباره انتقال مادرش به آسایشگاه سالمندانی در فرانسه، توضیحاتی داد.

او رضا رویگری است. همان آقا مهندس جوان «اجاره نشین‌ها» که وقتی می‌دید اهالی ساختمان با بیل و کلنگ به جان ساختمانی که آن را آجر به آجر بالا برده‌ بود، افتاده اند. آه می‌کشید و حسرت می خورد.‌حالا بعد از سال‌ها انگار با بیل و کلنگ به جان و آبرو او افتاده‌اند. او کیان ایرانی است که زیر بار تازیانه بی مهری و بی وفایی اینطور قد خم کرده و ملتمسانه از دوستانش طلب کمک می‌کند.‌با تمام  قضاوت ها و واکنش ها، رویگری پس از نیم قرن فعالیت در فرهنگ و هنر این مرز و بوم جایگاهی دارد که با هر نگاهی، نمی توان نادیده اش گرفت.‌ هرچند با حمایت جمعی از اهالی فرهنگ و هنر و ورزش، رویگری ظاهرا صاحب خانه و پرستار شده است اما چرا هنرمندان باید به چنین روزی برسند؟ باعث تاسف نیست که با این همه بودجه که در بوروکراسی فرهنگ و هنر وارد میشود، هنرمندان پیشکسوت حتی یک پانسیون اختصاصی ندارند که در مواقع گرفتاری به آن پناه ببرند؟ رویگری حتی عضو موسسه هنرمندان پیشکسوت نیست و بیمه هم نشده است!