توافق عراق و آمریکا

امضای توافقنامه وضعیت نیرو‌ها در سال ۲۰۰۸ میان بغداد و واشنگتن، نقطه عطف دگرگونی در معماری امنیتی غرب آسیا بود که بر خلاف خوانش‌های ساده انگارانه، نه ناشی از تفوق دیپلماتیک یک بازیگر و نه نتیجه عقب نشینی داوطلبانه یک هژمون بود. این سند حاصل تلاقی بحران مالی و راهبردی واشنگتن با فشار سالانه ۱۶۰ میلیارد دلاری جنگ، سقوط مقبولیت عمومی کاخ سفید، و چانه زنی پیچیده نخبگان بغداد در میانه تضاد‌های قومی و مذهبی بود. تحلیل ساختاری نشان می‌دهد که چگونه مذاکره کنندگان عراقی با ابزارسازی از ضرب الاجل انقضای قطعنامه فصل هفتم سازمان ملل متحد و اهرم‌های پارلمانی، یک بن بست ژئوپلیتیک را به سازوکاری حقوقی برای بازپس گیری حاکمیت سرزمینی بدل ساختند؛ روندی که هم زمان بسترساز تغییر دکترین نظامی پنتاگون از استقرار سنگین کلاسیک به حضور نامرئی و برون سپاری امنیتی شد.