خیلی داریم برای اتباع غیرمجاز هزینه اقتصادی و امنیتی می‌دهیم

به گزارش فراز؛ در سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی آمده است:

بعد از خروج ارتش سرخ شوروی از افغانستان در اواخر دهه 1360 و تشکیل دولت مجاهدین افغان در این کشور، جمهوری اسلامی ایران به دولت اسلامی افغانستان که توسط مجاهدین افغان تشکیل شده بود کمک‌های زیادی کرد. اتباع افغانستانی که در دوران اشغال کشورشان توسط شوروی، به ایران پناه آورده بودند به کشور خود برگشتند و تلاش برای عمران و آبادانی آن را برعهده گرفتند. در این میان، تحصیل‌کرده‌های دانشگاهی که در دهه 1360 در دانشگاه‌های ایران به مدارج عالی علمی رسیده بودند، توانستند نقش مهمی در پیشرفت کشورشان ایفا کنند.

ظهور گروه تروریستی طالبان در اواخر دهه 1370 و کودتای خونین آنان علیه دولت مجاهدین افغان که به سلطه این گروه به مدت 5 سال بر افغانستان منجر شد، بار دیگر اتباع افغان را به کشورهای همسایه ازجمله ایران گسیل داشت. این ‌بار نیز مردم ایران از پناهندگان افغانستانی به گرمی استقبال و پذیرائی کردند. در سال 1380 با انفجار برج‌های دوقلوی نیویورک، آمریکا به افغانستان حمله کرد، آن را به اشغال نظامی خود درآورد و به سلطه طالبان بر این کشور پایان داد. این اشغال 20 سال طول کشید تا اینکه در 24 مرداد سال 1400 براساس تبانی گروه تروریستی طالبان با آمریکا دولت جمهوری افغانستان به ریاست اشرف غنی سقوط کرد و طالبان به کمک آمریکا بار دیگر بر افغانستان مسلط شد که تاکنون ادامه دارد و اکنون چهارمین سالگرد این سلطه ننگین را پشت ‌سر گذاشته است.

این ‌بار طالبان با ظاهری فریبنده مدعی شد که در سیاست‌های خود تجدید نظر کرده و تعدیل شده است و حتی ادعای مبارزه با آمریکا را نیز چاشنی این ظاهرسازی قرار داد. متأسفانه مسئولین جمهوری اسلامی نیز فریب این ادعای دروغین را خوردند و بنا را بر همکاری با طالبان گذاشتند و به خواسته مردم افغانستان که طالبان را قبول ندارند اعتنائی نکردند. این گروه متحجر و دست‌نشانده آمریکا، بدون آنکه از مردم نظر بخواهد و در یک انتخابات از مردم دعوت کند برای تعیین دولت به پای صندوق‌های رأی بروند، خود را حاکم افغانستان دانست، قانون اساسی را کنار گذاشت و با تعیین یک حاکم تحت عنوان خلیفه، همه چیز را به فرمان او وابسته کرد. چنین حکومتی که در جهت عکس خواسته مردم قرار دارد، از دولت جمهوری اسلامی ایران امتیازات زیادی گرفت در حالی که به هیچیک از حقوق قانونی مردم ایران تن نداد حتی با غصب حقابه ایران از هیرمند و هریرود ظلم بزرگی به مردم شرق کشورمان کرد.

آنچه در این میان تأسفبارتر است اینست که افرادی از مسئولین کشورمان راه را برای ورود میلیون‌ها نفر از اتباع افغانستانی باز و برای آنها تسهیلاتی فراهم کردند که توانستند بیش از 10 درصد امکانات کشورمان را به خود اختصاص دهند و در مواردی حتی اکثریت ساکنان بعضی مناطق را تشکیل دهند. در این زمینه سخنان استاندار تهران بسیار قابل تأمل است و عمق فاجعه را نشان می‌دهد. او می‌گوید: در حوزه کالاهای اساسی ازجمله برنج، روغن و حتی صف‌ها نانوایی، بخش قابل توجهی از یارانه‌ها به صورت ناخواسته به جمعیت اتباع خارجی تخصیص پیدا می‌کند، به گونه‌ای که این میزان یارانه از کل اعتبارات استان تهران هم فراتر رفته است. جمعیتی معادل چند استان کشور از اتباع خارجی در تهران ساکن هستند. همین موضوع موجب افزایش مصرف آب، برق و نان و همچنین فشار بر حوزه آموزشی شده است.
 در بخش آموزش و پرورش با اینکه طبق گفته مسئولین وزارت مربوطه مشکل کمبود کلاس درس حاد است، حدود 6 هزار کلاس درس در اختیار دانش‌آموزان اتباع خارجی قرار دارد. جنگ تحمیلی 12 روزه به کشف توطئه‌هائی منجر شد که مسئولان را به اخراج اتباع غیرمجاز افغانی مصمم کرد. با این اقدام، طبق گزارش‌های رسمی تاکنون در بخش برنج و روغن و کالاهای اساسی و برق و آب شاهد کاهش مصرف بوده‌ایم. این کاهش نشان می‌دهد حضور اتباع در کشورمان همانطور که وزیر کشور دولت چهاردهم بارها گفت، خارج از مقدورات بوده و اجازه ورود دادن به این تعداد زیاد اتباع خارجی اقدامی غیرطبیعی بود. در زمینه مصرف نان هم به گفته، وزیر کشور، با رد مرز بیش از یک میلیون و صد هزار اتباع افغانستانی به کشورشان تاکنون 6 درصد تراکنش نان کاهش یافته است. براساس آمار اعلامی در سال 1403، روزانه 8/5 میلیون تراکنش خرید نان ثبت می‌شد که 6 درصد معادل بیش از 550 هزار تراکنش است و با توجه به آنکه افغان‌ها به مراتب بیشتر نان مصرف می‌کردند، رقم صرفه‌جویی از این رقم مشتمل بر میلیون‌ها نان یارانه در روز بوده است.

ازجمله نکات قابل تأمل، مشکلی است که حضور بی‌رویه اتباع در زمینه مسکن برای کشور به وجود آورد. براساس آمار ارائه شده توسط اتحادیه مشاوران املاک، اخیراً با ایجاد موج بازگشت افغان‌ها به کشور خودشان، عرضه مسکن استیجاری در کلانشهرها ازجمله تهران افزایش یافته و این مسأله منجر به آرامش نسبی در این بازار شده است بطوری که پس از خروج اتباع در برخی مناطق جنوبی تهران عرضه مسکن بر تقاضا پیشی گرفته است.

امنیت نیز از موضوعات مهمی است که در 4 سال اخیر به علت ورود بی‌رویه اتباع غیرمجاز و حضور بی‌حساب و کتاب آنها در ایران دچار آسیب‌های جدی شد و طبق اعلام رسمی مسئولین امنیتی بعد از آغاز اخراج آنان، آمار ناامنی کاهش یافته است. این موضوع که به ویژه در شرایط حساس کنونی برای کشورمان بسیار مهم است باید عامل شتاب‌دهنده روند اخراج اتباع باشد تا راه را برای رسیدن کشور به امنیت پایدار هموار نماید.

نکته بسیار مهم اینست که مسئولان نباید تحت تأثیر افراد و جریان‌هائی که با بهانه‌های مختلف تلاش می‌کنند روند اخراج اتباع را متوقف کنند قرار گیرند. خوشبینانه‌ترین نگاه اینست که این افراد و جریان‌ها از عوارض منفی حضور انبوه اتباع آگاه نیستند و صرفاً با تکیه بر احساسات نظر می‌دهند. مسئولان نظام باید علاوه بر تسریع در روند اخراج اتباع، پرونده‌ای برای آن دسته از مسئولین که با تصمیمات و اقدامات غلط باعث ورود و ماندگاری میلیون‌ها اتباع افغانی در کشور شدند و اینهمه ضربه اقتضادی، اجتماعی، فرهنگی و امنیتی به ایران وارد کردند باز کنند و آنها را محاکمه و مجازات نمایند. در سرتاسر جهان نمی‌توان کشوری را پیدا کرد که بیش از 12 درصد جمعیتش را اتباع یک کشور دیگر تشکیل دهند و مسبب اینهمه عوارض منفی شوند که تا مدت‌ها گریبان‌گیر جامعه خواهد بود. این، یک اقدام طبیعی نبود و به همین دلیل باید با دقت و قاطعیت مورد بررسی قرار گیرد و با عوامل پدیدآورنده آن برخورد شود.