در قبال ایران، اپوزیسیون اسرائیل حتی از نتانیاهو جنگ‌طلب‌تر است

هنگامی که اسرائیل در ماه فوریه همراه با ایالات متحده حمله نظامی گسترده‌ای به ایران آغاز کرد، دولت اسرائیل از حمایت قاطع جامعه یهودی اسرائیل برخوردار بود.

احزاب اپوزیسیون نیز از ارتش حمایت کردند و از این اقدام جسورانه پشتیبانی نمودند. دشمنی با دولت ایران موضوعی است که احزاب اصلی صهیونیست بر سر آن اتفاق نظر دارند.

سپس در ماه ژوئن، نقش اسرائیل در این رویارویی ناگهان با اعلامیه‌ای از سوی رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، متوقف شد؛ او گفت ایران و اسرائیل توافق کرده‌اند که حمله به یکدیگر را متوقف کنند.

این اعلامیه — و تصمیم نتانیاهو در آن زمان برای پایبندی به آن — در اسرائیل نامحبوب بود. بر اساس مؤسسه دموکراسی اسرائیل، ۶۵ تا ۷۰ درصد از یهودیان اسرائیلی معتقدند که توقف جنگ به نفع منافع امنیت ملی اسرائیل نبوده است.

هم‌زمان با آماده‌شدن اسرائیلی‌ها برای رأی‌دادن در انتخابات سراسری ۲۷ اکتبر، ایران برای بسیاری همچنان موضوع مهم انتخاباتی است. احزاب اپوزیسیون ایران را نمونه‌ای از آنچه آنها شکست‌های متعدد نتانیاهو می‌نامند معرفی می‌کنند. آنها وعده می‌دهند در صورت انتخاب شدن، سیاست امنیتی و خارجی را از نو تنظیم کنند.

گادی آیزنکوت، نامزد پیشتاز، می‌گوید این درگیری ناتمام مانده است. آیزنکوت ضمن آن‌که تغییر دولت ایران را هدفی غیرواقع‌بینانه می‌خواند، نتانیاهو را به تلاش اندک برای برچیدن برنامه هسته‌ای ایران متهم می‌کند. آیزنکوت در ماه سپتامبر در مراسم راه‌اندازی حزب جدید خود «یشار» به هوادارانش گفت: «در نهایت، این باید به نابودی یا برچیده‌شدن برنامه هسته‌ای ایران بینجامد؛ هدفی که هنوز با وجود ۴۴۰ کیلوگرم (۹۷۰ پوند) اورانیوم غنی‌شده، محقق نشده است؛ اورانیومی که می‌تواند به‌سرعت به چند دستگاه هسته‌ای تبدیل شود.»

یائیر لاپید، نخست‌وزیر پیشین که اکنون رهبر اپوزیسیون در کنست است، نتانیاهو را به شکست راهبردی متهم می‌کند. او اخیراً به شورای آتلانتیک گفت که سرنگونی دولت تهران هدفی واقع‌بینانه است که مستلزم تشدید نظامی است: «آنچه اسرائیل یا ائتلاف باید انجام دهد این است که تمام تأسیسات انرژی را بمباران کند، به‌ویژه در جزیره خارک، اما جا‌های دیگر را نیز، تا اطمینان حاصل شود اقتصاد ایران نابود می‌شود. دلیلش هم این است که تنها همین راه، رژیم را سرنگون خواهد کرد.»

بمباران این زیرساخت‌های غیرنظامی، در واقع چیزی بود که خود نتانیاهو از آن حمایت کرده بود. اعتراض‌های بین‌المللی به احتمال جنگی بودن چنین بمباران‌هایی، و خودداری ترامپ از ارائه پشتیبانی، این طرح را متوقف کرد.

نفتالی بنت، نخست‌وزیر پیشین دیگر، می‌گوید اسرائیل باید برتری نظامی خود بر کل منطقه را تضمین کند. به باور بنت، سرنگونی دولت ایران و درهم‌کوبیدن آن ضروری است. اما او می‌گوید این کافی نیست. این سیاستمدار راست‌گرا قطر را «دشمن» می‌خواند و می‌گوید ترکیه «ایرانِ جدید» است و حتی تا آنجا پیش می‌رود که می‌گوید رویارویی نظامی با این عضو ناتو اجتناب‌ناپذیر است.

بنت اخیراً به هوادارانش گفت: «ائتلافی از نیرو‌های میانه‌رو در منطقه علیه نیرو‌های اسلام‌گرا ایجاد خواهیم کرد؛ علیه ایران، علیه قطر، ترکیه و همه نیرو‌های رادیکال. اقدامات پیشدستانه‌ای برای شکل‌دادن به منطقه انجام خواهیم داد.»

آیزنکوت و دیگر رهبران اپوزیسیون، از سرگیری رویارویی‌ها را منتفی نمی‌دانند. آنها بر اعتماد خود به ارتش و نهاد امنیتی در ارزیابی خطر‌ها و برخورد مناسب با آنها تمرکز می‌کنند.

اما رهبران اپوزیسیون نگرانی خود را درباره اینکه نتانیاهو ممکن است پیش از انتخابات به تشدید نظامی روی آورد تا کفه ترازو را به سود خود سنگین کند یا حتی انتخابات را به‌کلی مختل سازد، ابراز کرده‌اند؛ هرچند نخست‌وزیر هفته گذشته گفت قصد حمله به ایران پیش از رأی‌گیری را ندارد.

این نگرانی‌ها پس از آن افزایش یافت که نتانیاهو ویدئویی از پایگاه هوایی تل نوف منتشر کرد و نسبت به احتمال حمله دشمنان اسرائیل پیش از انتخابات هشدار داد. گزارش‌های خبری دیگر نیز گفتند نتانیاهو اطلاعاتی درباره تهدید‌های تازه از سوی ایران با رئیس‌جمهور آمریکا در میان گذاشته است.

رهبران اپوزیسیون به‌سرعت نتانیاهو را سرزنش کردند و او را به «بحران‌سازی سیاسی با هدف ایجاد ترس» متهم نمودند.

لاپید آشکارا انگیزه‌های نتانیاهو را زیر سؤال برد. او همچنین نتانیاهو را به استفاده از ارتش و پایگاه‌های اسرائیل به‌عنوان «پس‌زمینه» برای ویدئو‌های کارزار انتخاباتی متهم کرد.

در نهایت، بیشتر احزاب و رهبران اپوزیسیون اسرائیل با جنگ علیه ایران مخالف نیستند، و بسیاری در رویکرد خود به تهران حتی از نتانیاهو هم جنگ‌طلب‌ترند. آنها فقط پیش از انتخابات تشدید نظامی جدیدی را نمی‌خواهند.