مردم بر چه مبنایی باید از حکم فرمان‌روا اطاعت کنند؟

این پژوهش با بررسی چهار متن مهم کلاسیک: سیاستنامه خواجه نظام‌الملک، قابوسنامه، کلیله‌ودمنه و گلستان سعدی، نشان می‌دهد که اندیشه سیاسی در ایرانِ دوران میانه چگونه رابطه «حکم و اطاعت» میان حاکم و مردم را توضیح داده و چرا متفکران آن دوره به‌تدریج از آرمان‌گرایی فاصله گرفته و به واقع‌گرایی سیاسی نزدیک شده‌اند. رساله نشان می‌دهد این آثار، در کنار ستایش نظم و قدرت، نقد‌های ظریف و پنهانی نیز متوجه حکومت داشته‌اند و تلاش کرده‌اند با زبان اندرز و تمثیل، هم به پادشاهان شیوه درست حکمرانی بیاموزند و هم خطر‌های بی‌عدالتی و استبداد را گوشزد کنند.