رئیس‌ کل سازمان نظام پزشکی: کمبود پزشک نداریم | ظرفیت پذیرش دانشجو باید به روال قبل بازگردد

آمار واقعی پزشکان: نه کمبود مطلق، بلکه عدم تعادل در طبابت

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز رئیس‌کل سازمان نظام پزشکی ضمن تاکید بر بازگشت سیاست‌های پذیرش دانشجوی پزشکی به سطح قبل از سال ۱۴۰۰ گفت: «با توجه به تعداد پزشکان عمومی و متخصص کشور، می‌توان گفت مجموع جمعیت پزشکان زنده حدود ۱۷۰ تا ۱۸۰ هزار نفر است و ما با کمبود پزشک مواجه نیستیم.» او افزود ادامه روند افزایش ظرفیت پذیرش، کیفیت نظام سلامت را تضعیف می‌کند و بحران‌های جدیدی ایجاد خواهد کرد. 

این سخنان در حالی صورت می‌گیرد که افزایش ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشکی در چند سال اخیر انتقادات گسترده‌ای را در حوزه سلامت برانگیخته است. مطابق آمار رسمی، ظرفیت پذیرش رشته پزشکی قبل از سال ۱۴۰۰ حدود ۸۵۰۰ نفر بود که طی سال‌های اخیر به‌طور پیوسته افزایش یافته و در سال‌های اخیر مجموعاً حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد رشد را تجربه کرده است. 

افزایش ظرفیت موازی با کاهش کیفیت آموزش پزشکی

سازمان نظام پزشکی همچنین با اشاره به خروج بخش قابل‌توجهی از پزشکان از چرخه طبابت، هشدار داده است که حدود ۳۰ هزار پزشک عمومی در کشور هیچ‌گونه فعالیت طبی فعال ندارند؛ یعنی بخشی از پزشکان موجود از خدمت مستقیم به بیماران کنار رفته‌اند.

آمارهای دیگر نیز نشان می‌دهد حدود ۲۹ درصد از پزشکان عمومی در ایران به حرفه طبابت مشغول نیستند، موضوعی که نشان‌دهنده وجود عدم تعادل در توزیع نیروی انسانی پزشکی است و نه کمبود مطلق پزشک.

گلوگاه واقعی نظام سلامت‌ | کمبود متخصص نه پزشک عمومی

در عین حال، برخی کارشناسان نظام سلامت بر این باورند که افزایش ظرفیت تنها در رشته عمومی نمی‌تواند پاسخگوی نیاز واقعی جامعه باشد، زیرا چالش اصلی کمبود نیروی متخصص در رشته‌های حیاتی مانند اطفال، بیهوشی، طب اورژانس و بیماری‌های عفونی است — رشته‌هایی که در آزمون‌های دستیاری ظرفیتشان به‌طور کامل پر نمی‌شود و بیماران را در مواجهه با نیازهای خاص درمانی با مشکلات جدی روبه‌رو می‌کند.

افزایش ظرفیت بدون زیرساخت | نسخه‌ای که بحران را عمیق‌تر کرد

برخی مسئولان وزارت بهداشت و نمایندگان مجلس نیز با تاکید بر آمار پزشکان غیر فعال، استدلال کرده‌اند که افزایش ظرفیت بیش از حد در سال‌های اخیر، به‌جای حل معضل نیروی انسانی، باعث ایجاد مشکلات آموزشی و حرفه‌ای بیشتر شده و نیازمند بازنگری اساسی در سیاست‌های آموزش پزشکی است.