تعلل ـ تفرقه و مانع‌ تراشی‌ | آنچه اسرائیل واقعاً برای غزه می‌ خواهد چیست؟

تعلل ـ تفرقه و مانع‌تراشی‌ | آنچه اسرائیل واقعاً برای غزه می‌ خواهد

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز، اسرائیل بیش از دو سال است که در جنگ نسل‌کشی خود علیه این منطقه فلسطینی، به غزه حمله می‌کند. این کشور اکثر خانه‌ها و زیرساخت‌های آن را ویران کرده و بیش از ۷۰ هزار فلسطینی را کشته است و بقیه جمعیت غزه را با زمستانی سخت و با کمبود غذا، دارو و سرپناه مواجه کرده است؛ و با این حال، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل - که دادگاه کیفری بین‌المللی حکم بازداشت او را به دلیل جنایات جنگی مرتکب شده در غزه صادر کرده است - این هفته به «هیئت صلح» دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، که برای نظارت بر بازسازی و اداره غزه تشکیل شده است.

این موضوع این سوال را مطرح می‌کند که نتانیاهو - و اسرائیل - واقعاً از سرزمین فلسطین چه می‌خواهند، و آیا آنها می‌خواهند این سرزمین بازسازی شود یا فقط ادامه وضع موجود را می‌خواهند؟

الجزیره می گوید: نتانیاهو باید ائتلاف حاکم خود را حفظ کند، ائتلافی که تا حدودی به عناصری مانند وزیر دارایی‌اش، بزالل اسموتریچ، متکی است. این عناصر نه تنها با بازسازی غزه مخالفند، بلکه با آتش‌بس در سرزمینی که او و متحدانش - به عنوان صهیونیست‌های مذهبی - خود را از نظر الهی حق دارند در آن مستقر شوند نیز مخالفند.

تاکنون، به نظر نمی‌رسد که اوضاع کاملاً مطابق میل نتانیاهو پیش برود. او نتوانسته است گذار به مرحله دوم طرح آتش‌بس سه مرحله‌ای ترامپ را به تأخیر بیندازد، علی‌رغم امتناع حماس از خلع سلاح. به همین ترتیب، علیرغم اعتراضات او، قرار است گذرگاه رفح غزه هفته آینده در هر دو جهت باز شود و به مردم اجازه ورود و خروج به این منطقه محصور را بدهد. در نهایت، به نظر می‌رسد اعتراضات او علیه پیوستن ترکیه و قطر به هیئت صلح و استقرار احتمالی نیرو در غزه به عنوان بخشی از نیروی تثبیت بین‌المللی پیشنهادی، توسط ایالات متحده رد شده است.

توافق یا امنیت

در داخل کشور، کابینه نتانیاهو همچنان در مورد غزه دچار اختلاف نظر است. روز دوشنبه، اسموتریچ نه تنها پیشنهاد‌های ایالات متحده را به عنوان «برای اسرائیل بد» محکوم کرد، بلکه خواستار برچیده شدن پایگاه آمریکایی در جنوب اسرائیل شد که مسئول نظارت بر آتش‌بس است. در همین حال، دیگران در پارلمان اسرائیل عمدتاً بر انتخابات آینده تمرکز کرده‌اند و تنها هدفشان تقویت پایگاه سیاسی خود، صرف نظر از ایدئولوژی، است.

نتانیاهو همچنان اصرار دارد که حماس خلع سلاح خواهد شد، و ارتش اسرائیل در حال پاکسازی تمام مناطق مرزی با غزه و ایجاد یک منطقه حائل در عمق این منطقه ساحلی است.

حتی اگر حماس تمام سلاح‌های خود را به طور کامل از دست ندهد، تضعیف شده است و دور کردن فلسطینی‌ها از مرز اسرائیل به دولت اسرائیل اجازه می‌دهد تا تصویر امنیت را برای مردم خود به نمایش بگذارد.

مردم اسرائیل که پس از بیش از دو سال جنگ خسته شده‌اند، عمدتاً عواقب اقدامات اسرائیل را به صفحات آخر رسانه‌های ملی موکول می‌کنند.

دالیا شیندلین، مشاور سیاسی و کارشناس نظرسنجی آمریکایی-اسرائیلی، گفت: «مردم در مورد غزه و هیئت صلح عمیقاً دچار اختلاف نظر هستند. اگرچه یک بلوک اقلیت طرفدار اسکان مجدد غزه است، اما بیشتر جامعه اسرائیل دچار تفرقه است. مردم معمولاً غزه را با ترکیبی از ترس و نیاز به امنیت می‌بینند که کاملاً تحت تأثیر وقایع اکتبر ۲۰۲۳ است.

آنها می‌خواهند اسرائیل به نوعی در غزه باقی بماند و به بیگانگان برای مدیریت آن اعتماد ندارند. در عین حال، این امید وجود دارد که دخالت ایالات متحده بتواند به چیزی دست یابد که دو سال جنگ نتوانست.»

شیندلین گفت: «با این حال، تقریباً همه از یک نقطه شروع می‌کنند: هر چیزی بهتر از بازگشت به جنگ است.»

گرشون باسکین، فعال صلح، با اشاره به رهبران اسرائیل گفت: «آن‌ها هیچ استراتژی ندارند و همه چیز آشفته است. آنها در حال و هوای انتخابات هستند و فقط با پایگاه خود صحبت می‌کنند. من دیروز به کنست رفتم. مثل این است که دیوانه‌ها را در خانه دیوانگی تماشا کنم. این یک فاجعه است.»

برای بسیاری از مردم، فلسطینی‌ها همچنان نامرئی هستند. باسکین گفت: «آن‌ها وجود ندارند. اسرائیل احتمالاً بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر را کشته است، اما اکثر اسرائیلی‌ها نمی‌دانند یا اهمیتی نمی‌دهند که در آن سوی مرز چه می‌گذرد. ما حتی وجود مرز را انکار می‌کنیم؛ این فقط مرز ماست.» «ما حتی آن را در تلویزیون نمی‌بینیم. تمام چیزی که نشان می‌دهند کلیپ‌های قدیمی و تکراری است. می‌توانید تصاویر غزه را در رسانه‌های اجتماعی پیدا کنید، اما باید به دنبال آن بگردید.»

«بیشتر اسرائیلی‌ها این کار را نمی‌کنند.»

سیاست تفرقه‌ آمیز

بسیاری از رهبران اسرائیل بر سر یک چیز توافق دارند، اینکه «کشور فلسطینی تشکیل نخواهد شد.»

چگونگی رسیدن به آن هدف، یا جزئیاتی که با آن همراه است و اینکه غزه چگونه در همه اینها جای می‌گیرد، قابل تفسیر است.

صرف نظر از نتیجه روند آتش‌بس غزه که مورد حمایت ایالات متحده است، اسرائیل در کنار سرزمینی به نام غزه باقی خواهد ماند، سرزمینی که علیه جمعیت آن به نسل‌کشی متهم شده است. در حال حاضر، به گفته تحلیلگران درون اسرائیل، به نظر می‌رسد هیچ برنامه‌ای برای همزیستی که جغرافیا حکم می‌کند، وجود ندارد، تنها این سوءظن ناگفته وجود دارد که قدرت‌های خارجی، در این مورد ایالات متحده، واقعاً قادر به تعیین بهترین راه برای دستیابی به آن نیستند.

حتی تعهد اسرائیل به برنامه‌های آمریکا نیز محل تردید است، چرا که نتانیاهو - وقتی که به دور از دسترس ترامپ و تیمش است - مرحله دوم آتش‌بس را به عنوان یک «اقدام اعلامی» توصیف می‌کند، نه به عنوان نشانه‌ای قطعی از پیشرفت که استیو ویتکاف، فرستاده آمریکا، آن را توصیف کرده است.

اوفر کاسیف، نماینده مجلس اسرائیل، گفت: «نسل‌کشی متوقف نشده است. ادامه دارد؛ فقط از فعال به غیرفعال تغییر یافته است. اسرائیل مانند گذشته غزه را بمباران نمی‌کند، اما اکنون مردم آنجا را رها می‌کند تا از سرما و گرسنگی بمیرند. این اتفاق خود به خود نمی‌افتد. این سیاست دولت است.»

تحلیلگران متعددی، از جمله شیر هِوِر، اقتصاددان سیاسی، ظرفیت رهبران اسرائیل برای برنامه‌ریزی بلندمدت را زیر سوال بردند.

هِوِر گفت تصمیماتی مانند حمله به ایران و قطر، به همان اندازه که ناشی از استراتژی کلی است، ناشی از سیاست‌های داخلی نیز هست. او به الجزیره گفت: «برای مثال، حمله به ایران در ماه ژوئن با رأی عدم اعتماد به دولت همزمان شد، در حالی که حمله به قطر در ماه سپتامبر ممکن است تلاشی برای منحرف کردن توجه عمومی از محاکمه فساد نتانیاهو بوده باشد.»

هِوِر به الجزیره گفت: «هیچ برنامه‌ای وجود ندارد. برنامه‌ریزی بلندمدت، روش کار دولت‌های اسرائیلی نیست. اسموتریچ و دیگران یک برنامه بلندمدت دارند - آنها می‌خواهند غزه را آباد کنند و فلسطینی‌ها را بیرون برانند -، اما در سیاست واقعی، هیچ برنامه‌ای وجود ندارد. همه چیز کوتاه‌مدت است.»

آینده نامشخص

باسکین، که میانجیگری او بین اسرائیل و سازمان آزادیبخش فلسطین در دهه ۹۰ میلادی در جریان توافق اسلو نقشی محوری داشت، با اشاره به تصمیم آمریکا برای نادیده گرفتن مخالفت‌های اسرائیل با ورود به مرحله دوم قبل از خلع سلاح حماس، گنجاندن قطر و ترکیه در هیئت صلح و تصمیم برای باز کردن گذرگاه رفح، گفت: «من نسبت به مدت‌ها خوش‌بین‌تر هستم. یک عامل جدید در بازی وجود دارد که قبلاً وجود نداشته است: یک رئیس جمهور آمریکا که دولت اسرائیل نمی‌تواند به او نه بگوید.»

کسیف کمتر امیدوار بود. او گفت: «من هیچ اعتقادی به این هیئت صلح ندارم. فکر می‌کنم اکنون سیاست دولت این است که همچنان برنامه‌های تشکیل یک نیروی تثبیت‌کننده را ناامید و به تأخیر بیندازد؛ اینکه بگذارد مردم در حین وقوع این اتفاق بمیرند.»

او گفت: «مردم مرا به گفتن این حرف‌ها به دلایل سیاسی بدبینانه متهم می‌کنند، اما البته این درست نیست. کاش اصلاً مجبور نبودم آنها را بگویم.»

او ادامه داد: «این دردناک است، و برای من نه تنها به عنوان یک انسان‌گرا و سوسیالیست، بلکه به عنوان یک یهودی دردناک است.»