آتش‌بس‌های خاورمیانه حتی زمانی که شکسته می‌شوند، اهمیت دارند

به‌طور کلی، پیش‌بینی رفتار دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، دشوار است. با این حال، با نگاهی به مواضع اسرائیل و آتش‌بس‌های گذشته میان اسرائیل و دشمنانش در طول این دو سال و نیم جنگ، می‌توان درس‌هایی گرفت و شاید بتوان به دستاورد‌های محدودتری در این مسیر امیدوار بود.

نویسندگان این مقاله استدلال می‌کنند که تصورِ «شکستِ کامل» یک آتش‌بس، به معنای بی‌اثر بودنِ آن نیست. در تحلیلِ رفتار‌های دیپلماتیک و نظامیِ اخیر، باید به این نکته توجه کرد که حتی اگر این وقفه‌ها به صلحی نهایی نینجامند، کارکردِ «کاهش تنش» (De-escalation) را به درستی ایفا کرده‌اند. در شرایطی که بحران‌ها به سرعت در حال تغییر هستند، ایجاد فضایی برای تنفس، ولو کوتاه، مانع از فروپاشی کاملِ نظمِ موجود و جلوگیری از گسترشِ غیرقابل کنترلِ جنگ می‌شود.

این تحلیل با نگاهی واقع‌بینانه به وضعیت جاری، تأکید می‌کند که سیاست‌گذاران نباید صرفاً به دنبال «صلح دائمی» باشند؛ چرا که در فضای متلاطم فعلی، دستاورد‌های میانی مانند حفظِ خطوطِ ارتباطی، کاهشِ سطحِ درگیری و خرید زمان برای دیپلماسی، خود می‌توانند به عنوان اهرم‌های مؤثری عمل کنند. در واقع، ارزش این وقفه‌ها در این است که از یک «جنگِ تمام‌عیار» به «درگیری‌های مدیریت‌شده» تغییر فاز می‌دهند و این دقیقاً همان جایی است که دیپلماسیِ واقع‌گرایانه می‌تواند نقش‌آفرینی کند.