ترامپ در مانت راشمور از «تهدید کمونیستی» گفت و از قدرت آمریکا تمجید کرد

در شبِ پیش از دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ شامگاه جمعه در مانت راشمور سخنرانی کرد و هشدار داد که کشور زیر تهدیدِ یک «خطرِ کمونیستی» قرار دارد.

سخنرانی نیم‌ساعته ترامپ در زیر چهره‌های چهار پیشینیِ عظیم‌الجثه، پیام‌های میهن‌پرستانه درباره قدرت و عظمت آمریکا را با تعهد به درهم شکستنِ جنبش «کمونیستی» که به گفته او دوباره اوج گرفته، در هم آمیخت.

ترامپ گفت: «یا می‌توانید به کارل مارکس وفادار باشید یا به آمریکا. یا می‌توانید کمونیست باشید یا میهن‌پرست. هر دو نمی‌شود.»

ترامپ مشخص نکرد کدام چهره‌های سیاسی را پیش‌قراولِ کمونیسم می‌بیند، هرچند در روز‌های اخیر، سوسیالیست‌های دموکراتی را که در نیویورک در انتخابات مقدماتی پیروز شده‌اند، چپ‌گرا‌هایی توصیف کرده که مصمم‌اند سنت‌های آمریکایی را نابود کنند.

او کمونیسم را «تهدیدی مرگبار برای آزادی آمریکایی» خواند، همسنگ ۱۱ سپتامبر؛ «دشمن قانون اساسی»، «دشمن چهارم ژوئیه ۱۷۷۶» و به‌طور کلی «دشمن».

ترامپ گفت: «پس در شبِ پیش از این دویست‌وپنجاهمین سالگرد میراث آمریکا، تصمیم می‌گیریم و سوگند می‌خوریم تا همه بشنوند که شهروندان ایالات متحده آمریکا کمونیسم را سریع مغلوب خواهند کرد»، و افزود: «نگذارید زیاد وقت‌تان را بگیرد.»

تگرگ و باران برنامه‌های پیش از سخنرانی در مانت راشمور را مختل کرد و مهمانان را مجبور کرد به پناهگاه بروند، اما پیش از حضور ترامپ آسمان صاف شد. او با حال‌وهوایی نمایشی وارد شد؛ در حالی که «ایرفورس‌وان» درست پشت سر سر‌های جرج واشنگتن، توماس جفرسون، آبراهام لینکلن و تئودور روزولت پرواز کرد.

او گفت: «به این کوه زیبا می‌آییم — و واقعاً زیباست — تا از کسانی که آن را ممکن کردند قدردانی کنیم، از جمله از چهار مردی که بیش از هر کس دیگری مسئول رسیدن به این نقطه عطف بودند»، اشاره‌ای به چهره‌های نورپردازی‌شده بالای سر.

پس از سخنرانی ترامپ، هزاران نفری که با قرعه‌کشی اجازه ورود به مراسم را گرفته بودند، برای تماشای آتش‌بازی بر فراز چهره‌های گرانیتی چهار رئیس‌جمهور پیشین در محل ماندند.

ترامپ هیچ اشاره‌ای به افزودن چهره پنجم به مانت راشمور — یعنی چهره خودش — نکرد.

در دوره اول ریاست‌جمهوری او، کریستی نوئمِ نماینده وقت داکوتای جنوبی گفته بود ترامپ به او گفته «رویایش» این است که کنار پیشینیان مشهورش بر فراز مانت راشمور قرار بگیرد.

نوئم، جمهوری‌خواهی که در این دوره وزیر امنیت داخلی ترامپ بود، در سال ۲۰۱۸ گفت: «شروع کردم به خندیدن. او نمی‌خندید، پس کاملاً جدی بود.»

او مجبور شد به کمتر از آن رضایت دهد. نوئم در سال ۲۰۲۰ و در مقام فرماندار داکوتای جنوبی، یک مدلِ چهار فوتی از مانت راشمور به ترامپ هدیه داد که تصویر او هم در آن بود.

همان سال، رسانه‌های خبری گزارش دادند که دستیاران کاخ سفیدِ ترامپ درباره افزودن چهره‌ها به این یادمان پرس‌وجو کرده بودند. ترامپ این موضوع را رد کرد، هرچند در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «با توجه به همه چیز‌های زیادی که در ۳ سال و نیم اول انجام شد، شاید بیش از هر ریاست‌جمهوری دیگری، به نظرم ایده خوبی است!»

برای اضافه شدن چهره‌ای به مانت راشمور، کنگره باید تصویب کند؛ اما واقعیت عملی این است که کوه توانِ پذیرش چهره دیگری را ندارد. سنگ کافی برای تراشیدن چهره جدید وجود ندارد.

این موضوع از همان ابتدا هم آشکار بود. این مجسمه از ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۱ ساخته شد. در جریان ساخت، گاتزن بورگلوم، مجسمه‌ساز اصلی، نوشت «محدودیت‌های سنگ آن‌قدر جدی است که تردید دارم بتوان ترکیب ثابتِ آن را به هر شکلی تغییر داد تا یک سرِ پنجم را هم دربر بگیرد.»

مایک راوندز، سناتور جمهوری‌خواه داکوتای جنوبی، که پیش از آغاز مراسم به بازدیدکنندگان خوشامد می‌گفت، در مصاحبه‌ای گفت: «متأسفانه ما حتی رونالد ریگان را هم بررسی کردیم و مشکل این است که زمین‌شناس‌هایی که با آنها صحبت کرده‌ایم می‌گویند واقعاً هیچ سنگ خوبی روی کوه وجود ندارد.»

با این حال امید هنوز باقی است. یک هفته پس از آن‌که ترامپ سال گذشته سوگند یاد کرد، یکی از متحدانش، آنا پائولینا لونا، نماینده جمهوری‌خواه فلوریدا، طرحی ارائه داد که خواستار تراشیدن چهره ترامپ بر کوه بود. این طرح به جایی نرسید و هرگز از کمیته منابع طبیعی مجلس نمایندگان جلوتر نرفت.

لونا از آن زمان راه‌های تازه‌ای برای تجلیل از ترامپ پیدا کرده است. او در اکتبر، ترامپ را برای جایزه صلح نوبل نامزد کرد؛ افتخاری که خود ترامپ هم به آن فکر کرده است. دفتر لونا به درخواست برای اظهارنظر پاسخ نداد.

ترامپ روز جمعه در سخنرانی‌اش اشاره کوتاهی به نوبل کرد. او با اشاره به اینکه آمریکایی‌ها بیشترین جوایز نوبل را برده‌اند، با لحنی گلایه‌آمیز گفت: «خب، به من که یکی نداده‌اند.»

لری رودن، فرماندار جمهوری‌خواه داکوتای جنوبی، روز جمعه در بیانیه‌ای گفت: «می‌گویند ظاهراً آن بالا جا برای اضافه کردن یک چهره دیگر نیست، اما اگر بتوانند یک فضای اضافی پیدا کنند تا کسی را اضافه کنند، فکر می‌کنم رؤسای‌جمهور ترامپ یا ریگان نامزد‌های خوبی خواهند بود!»

راوندز، اما موضع قطعی نگرفت. او گفت: «فکر می‌کنم آمریکا این چیز‌ها را تصمیم می‌گیرد.»

یک مضمون تکرارشونده در دوره دوم ترامپ این است که چگونه از او یاد خواهد شد. او یک تصور دارد، منتقدانش تصور دیگری، و دادگاه‌ها به داور

تبدیل شده‌اند. هیات‌امنای مرکز کندی که با وفاداران ترامپ پر شده بود نام او را به ساختمان افزود، اما یک قاضی فدرال دستور داد نام او حذف شود.

دولت ترامپ نام او را روی ساختمان «موسسه صلح ایالات متحده» در واشنگتن حک کرد. آن یکی همچنان باقی است.

یکی از حامیان ترامپ که با قرعه‌کشی ویژه توانسته بود در مراسم روز استقلال در مانت راشمور حاضر شود، گفت ترامپ شایسته جایگاه روی قله است. مایک پک، ۷۴ ساله از اورگن، که با کلاه «ماگا» در کافه‌تریای محل نشسته بود، گفت: «او بزرگ‌ترین رئیس‌جمهوری است که در طول عمرم داشته‌ایم. از این خوشم می‌آید که دارد تلاش می‌کند همه را کنار هم بیاورد و متحد کند.»

دو نفر که در محوطه قدم می‌زدند و لباس جرج واشنگتن و آبراهام لینکلن را به تن داشتند، بررسی کردند که آیا باید ترامپ را هم در بالا شریک خود بدانند یا نه. هر دو با پوشش متناسب گفتند دوست دارند این یادمان دست‌نخورده حفظ شود.

«فکر می‌کنم عناصر لازم را ثبت کرده‌اند و هر تغییری شاید دردسرش بیشتر از ارزشش باشد»، لینکلن در مصاحبه‌ای گفت.

واشنگتن هم گفت: «و من با هم‌پیکار توانمندم در گذر زمان، آقای لینکلن، کاملاً موافقم. فکر می‌کنم وضعیت همین‌طور که هست کاملاً خوب است.»