تعداد قربانیان زلزله‌های ونزوئلا به بیش از ۳۵۰۰ نفر رسید؛ کارشناسان درباره بحران سلامت هشدار دادند

تعداد قربانیان دو زمین‌لرزه ونزوئلا اکنون به ۳ هزار و ۵۳۵ نفر رسیده است؛ جورجه رودریگس، قانون‌گذار این کشور، روز دوشنبه گفت که آخرین شمار رسمی نشان می‌دهد ۱۶ هزار و ۷۴۰ نفر زخمی شده‌اند و ۱۷ هزار و ۸۵۴ نفر نیز بدون سرپناه مانده‌اند. دست‌کم ۱۲ هزار و ۸۰۰ نفر در ۸۰ پناهگاه در کاراکاس و لا گوآیرا، مناطق ساحلی که بیشترین آسیب را از زلزله دیده‌اند، اسکان داده شده‌اند.

روز دوشنبه در لا گوآیرا، شاهدان به خبرگزاری رویترز گفتند که دیده‌اند کامیون‌ها و کارکنان پزشکی قانونی تابوت‌ها را جابه‌جا می‌کردند و ماشین‌آلات در یک فضای باز که با صلیب‌های سفید علامت‌گذاری شده بود، برای دفن اجساد، گودال‌هایی حفر می‌کردند.

زمین‌لرزه‌های ۲۴ ژوئن که بزرگی آنها ۷.۲ و ۷.۵ ثبت شد، با فاصله چند ثانیه از یکدیگر در کاراکاس و لا گوآیرا و اطراف آنها رخ دادند. برآورد می‌شود حدود ۶۰ هزار ساختمان آسیب دیده یا ویران شده باشد.

کارشناسان همچنین درباره گسترش بحران سلامت هشدار داده‌اند، زیرا هزاران ونزوئلایی آواره در پناهگاه‌های موقتِ شلوغ یا در فضای باز و بدون دسترسی به آب پاکیزه می‌خوابند. هزاران نفر دچار جراحات درمان‌نشده و بیماری‌های عفونی هستند و نظام سلامت کشور برای مقابله با این وضعیت با دشواری روبه‌رو است.

اوجنیو کووا، رئیس بخش تروما در بیمارستان خوزه گریگوریو هرناندز در کاراکاس، هفته گذشته گفت: «مسئله‌ای که ما در آینده نزدیک پیش‌بینی می‌کنیم، عفونت‌هایی است که بیمارانی که بیشترین زمان را در معرض این فاجعه بوده‌اند، ممکن است با خود بیاورند.»

او افزود: «ما از دوره‌ای از تروما‌های پیچیده عبور کرده‌ایم که همچنان ادامه خواهد داشت، اما اکنون این وضعیت با عفونت‌ها پیچیده‌تر شده است.»

گزارش‌ها درباره نگرانی‌های سلامت از هم‌اکنون رو به افزایش است.

ترزا بو، خبرنگار الجزیره، هفته گذشته از یک محل پناهگاه در منطقه لا گوآیرا گزارش داد: «گزارش‌های زیادی در میان مردم اینجا درباره اسهال و بیماری‌های دیگر وجود داشته است.»

او گفت: «آن‌ها، برای مثال، خواستار توالت‌های سیار هستند و همچنین کمک دولت را می‌خواهند تا این مکان دوباره سامان‌دهی شود؛ هم برای جلوگیری از ازدحام و هم برای جلوگیری از گسترش بیماری.»

نارضایتی از تلاش‌های دولت برای امدادرسانی و بازسازی باعث شده است که شهروندان عادی برای یافتن بازماندگان و توزیع کمک‌ها دست به کار شوند.

کارولینا خیمنز، رئیس دفتر واشنگتن برای آمریکای لاتین (WOLA)، یک گروه پژوهشی و مدافع حقوقی، به الجزیره گفت که نتیجه این وضعیت، خشم روزافزون علیه دولت بوده است.

او هفته گذشته گفت: «در هر کشور دیگری، نخستین پاسخ‌دهنده باید دولت باشد. در مورد ونزوئلا، دولت آخرین پاسخ‌دهنده بوده است.»

در مکان‌هایی مانند کاتیا لا مار، در شمال کاراکاس، مقام‌ها هنوز نرسیده‌اند یا امکانات لازم را ندارند.

خیمنز گفت: «پاسخ از سوی شهروندان، جامعه مدنی، کارکنان بشردوستانه و داوطلبان آمده است -، اما نه از سوی دولت.»