پنتاگون به ۱.۵ تریلیون دلار نیاز دارد

در درخواست بودجه ۲۰۲۷ خود، رئیس‌جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ خواستار بزرگ‌ترین بودجه دفاعی تاریخ آمریکا شده است: ۱.۵ تریلیون دلار. این بزرگ‌ترین جهش در هزینه‌کرد دفاعی آمریکا از زمان جنگ کره تاکنون است؛ تقریبا دو برابر بودجه دفاعی این کشور در سال ۲۰۲۲ و بیشتر از مجموع ۱۸ کشور بعدی.

۱.۵ تریلیون دلار پول بسیار زیادی است؛ و تمام آن به‌شدت ضروری است.

ایالات متحده با یک محیط امنیتی خطرناک روبه‌رو است. در اروپا و خاورمیانه درگیری‌های عمده و جاری وجود دارد و چین به‌صورت روزانه در منطقه هند-آرام دست به تجاوز نظامی می‌زند. همان‌طور که راهبرد دفاع ملی آمریکا در سال ۲۰۲۶ به‌درستی بیان می‌کند، واشنگتن و متحدانش با خطر جنگ‌های همزمان قدرت‌های بزرگ در سراسر اوراسیا روبه‌رو هستند.

در واقع، ممکن است این مقطع حتی از تاریک‌ترین روز‌های جنگ سرد نیز خطرناک‌تر باشد. چین از اتحاد جماهیر شوروی توانمندتر است و تنها دیکتاتوری دارای توان هسته‌ای که ایالات متحده را به چالش می‌کشد نیست. واشنگتن به‌سادگی برای جنگ همزمان با چین، روسیه، کره شمالی و ایران آماده نیست.

با نگاه به جنگ سرد به‌عنوان یک الگوی موفق، ایالات متحده به‌طور متوسط حدود ۷ درصد از تولید ناخالص داخلی خود را صرف دفاع می‌کرد. در مقابل، بودجه دفاعی یادشده در سال ۲۰۲۲ کمتر از ۳.۵ درصد تولید ناخالص داخلی کشور بود. اگر با این معیار سنجیده شود، این رقم پایین‌ترین سطح در نزدیک به ۷۰ سال گذشته را نشان می‌دهد.

همان‌طور که من در سال ۲۰۲۲ استدلال کردم، واشنگتن باید با تقویت بازدارندگی هسته‌ای، متقاعد کردن متحدان به افزایش سهم خود، و حتی «تا حد دو برابر کردن هزینه‌های دفاعی» با این مقطع روبه‌رو شود. در آن زمان، مفسران، از جمله برخی که اکنون در دولت ترامپ به‌عنوان مقام‌های وزارت دفاع خدمت می‌کنند، امکان‌پذیری و حمایت سیاسی از چنین افزایش عظیم هزینه‌های دفاعی را زیر سوال بردند. اما ترامپ دوست دارد بسیار بزرگ عمل کند. طرح امسال، آنچه ایالات متحده در سال مالی ۲۰۲۲ برای دفاع هزینه کرد (۷۷۸ میلیارد دلار) را می‌گیرد و تقریبا دو برابر می‌کند.

اولویت‌های اصلی هزینه‌کرد دفاعی آمریکا شامل نوسازی بازدارندگی هسته‌ای؛ ساخت سامانه دفاع موشکی «گلدن دوم»؛ گسترش کشتی‌سازی؛ جبران ذخایر تحلیل‌رفته مهمات؛ سرمایه‌گذاری در فناوری‌های جدید مانند هوش مصنوعی، پهپاد‌ها و توانمندی‌های فضایی؛ و احیای پایگاه صنعتی دفاعی است.

یک بازدارندگی هسته‌ای قوی‌تر و سامانه دفاع موشکی سرزمینی به بازدارندگی در برابر حملات راهبردی دشمنان دارای سلاح هسته‌ای کمک خواهد کرد. بودجه کشتی‌سازی در اولویت به زیردریایی‌ها اختصاص می‌یابد که به ایالات متحده کمک می‌کند برتری زیرسطحی خود را حفظ کند و در برابر آسیب‌پذیری‌های رو به رشد ناوگان سطحی در برابر موشک‌های ضدکشتی چین، اثر کاهنده داشته باشد. مهماتی مانند رهگیر‌های PAC-۳ پس از عملیات Epic Fury و سال‌ها حمایت از اوکراین، تخلیه شده‌اند و به‌شدت نیازمند تجدید ذخیره هستند. جنگ اوکراین آزمایشگاه آینده جنگ است و سرمایه‌گذاری در فناوری‌های جدید تضمین خواهد کرد که ایالات متحده در لبه پیشرو باقی بماند، از جمله با کمک به فرماندهی اقیانوس آرام آمریکا برای استقرار یک دفاع «جهنم‌منظر».

با این حال، مهم‌ترین اولویت شاید احیای پایگاه صنعتی دفاعی باشد. هر زمان که من درباره موضوع هزینه‌کرد دفاعی سخنرانی می‌کنم، معمولا کسی درباره نفوذ شوم «مجتمع نظامی-صنعتی» سوال می‌پرسد. آنها فرض می‌کنند افزایش هزینه‌های دفاعی ناشی از پیمانکاران دفاعی و لابی‌گرانی است که به‌دنبال پر کردن جیب خود هستند، نه منافع ملی.

همان‌طور که مایک راجرز، رئیس کمیته خدمات مسلح مجلس نمایندگان، در فوریه گفت: «ما واقعا باید پایگاه صنعتی دفاعی را گسترش دهیم. این پایگاه خیلی کوچک شده، تحلیل رفته، و به توجه زیادی نیاز دارد.»

پس از پایان جنگ سرد، پایگاه صنعتی دفاعی آمریکا نزدیک بود کاملا از میان برود. در «شام آخر» معروف در سال ۱۹۹۳، لس آسپین، وزیر دفاع وقت در دولت بیل کلینتون، پیمانکاران اصلی دفاعی را گرد هم آورد و به آنها هشدار داد که زمان تسویه‌حساب فرا رسیده است. او آنها را تشویق کرد خود را برای یک دوره طولانی از بودجه‌های محدودتر آماده کنند و یا ادغام شوند یا از میان بروند. پایگاه صنعتی دفاعی آمریکا از ۵۱ پیمانکار اصلی به تنها پنج پیمانکار در امروز کوچک شده است.

افزون بر این، پایگاه صنعتی دفاعی بخشی از پایگاه صنعتی گسترده‌تر آمریکاست که آن نیز در دهه‌های اخیر کوچک و نحیف شده است. در طول جنگ جهانی دوم، صنعت غیرنظامی بسیج شد تا آنچه فرانکلین دی. روزولت، رئیس‌جمهور وقت، «زرادخانه دموکراسی» نامید، شکل بگیرد. شرکت فورد موتور تولید خودرو‌های Deluxe coupe را متوقف کرد و شروع به بیرون دادن تانک‌های M۴ Sherman کرد.

اما دهه‌ها جهانی‌سازی و انتقال تولید به خارج از کشور به این معناست که آمریکایی‌ها به‌معنای واقعی کلمه دیگر مانند گذشته چیز تولید نمی‌کنند.

شرکت‌های مدرن نرم‌افزاری، مالی و دیگر خدماتی ایالات متحده بی‌رقیب هستند، اما برای تولید انبوه مهمات در جنگ بزرگ بعدی قدرت‌های بزرگ مناسب نیستند.

هزینه‌کرد در این سطح همچنین به ایالات متحده کمک خواهد کرد به تعهدات ائتلافی خود پایبند بماند. تحت فشار شدید دولت ترامپ، متحدان ناتو سال گذشته توافق کردند تا سال ۲۰۳۵، ۳.۵ درصد از تولید ناخالص داخلی خود را صرف دفاع سخت و ۱.۵ درصد دیگر را صرف دیگر هزینه‌های مرتبط با امنیت کنند. مقام‌های متحدان پرسیده بودند که آیا این اهداف هزینه‌ای شامل خود ایالات متحده نیز می‌شود یا نه. درخواست بودجه امسال، که حدود ۴.۶ درصد تولید ناخالص داخلی است، نشان می‌دهد واشنگتن واقعا در مسیر انجام سهم منصفانه خود قرار دارد.

راجرز و سناتور راجر ویکر، رئیس کمیته خدمات مسلح سنا، در بیانیه‌ای مشترک گفتند: «این منابع، ایالات متحده را به سمت بودجه دفاعی معادل ۵ درصد تولید ناخالص داخلی سوق خواهد داد؛ معیاری که ما مدت‌ها از آن به‌عنوان امری ضروری برای حفظ دفاع ملی‌مان حمایت کرده‌ایم. رئیس‌جمهور ترامپ همچنین سیگنالی روشن به متحدان و شرکای ما می‌فرستد تا بر پیشرفت‌های اخیر بنا کنند و این معیار را در کنار ما محقق سازند.»

افزون بر این، پیش‌بینی می‌شود هزینه این برنامه‌های استحقاقی با بازنشسته شدن نسل انفجار جمعیت، به‌سرعت در طول زمان رشد کند؛ تنها هزینه‌های Medicare انتظار می‌رود در دهه آینده تقریبا دو برابر شود. در نهایت، اصلاح برنامه‌های استحقاقی تنها راه عملی برای متوازن کردن بودجه است. در مقابل، جست‌و‌جو برای صرفه‌جویی‌های عمده در پنتاگون، جست‌وجوی صرف برای ارقام ناچیز است.

برخی دموکرات‌ها تمایلی به حمایت از این طرح هزینه‌ای ندارند، زیرا استدلال می‌کنند که این کار به‌طور ضمنی به معنای تایید جنگ ترامپ علیه ایران خواهد بود. اما کوتاه‌بینانه خواهد بود که به‌دلیل اختلاف بر سر سیاست جاری، از انجام یک سرمایه‌گذاری نسل‌ساز در امنیت ملی کشور خودداری شود.

قانون‌گذاری دفاعی در مسیر خود در کنگره پیش می‌رود و در دو بخش ارائه خواهد شد: یک لایحه پایه ۱.۱۵ تریلیون دلاری و یک بسته ۳۵۰ میلیارد دلاری آشتی بودجه‌ای. این لایحه متوقف شده است، زیرا برخی جمهوری‌خواهان می‌کوشند آن را به لایحه جنجالی کارت شناسایی رأی‌دهندگان ترامپ گره بزنند. با این حال، قانون مجوز دفاع ملی یکی از معدود لوایح کنگره است که به‌طور منظم تصویب می‌شود و احتمالا در آینده نزدیک برای امضا به میز رئیس‌جمهور خواهد رسید.

۱.۵ تریلیون دلار عددی بزرگ و دشوار برای درک است و خرج کردن یک عدد ۱۳ رقمی برای هر هزینه‌ای، موضوع کوچکی نیست. اما هزینه کردن به اندازه‌ای که برای بازدارندگی یا شکست دادن رقبای خصمانه کافی باشد، ضروری است و در نهایت ثابت خواهد کرد که از باختن یک جنگ میان قدرت‌های بزرگ، کم‌هزینه‌تر است.