میراث معماری هیولایی ترامپ در واشنگتن؛ با این یادمان‌های استبداد چه باید کرد؟

روز دوشنبه، اکثریت دیوان عالی راهی فنی برای لغو حکم دادگاه بدوی جهت توقف کار پیدا کردند، بدون آنکه موضعی در این مورد بگیرند که آیا کل این اقدام از همان ابتدا غیرقانونی بوده است یا خیر. اکثریت دیوان معتقدند که محافظه‌کاران میراث فرهنگی، فاقد مبنای قانونی برای اقامه دعوی جهت مسدود کردن تالار رقص ترامپ هستند؛ این بدان معناست که ساخت‌وساز ادامه خواهد یافت، حتی اگر جان رابرتز در نظر مخالف خود تأکید کرده باشد که «مسئولان» در تصمیم‌گیری برای اینکه «در خانه مردم چه چیزی بسازند»، قوانین را زیر پا گذاشته‌اند. جان سائر، وکیل کل، رسماً ادعا کرده که ۶۵ درصد پروژه تکمیل شده است (البته ممکن است اغراق کرده باشد؛ چنین مواردی در دولت‌های ترامپ مسبوق به سابقه است). به هر حال، احتمالاً سازه‌ای عظیم در کنار کاخ سفید اصلی وجود خواهد داشت؛ و با توجه به اینکه این حکم، رئیس‌جمهور را برای تغییر چشم‌انداز واشنگتن دی‌سی با صرف بودجه‌هایی که هرگز توسط کنگره تصویب نشده، به‌طور چشمگیری جسورتر می‌کند، ممکن است به یک طاق پیروزی نیز دچار شویم. همه اینها این پرسش را مطرح می‌کند: در آمریکای پس از ترامپ، با یک میراث معماری هیولایی چه باید کرد؟

برخی ممکن است این پرسش را یک مشکل لوکس بدانند. به هر حال، جنگی که نشان‌دهنده ناتوانی مداوم کنگره است همچنان ادامه دارد؛ اداره مهاجرت (ICE) به کار بی‌رحمانه روزمره خود ادامه می‌دهد؛ و ترامپ هر تاکتیکی را به کار می‌بندد تا انتخابات میان‌دوره‌ای را به نفع خود پیش ببرد. اما محیط ساخته‌شده، و به‌ویژه چشم‌انداز مدنی یک پایتخت، هرگز صرفاً یک مسئله فرعی نیست. همان‌طور که سوزان نیمن، فیلسوف، زمانی بیان کرد، ساختمان‌ها و بنا‌های یادبود ارزش‌ها را قابل‌مشاهده می‌کنند؛ و تصمیم برای باقی گذاشتن سازه‌های ترامپ به گونه‌ای که گویی دوره سلطنت او تنها یک دوران عادی دیگر در تاریخ ایالات متحده بوده، خنثی نیست؛ دقیقاً همان‌طور که باقی گذاشتن بنا‌های یادبود کنفدراسیون خنثی نیست.

برای کسانی که صحبت از ارزش‌های مدنیِ قابل‌مشاهده را بیش از حد آرمان‌گرایانه می‌دانند، استدلال سرسختانه دیگری وجود دارد: به هر حال، برای اینکه هر کسی در سراسر جهان دوباره به دولت آمریکا اعتماد کند، ترامپیسم باید به‌طور کامل طرد شود. بدون فاصله‌گیری واضح از دوران سمی او – که در آن هوس‌ها و وسواس‌های یک کلاهبردارِ به‌وضوح بی‌کفایت، اتحاد‌های قدیمی را ویران کرد – سایر کشور‌ها ممکن است به این نتیجه برسند که ایالات متحده هیچ درسی نگرفته است؛ و محیط ساخته‌شده، گزینه‌ای اصلی برای نمایان کردن این فاصله‌گیری به جهان خارج است.

به‌ویژه تالار رقص به نماد مرکزی «ترامپ ۲.۰» تبدیل شده است، زیرا ویژگی‌های اصلی حکمرانی ترامپ را ترکیب می‌کند: فساد شرم‌آور، آنجا که شرکت‌های خصوصی برای «اهدا» به پروژه دعوت می‌شوند؛ و ویرانگری محض، آنجا که بال شرقی بدون بحث، چه رسد به اجازه، به‌طرز بی‌رحمانه‌ای تخریب شد – چیزی که ترامپیست‌ها ممکن است سعی کنند با مرکز کندی تکرار کنند، چرا که هاوارد لوتنیک و دیگران تهدید کرده‌اند که اگر ترامپ نتواند آن را «نوسازی» کند و نامش را بر آن بگذارد، باید تخریب شود (به منطق فرد سوءاستفاده‌گر توجه کنید: «اگر من نمی‌توانم آن را داشته باشم، هیچ‌کس نمی‌تواند»).

دموکرات‌ها که متوجه اهمیت نمادین این سازه شده‌اند، شروع به بررسی آینده آن کرده‌اند: گاوین نیوسام، فرماندار کالیفرنیا، با تأکید بر اینکه «ما باید سازنده باشیم» نه ویرانگر، به سادگی همه‌چیز را به حال خود رها می‌کند؛ سناتور کریس مورفی پیشنهاد کرده که تمام پروژه‌های «کثیف» – که به نظر می‌رسد به معنای فاسد است – تحت مدیریت ترامپ باید برچیده شوند؛ در همین حال، سناتور روبن گالگو می‌خواهد تالار رقص را «تکه به تکه» بفروشد (مشخص نیست که آیا این نوعی هنر اجرایی سیاسی با هدف اظهار نظر درباره فساد باشد، یا یک عمل تطهیر نمادین، مشابه روشی که مردم دیوار برلین را تکه به تکه تخریب کردند).

پرسش بنیادین پیشین این است که آیا یک سازه به فرد خاصی احترام می‌گذارد یا حداقل مجموعه‌ای از ارزش‌های سیاسی را تأیید می‌کند. این همیشه قوی‌ترین دلیل بود که چرا بنا‌های یادبود مدافعان برده‌داری نمی‌توانستند سرپا بمانند؛ همان‌طور که نیمن اشاره کرد، هیچ راهی وجود نداشت که آلمانی که هنوز نام خیابان‌های هیتلر – چه رسد به مجسمه‌های هیتلر – را داشت، بتواند اعتماد کسی را بازگرداند. بنابراین، هرچقدر هم که برای اعضای فرقه ماگا دردناک باشد، هیچ ساختمان رسمی نباید نام ترامپ را بر خود داشته باشد و هیچ مجسمه تأمین مالی شده توسط دولت از او نباید هرگز برپا شود – مگر اینکه کشور تصمیم بگیرد که ما باید مردی را که مصمم به استقرار استبداد در ایالات متحده است، گرامی بداریم.

با این حال، برخی جمهوری‌ها دقیقاً تمام آثار یک حاکم ستمگر را پاک نکرده‌اند، زیرا می‌خواستند چنین آثاری به عنوان هشداری برای نسل‌های آینده عمل کند. بازدیدکنندگان از مشهورترین قصر ونیز می‌توانند پرتره‌های تمام دوج‌ها را تحسین کنند، به جز یکی که با پارچه‌ای سیاه پوشانده شده است؛ در اینجا بی‌اعتباری فرد – دوج مارینو فالیرو، که اقدام به کودتا کرد – جاودانه شده و معنای اخلاقی تاریخ به‌طور غیرقابل‌اشتباهی روشن شده است.

شمایل‌شکنی سیاسی می‌خواهد بقایای یک تصویر را در جای خود باقی بگذارد تا به مردم یادآوری کند که چرا شمایل‌شکنی در وهله اول ضروری بوده است. به همین دلیل است که برخی پیشنهاد کرده‌اند بنا‌های یادبود مسئله‌ساز در حالت ایده‌آل نباید اصلاً حذف شوند، بلکه باید با بیانیه‌های صریح، مانند پلاک‌هایی که پیام سیاسی اولیه آنها را رد می‌کنند، همراه شوند – یا حتی به‌طور مشروع تخریب شوند، به‌طوری که هم اصل اثر و هم اقدامات تخریب به‌وضوح قابل‌مشاهده باقی بمانند.

بستر‌سازی (Contextualization) یک انگیزه آموزشی شبیه به موزه‌ها دارد؛ از این رو، پیشنهاد جیمی راسکین، عضو کنگره و سایکرات چاکرابارتی، سیاستمدار ترقی‌خواه، مبنی بر اینکه تالار رقص باید حداقل تا حدی به فضا‌های نمایشگاهی تبدیل شود که فساد، استبداد و آنچه راسکین «تلاش‌ها برای تضعیف و خنثی کردن دموکراسی مردمی در زندگی آمریکایی» توصیف کرد را مستند کند، منسجم است (اگرچه، از آنجا که راسکین به دنبال حفظ فضایی برای غذاخوری نیز هست، ممکن است مهمانان در نهایت مجبور شوند در کنار تصاویر وقایع ۶ ژانویه، شامپاین بنوشند).

شاید رویکرد سرراست‌تری وجود داشته باشد: این بنا می‌تواند به نام رنی گود و الکس پرتی نام‌گذاری شود، همان‌طور که برخی مکان‌ها در جنوب، در نهایت به نام کسانی که با بی‌عدالتی جنگیدند، شهادت دادند. این می‌تواند درس تاریخی را به روشی آموزش دهد که مثلاً تبدیل تالار رقص به یک آشپزخانه خیریه – آن‌طور که الکساندریا اوکازیو کورتز پیشنهاد کرده – ممکن است نتواند انجام دهد، هرچند آن ایده نیز ممکن است ارزشمند به نظر برسد.