پاسخ جمهوری‌خواهان به شکست سنگین میان‌دوره‌ای؛ تشدید مبارزه و تقویت ترامپیسم

جمهوری‌خواهان برای توبیخ خیره‌کننده رای‌دهندگان در انتخابات میان‌دوره‌ای علیه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، درمانی خلاف انتظار را برگزیده‌اند: ترامپیسم بیشتر. کنفرانس جمهوری‌خواهان مجلس نمایندگان روز سه‌شنبه، جیم جردن، نماینده ستیزه‌جوی اوهایو را برای رهبری اقلیت خود در سال آینده برگزید؛ اقدامی که تنها چند روز پس از ارتقای استفان میلر، چهره ملی‌گرای شعار «نخست آمریکا»، به سمت رئیس دفتر کاخ سفید توسط رئیس‌جمهور صورت گرفت. همچنین اکثریت رو به پایان جمهوری‌خواه در مجلس نمایندگان از سوگواری شکست انتخاباتی خارج شد تا پیت هگست، وزیر دفاع و ترامپی‌ترین عضو کابینه رئیس‌جمهور را از خطر استیضاح نجات دهد. این اقدامات به‌هیچ‌وجه رفتار حزبی نیست که به دنبال جبران شکست‌های گسترده ملی، از جمله در مناطق کاملاً سرخ و سنتی خود باشد. در عوض، سرکشی جمهوری‌خواهان گویی جان‌بخش این قضاوت مایک جانسون، رئیس در حال کناره‌گیری مجلس نمایندگان در روز دوشنبه است که گفت: «رای‌دهندگان انتخاب اشتباهی انجام دادند.»

سوای خود ترامپ، هیچ زوج مبارزه‌جوتری نسبت به جردن و میلر در عرصه سیاست‌های جنبش ماگا وجود ندارد. جردن استادی قاطع در ایجاد اخلال است که ممکن است در جایگاه اپوزیسیون حتی مؤثرتر از دوران حضور در دولت عمل کند؛ فردی که در بسیاری از جلسات استماع کنگره با حملات پیاپی و خلع سلاح شاهدان، هیاهو به پا کرده است. او در سال آینده، زمانی که حملات تحقیقاتی دموکرات‌ها آغاز شود، نخستین خط دفاعی ترامپ خواهد بود. میلر نیز نماد ملی‌گرایی پالایش‌نشده در میان پایگاه اجتماعی ترامپ است و از هر ثانیه باقی‌مانده از اجاره دو ساله قدرت رئیس خود نهایت استفاده را خواهد برد. ارتقای جایگاه این دو نفر این پیام قوی را می‌فرستد که در حزب جمهوری‌خواه ترامپ، صرفاً به این دلیل که رای‌دهندگان در هفته گذشته جنبه‌های متعددی از سیاست‌ها، عملکرد و شخصیت ترامپ را رد کردند، هیچ پشیمانی و هیچ عقب‌نشینی در کار نخواهد بود. این حزبی نیست که به دنبال بازآفرینی خود باشد، بلکه خواهان نبرد است.

شاید یک ناظر بیرونی انتظار بازنگری و تامل بیشتری از ترامپ و تیم او پس از فروریختن دیوار سرخ و از دست دادن مجلس نمایندگان و سنا به نفع دموکرات‌ها داشت. آیا حزب نباید برای جبران شکست‌ها و داشتن شانس بازپس‌گیری کنگره و حفظ کاخ سفید در سال ۲۰۲۸، به دنبال جذب طیف گسترده‌تری از مخاطبان باشد؟ اما تحولات سیاسی رادیکال به ندرت میانه‌روتر می‌شوند و ترامپ با از دست دادن بخش میانه سیاسی، اکنون ممکن است تنها به باورمندترین هوادارانش متکی باشد. نفوذ کماکان قدرتمند او بر حزب روز سه‌شنبه آشکار شد؛ زمانی که جمهوری‌خواهان مجلس نمایندگان در کمال شگفتی متحد شدند تا تلاش توماس مسی، نماینده جمهوری‌خواه معترض، برای استیضاح هگست را ناکام بگذارند. نجات شغل هگست ممکن است توهینی به رای‌دهندگان به نظر برسد؛ چرا که او طراح اصلی و حامی سرسخت جنگ علیه ایران است؛ جنگی که حتی بسیاری از رای‌دهندگان حزب جمهوری‌خواه از آن بیزارند. با این حال، این رای یک هفته پس از شب ویرانگر انتخابات، روحیه‌ای مضاعف به جمهوری‌خواهان مجلس نمایندگان بخشید و ترامپ نیز با شور و حرارت آن را در شبکه‌های اجتماعی جشن گرفت.

با این وجود، اکثریت گسترده ورودی دموکرات‌ها نشان می‌دهد که این اقدام احتمالاً پیروزی واپسین یک ارتش شکست‌خورده بوده است. حکیم جفریز، رهبر اقلیت دموکرات در مجلس نمایندگان که در سال جدید در آستانه رسیدن به ریاست مجلس قرار دارد، گفت: «این پایان کار نیست، بلکه تازه آغاز ماجراست.» ابعاد پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای — با کسب ۵۴ کرسی در سنا در حالی که دو کرسی هنوز نهایی نشده، و دستیابی به ۲۵۶ کرسی تاکنون در مجلس نمایندگان — بدان معناست که جمهوری‌خواهان برای بازپس‌گیری قدرت در سال ۲۰۲۸ وظیفه بسیار سنگینی پیش رو دارند. از این رو، دو سال اصرار مضاعف ترامپ بر رویکردی که رای‌دهندگان پیش‌تر از آن ابراز بیزاری کرده‌اند، یک راهبرد ضعیف به نظر می‌رسد. اما حزب جمهوری‌خواه نوین بازتاب‌دهنده ساختار فردی رئیس‌جمهوری است که تمام عمر خود را صرف پاسخ دادن به هر شکست با تشدید مبارزه، اغلب با شرایطی افراطی‌تر، کرده است.

حزب جمهوری‌خواه ترامپ مدت‌هاست که گوش دادن به کارشناسان، میانه‌رو‌ها و رهبران سنتی را درباره هوشمندانه‌ترین گام‌های بعدی متوقف کرده است. پس از انتخابات ۲۰۱۲، این حزب گزارشی تحلیلی تهیه کرد تا مشخص شود چرا میت رامنی، نامزد حزب، نتوانست مانع انتخاب مجدد باراک اوباما شود. آن مطالعه نشان داد که جمهوری‌خواهان برای بازپس‌گیری کاخ سفید باید پایگاه خود را برای جذب گروه‌های متنوع‌تری از جمله رای‌دهندگان غیرسفیدپوست، جوانان و زنان گسترش دهند. اما دقیقاً عکس آن اتفاق افتاد: ترامپ با کارزار پوپولیستی، ملی‌گرایانه و ضد مهاجرتی خود وارد میدان شد و با پیروزی در رقابتی که ساختار قدیمی و خشک حزب را به شکل تصویر خود تغییر داد، قدرت را به دست گرفت. ظهور جردن و میلر از خاکستر فاجعه انتخاباتی ۲۰۲۶، نشان‌دهنده نسخه به‌روزرسانی‌شده همین چرخش به سمت پایگاه اصلی ترامپ است.

پیروزی جردن همچنین منعکس‌کننده معادلات فیزیک سیاسی است. پیروزی قاطع دموکرات‌ها در هفته گذشته، میانه‌روترین جمهوری‌خواهان را در حوزه‌های متزلزل و حساس حذف کرد. افراد باقی‌مانده از حوزه‌های کاملاً وفادار به حزب هستند و در نتیجه محافظه‌کارتر و حامی‌تر ترامپ محسوب می‌شوند؛ بنابراین رئیس‌جمهور ممکن است کنترلی حتی محکم‌تر بر یک حزب جمهوری‌خواه کوچک‌تر داشته باشد. در مقابل، دموکرات‌ها پس از پیروزی در مناطقی که مدت‌ها خارج از دسترس این حزب تصور می‌شد، با سناریویی معکوس در کنگره جدید رو‌به‌رو خواهند شد. گستره عقیدتی آنها اکنون بسیار وسیع‌تر است؛ سناتور‌هایی از ایالات سرخ مانند تگزاس، کانزاس و کارولینای جنوبی، شکاف‌های داخلی میان دموکرات‌های میانه‌رو و ترقی‌خواهان پایگاه‌های لیبرال را برجسته خواهند کرد.

امتناع پایگاه حزب جمهوری‌خواه از میانه‌روی با وجود شکست سنگین در انتخابات میان‌دوره‌ای، به بهترین وجه در مناقشه شدید بر سر مهاجرت نمود پیدا کرد؛ مناقشه‌ای که پس از آن رخ داد که ترامپ در مصاحبه با برنامه شصت دقیقه تلویحاً به توافق احتمالی درباره اصلاحات مهاجرتی با کنگره جدید تحت کنترل دموکرات‌ها اشاره کرد. سپس مارک‌وین مولین، وزیر امنیت داخلی، پیشنهاد داد که چنین توافقی می‌تواند شامل اعطای وضعیت قانونی دائمی به مهاجران غیرقانونی باشد که در کودکی به ایالات متحده آورده شده‌اند، یعنی موسوم به دریمرز. واکنش‌های انفجاری در شبکه‌های اجتماعی هواداران ماگا احتمال خیانت ترامپ به وفادارترین حامیانش را مطرح کرد. شاید اکثریت آمریکایی‌ها علیه سرکوب‌های سخت‌گیرانه مهاجرتی که او به سی‌بی‌اس گفت ممکن است بیش از حد پیش رفته باشد، شوریده باشند، اما پایگاه او خواهان هیچ‌گونه عقب‌نشینی نیست.

لورا اینگرام، مجری شبکه فاکس نیوز، روز دوشنبه در برنامه خود در بخشی تحت عنوان «درس‌های اشتباه» نسبت به هرگونه «عفو عمومی» هشدار داد. تا شامگاه سه‌شنبه، مولین در برنامه او حاضر شد تا تاکید کند هیچ تغییری در سیاست‌های مهاجرت و اخراج رخ نداده است. در حقیقت، همواره غیرواقع‌بینانه بود که انتظار داشته باشیم حزبی که همچنان تحت کنترل ترامپ است، پس از انتخابات مسیر خود را اصلاح کند. بحث درباره تغییر موقعیت احتمالی حزب جمهوری‌خواه در دوره پسا ترامپ بهتر است به کسانی واگذار شود که ممکن است رهبری آن را بر عهده بگیرند. نخستین نشانه‌های این روند را می‌توان در واکنش‌های هفته گذشته به شکست سنگین حزب از سوی جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، که جنگ را مردود دانست، و ران دسانتیس، فرماندار فلوریدا، که درباره خسارت احتمالی یک دهه‌ای هشدار داد، مشاهده کرد. اما در حال حاضر، صحنه قدرت ترامپ، میلر، جردن و هگست در حال آماده‌سازی برای نمایش نهایی است؛ امری که نشان می‌دهد سال ۲۰۲۷ سالی پرآشوب در واشنگتن خواهد بود.