سینمای غیرتجاری و سیاهه سیاهِ مالیِ یک موسسه!

بیتا محسنی_موسسه سینمایی هنر و تجربه نزدیک به شش سال است که فعالیت خود را آغاز کرده است. این گروه، با هدف حمایت از آثار سینمایی کوتاه، بلند و مستند فیلمسازان ایرانی به ویژه فیلمسازان جوان که از معیارهای هنری و فرهنگی نیز برخوردار هستند تشکیل شد؛ فیلم هایی که به هر دلیل امکان رسیدن به اکران تجاری برای آنها فراهم نشده بود. با آغاز به کار این گروه و نمایش فیلم های آن در پردیس هایی همچون آزادی و کوروش، به مرور زمزمه های مخالفان هم آغاز شد. به عقیده منتقدان این گروه از جریان حاشیه با اشغال سینماهای مرکزی برای فیلم اولی ها یا فیلم هایی که با «مخاطبان خاص»، فرصت فروش و رشد دیگر فیلم های جریان اصلی را گرفته و به بدنه سینما آسیب وارد خواهند کرد. نگاه کمیت گرای مدیران این گروه که موجب اکران انبوهی فیلم در تعداد محدودی سالن می شود و غلبه نگاه کارمندی بر مدیریت این گروه از جمله دلایل دیگر انتقاد به این موسسه است. حالا هم که بیش از شش سال از شروع به کار این گروه سینمایی می گذرد، برخی نقدها در خصوص ساز و کار مالی این گروه سینمایی وجود دارد.

گزارش عملکرد مالی با تاخیر منتشر شد!

شفاف سازی حسین انتظامی بالاخره به گروه دولتی هنر و تجربه هم رسید. گروهی که زمانی بنا شد تا باری از دوش دولت بردارد ولی بعد از شش سال جز سالن های کم و بیش خلوت و بودجه خواری مداوم خروجی مشهودی نداشت. طبق این شفاف‌سازی مالی معلوم شده که در این گروه فقط یک میلیارد صرف اجاره سالن می شود؛ اینکه چقدر از این یک میلیارد هزینه اجاره سالن، از طریق جلب مخاطب برمی‌گردد اما نامعلوم است. در جدول عملکرد مالی این گروه سینمایی نیز، سطر جنجالی، مانند سایر جداول منتشر شده از سازمان سینمایی، مربوط به هزینه های پشتیبانی است. این موسسه در سال ٩٧، فقط نزدیک به یک میلیارد (۹۵۵میلیون تومان) خرج پشتیبانی کرده است به عبارتی ماهانه ۸۰ میلیون در این گروه خرج پشتیبانی شده است؛ پشتیبانی که مشخص نیست از چه شخص یا چه فعلی انجام شده است! در سال ٩٨ این رقم پشتیبانی به ۸۳۱/۲ میلیون تومان سقف اعتبار رسید و ٧٢٩ میلیون تومان از آن محقق شد.

مجموع هزینه های میلیاردی برای اعمال و اشخاص نامعلوم

در این موسسه ، بیش از ۱۵۰ میلیون تومان برای انتشار برنامه اکران صرف شده است. همچنین بیش از ۱۰۰ میلیون تومان برای اعزام عوامل فیلم به شهرستان ها صرف شده است که افراد و فیلم مشخص نشده است. در عملکرد مالی هنروتجربه با رقم ٢٨٩ میلیون تومان بابت محتوا برای سایت و نشر اخبار هم مواجهیم، به عبارتی دیگر به نظر می رسد این گروه برای نشر اخبار خود در رسانه‌ها هزینه پرداخت می‌کند!

مجموع هزینه کرد موسسه هنر و تجربه در سال ٩٨، بیش از سه میلیارد تومان است. گویا بیش تر حمایت های این موسسه به جای آن گه صرف تولید محتوا و حمایت از فیلم های این گروه شود، صرف امور داخلی موسسه می شود؛برای تبلیغ ٢۶٨ میلیون تومان، اموررسانه ای نزدیک به ٧۰ میلیون تومان، بازبینی فیلم ها ٨٣ میلیون تومان، برگزاری بزرگداشت و معرفی این موسیه در سطح جهانی بیش از ۱۱۰ میلیون تومان و اجاره سالن های نمایش بیش از ۱ میلیارد تومان. اما به راستی گروهی که هزینه پشتیبانی اش میلیاردی است، در طول سال چند فیلم دارد که فروش اش معادل همین هزینه پشتیبانی شود؟

معضلات ممتد درون ساختاری، سینماگران گله دارند!

هزینه های نامعلوم این موسسه کماکان در حالی اتفاق می افتد که کارگردان های فعال این حوزه مانند خسرو سینایی، از روند حمایت این موسسه از فیلمسازان بخش هنر و تجربه گله دارند، سینایی در مصاحبه ای گفته بود، فروش یک فیلم اش ، حتی هزینه ناهار دست اندکاران فیلم را هم کفاف نداد! مشکل او اطلاع رسانی، تعدد فیلم ها و بازه زمانی کوتاه اکران و بحران در تبلیغ بود. او درباره مشکلات اکران فیلم «جزیره رنگین» در مصاحبه ای گفته بود زمانی که بیشتر فیلم‌های سینمایی حدود ۱۵ تا ۲۰ میلیارد تومان فروش داشتند و فیلم او در گروه سینمایی هنر و تجربه به نمایش درآمده بود، به یکی از مسئولان غیردولتی که نقش بسیار مهمی دارد گفت با توجه به این شرایط چگونه است که درآمد حاصل از فروش فیلم من به اندازه یک وعده ناهار اعضای گروهم هم نشده است؟ آن مقام مسئول هم در پاسخ گفته بود: «بفروش بساز» تا اکران خوب بگذاریم! این جواب یک سطری تنها یکی از هزاران معضل در ساختار مدیریتی موسسه سینمایی هنر و تجربه است.