سوگنامه ابراهیم حاتمی‌کیا برای سید حسن نصرالله

در متن این کارگردان سینما که اختصاصا در اختیار ایسنا قرار گرفته، آمده است:

«انا لله و انا الیه راجعون

سید این احوال دو گانه را چه کنم؟! مگر جامه‌ای جز رخت شهادت بر تو زیبنده بود.

کاش سید، مقابلت نشسته بودم و متن سوگنامه را با خودت تمرین می‌کردم. مطمئن هستم هر بار جمله‌ای در وصفت می‌نوشتم با آن گونه‌های سرخ و محجوب، می‌خندیدی و مرا خجالت‌زده می‌کردی.   

سید‍، جگرم سوخت. باورش سخت است که لبنان بدون تو را تصور کنم.

سید، بارها در لبنان به عشق دیدارت به انتظار نشستم و سهم دیدارت نصیبم نشد.

سید، ارابه فرعون را به بازی گرفته‌ام و فریاد می‌کشم صدا، دوربین، حرکت ولی عالم مَجاز من کجا، عالم حقیقی تو و یارانت کجا. من مشغول قهرمان بازی مجاز بودم که خبر آمد سید حسن نصرالله رفت.

صدا و دوربین خاموش ولی حرکت تو تا بیت المقدس ادامه خواهد داشت. اکنون من مانده‌ام و چشمان گریان آسیه سلام الله که مقابل شکنجه فرعون برای دست کشیدن از حق منتظر است و او جز هم‌نشینی خدا چیزی نمی‌بیند.    

سید، این قوم فرعونی به گواه تاریخ رفتنی‌اند ولی راه تو و مرام و نگاه مقاومت همچنان ماندنی خواهد بود.

من که حاضر نیستم تصویر انگشت اشاره ات که به سمت اسرائیل نشانه می رفتی را ، لحظه‌ای از نظرم پاک کنم و بر پیکر پاره پاره‌ات نظر کنم.

سید زنده است. راه مقاومت زنده است.

ابراهیم حاتمی کیا

7 مهر ۱۴۰۳»