شارل موریس دو تالیران

در پاییز ۱۸۱۴ و در شرایطی که فرانسه در پی شکست‌های ناپلئونی کشوری اشغال‌شده، ورشکسته و در آستانه تجزیه بود، شارل موریس دو تالیران بدون در دست داشتن هیچ اهرم نظامی یا مالی، راهی کنگره وین شد تا بر سر میز فاتحان بنشیند. او با هوشمندی خیره‌کننده و شناسایی شکاف‌های ژئوپلیتیک میان چهار قدرت پیروز، بحران لهستان و زاکسن را به اهرمی برای احیای پاریس بدل کرد و با انعقاد پیمانی محرمانه با بریتانیا و اتریش، فرانسه خلع‌سلاح‌شده را از متهمی محکوم به تاوان به رکنی بنیادین در معماری نظم نوین اروپا ارتقا داد؛ مانوری تاریخی که نشان داد دیپلماسی واقع‌گرایانه چگونه می‌تواند در غیاب قدرت سخت، سپری برای صیانت از تمامیت ارضی و بقای یک ملت بسازد.