نخست‌وزیر جدید عراق باید تعادل میان ایران و آمریکا را نگه دارد

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز؛ خبرگزاری فرانسه نوشت:  انتظار می‌رود پارلمان رئیس جدیدی برای خود انتخاب کند، در اولین جلسه‌ای که باید ظرف ۱۵ روز از اعلام نتایج نهایی برگزار شود و ریاست آن را نماینده ارشد سن به عهده دارد.

پس از اولین جلسه، پارلمان باید ظرف ۳۰ روز رئیس‌جمهور را با اکثریت دوسوم آرا انتخاب کند.

سیاستمداران عراقی اغلب به مهلت‌های قانونی پایبند نیستند، به دلیل نزاع‌های سیاسی رایج، طبق گزارشی که خبرگزاری رویترز درباره انتخابات پارلمانی عراق منتشر کرده است.

در آخرین انتخابات در سال ۲۰۲۱، پارلمان برای اولین بار پس از تقریباً ۳ ماه از انتخابات تشکیل شد، به دلیل تنش‌های سیاسی ناشی از پیروزی روحانی شیعه مقتدی صدر با بیشترین تعداد کرسی‌ها (۷۳ کرسی) و اعتراض احزاب و گروه‌های طرفدار ایران به نتایج.

بحران سیاسی تا اول اکتبر ۲۰۲۲ ادامه داشت، زمانی که پارلمان عبد اللطیف رشید را به ریاست جمهوری انتخاب کرد و او مأمور محمد شیاع السودانی برای تشکیل دولت جدید شد.

چگونه دولت تشکیل می‌شود؟

رئیس‌جمهور موظف است ظرف ۱۵ روز از تاریخ انتخاب خود، نخست‌وزیر را معرفی کند، که طبق قانون اساسی نامزد «بزرگ‌ترین فراکسیون پارلمانی» است و نماینده واقعی قدرت اجرایی خواهد بود.

با توجه به غیرممکن بودن وجود اکثریت مطلق، انتخاب نخست‌وزیر بعدی بر عهده هر ائتلافی است که بتواند با متحدان خود مذاکره کند تا بزرگ‌ترین فراکسیون شود. پس از انتخاب، وی ۳۰ روز فرصت دارد تا دولت را تشکیل دهد.

در آخرین انتخابات، صدر بر تشکیل دولت اکثریت اصرار داشت، پیش از آنکه کنار بکشد، در حالی که دیگران تحت چتر «چارچوب هماهنگی» که السودانی را به قدرت رساند، گرد هم آمدند.

تأثیر زمینه منطقه‌ای بر مرحله آینده چیست؟

نخست وزیر جدید، همانند سلف خود، باید تعادلی دقیق در روابط خود با دو رقیب، ایران و ایالات متحده، حفظ کند.

ایران نفوذ در عراق دارد.

حداد اضافه می‌کند: «فکر می‌کنم ایرانی‌ها می‌دانند نشان دادن مداخله آشکار در عراق به نفعشان نیست»، کشوری که تنها متحد منطقه‌ای آن است که در دو سال اخیر توانسته خود را از تنش‌ها دور نگه دارد.

با این حال، «ایران نیازی به نشان دادن قدرت در عراق ندارد، زیرا به طور طبیعی رهبران عراقی اهمیت بیشتری به آن می‌دهند.»

یک مسیر اصلی

واشنگتن با اعمال فشار بر عراق برای خلع سلاح گروه‌ها و تحریم نهادهای مرتبط با ایران و همچنین کاهش توانایی ایران برای دور زدن تحریم‌ها، در تلاش است نفوذ تهران را تضعیف کند و انتظار می‌رود این استراتژی ادامه یابد.