روزنامه خراسان: دولت فاقد نقشه راهی منسجم برای برون‌ رفت از چالش‌ هاست

شکاف میان سیاست‌گذاری و سفره مردم؛ چرا جامعه به گفتار درمانی واکنش منفی نشان می‌ دهد؟

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز به نقل از روزنامه خراسان، نویسنده اشاره می‌کند که حتی اگر دولت در اتاق‌های فکر خود دارای ایده باشد، آنچه در عرصه رسانه و زندگی مردم بازنمایی می‌شود، تصویر دولتی است که در مهار بحران‌ها ابتکار عمل را از دست داده است. مصداق بارز این ادعا، واکنش معکوس بازار به سخنان رئیس‌جمهور است؛ جایی که حتی پس از وعده‌های ارزی، قیمت دلار و طلا با شتاب بیشتری رشد می‌کند.

هجوم نقدینگی به پناهگاه‌های امن؛ واکنش بازار به اضطراب‌های سیاسی و اجتماعی

بازارها پیش از آنکه به اعداد و ارقام حساس باشند، بر اساس «چشم‌انداز آینده» حرکت می‌کنند. زمانی که جامعه احساس می‌کند در میانه یک وضعیت پرتنش، ایده روشنی برای عبور از بن‌بست وجود ندارد، هجوم سرمایه‌ها به سمت طلا و ارز نه از روی سوداگری، بلکه واکنشی دفاعی برای حفظ ارزش دارایی در برابر بی‌اعتمادی به آینده است.

در این تحلیل، وضعیت فعلی به یک «ترور روانی مستمر» تشبیه شده است. بازنمایی دائم بحران و انسداد توسط رسانه‌های رقیب، فضایی ساخته که در آن «ناامیدی» به یک هنجار تبدیل شده است. در چنین اتمسفری، اگر دولت نتواند روایتی امیدبخش و ملموس ارائه دهد، عملاً عرصه را به روایت‌های تخریبی واگذار کرده است.

جنگ اقتصادی بدون پدافند؛ ضرورت تغییر نگاه به قدرت نرم و رسانه

یادداشت روزنامه خراسان با انتقاد از عملکرد دستگاه دیپلماسی و بودجه‌بندی کشور، شرایط فعلی را یک «وضعیت جنگی غیرکلاسیک» توصیف می‌کند که در آن صحنه اقتصاد بدون پدافند رها شده است. سیاست خارجی در وضعیت تعلیق و انتظار به‌سر می‌برد و بودجه، علی‌رغم ادعای انقباضی بودن، فاقد منطق دفاعی متناسب با فشارهای خارجی است.

اشتباه استراتژیک دولت، تقلیل مفهوم نبرد به حوزه‌های نظامی (موشک و پهپاد) است؛ در حالی که میدان اصلی درگیری به حوزه «معنا، رسانه و افکار عمومی» منتقل شده است. نگاه اداری و کارمندی به ابزار رسانه، باعث شده تا دولت در شرایط بحران نتواند روان جامعه را تنظیم کند. پیام‌های متناقض یا سکوت‌های طولانی، در این مقطع هزینه‌ای سنگین‌تر از تصمیمات اشتباه بر کشور تحمیل می‌کند.

سقوط سرمایه اجتماعی؛ خطر رسیدن به نقاط غیرقابل بازگشت

این تحلیل هشدار می‌دهد که بزرگ‌ترین تهدید، فرسایش «اعتماد عمومی» تا سرحد نابودی است. اعتماد سرمایه‌ای است که به سختی جذب و به سرعت دفع می‌شود. اگر جامعه به این نتیجه برسد که دولتمردان حتی درک درستی از رنج‌ها و دغدغه‌های مردم ندارند، وارد فاز «بی‌تفاوتی» یا «خشم پنهان» می‌شود که هر دو برای پایداری حکمرانی خطرناک هستند.

در پایان، تأکید شده است که کشور بیش از هر زمان دیگری به یک «ایده مرکزی» نیاز دارد؛ ایده‌ای که سیاست، اقتصاد و اجتماع را به صورت یکپارچه ببیند و بتواند با صراحت به مردم بگوید که دولت بر چالش‌ها اشراف دارد و مسیر عبور از آن‌ها را به دقت طراحی کرده است.