نفت ونزوئلا در مشت ترامپ | پایان نقاب حقوق بشر در آمریکا

منطق شرکتی در کاخ سفید؛ ونزوئلا منبع مالی است نه کشور 

به گزارش روزنامه اینترنتی «فراز»؛ در مواضع اخیر ترامپ نشانی از دموکراسی یا حقوق شهروندی دیده نمی‌شود. لحن او بیشتر به مدیر یک کارتل نفتی شباهت دارد. او با تشریح برنامه ورود غول‌های نفتی آمریکا به کاراکاس تاکید کرد که هزینه تمام عملیات‌های نظامی باید از درآمد نفتی ونزوئلا تأمین شود. این جمله که «این عملیات حتی یک سنت برای آمریکا هزینه نخواهد داشت»، اعترافی آشکار به استراتژی «جنگِ خودتأمین» است.

بازگشت به استعمار کلاسیک؛ معیار مشروعیت نفت است 

ترامپ با کنار گذاشتن سنت‌های دیپلماتیک، معیار مشروعیت در ونزوئلا را نه صندوق رأی، بلکه همسویی با منافع کاخ سفید می‌داند. او با بیان اینکه اجازه نمی‌دهد این کشور در اختیار مخالفان واشینگتن بماند، استقلال سیاسی را بی‌معنا کرد. استفاده از عبارت «جبران خسارت» از نفت ونزوئلا، دقیقاً منطق استعمار قرن نوزدهم است که تنها در شیوه اجرا تغییر کرده است.

الگوی تکرار شونده؛ تحریم برای بحران و اشغال برای نفت 

تناقض رفتاری آمریکا در قبال کاراکاس به اوج رسیده است. واشینگتن ابتدا با تحریم‌های فلج‌کننده، رگ‌های اقتصادی این کشور را هدف می‌گیرد و سپس همان بحران ساختگی را بهانه‌ای برای مداخله نظامی می‌کند. هدف از فعالیت شرکت‌های آمریکایی در سایه اشغال نظامی، نه رفاه مردم، بلکه کنترل مطلق بر منابع راهبردی است.

پایان عصر پنهان‌کاری؛ ظهور امپریالیسم عریان 

سخنان ترامپ درباره نفت ونزوئلا لحظه‌ای تاریخی بود. با کنار رفتن نقاب دموکراسی، زبان ثروت جایگزین شد. این صراحت نشان می‌دهد پشت واژگان زیبایی مانند «حمایت از مردم»، منطق غارت نهفته است. اگر این رویه به چالش کشیده نشود، هر کشور مستقلی با ثروت‌های طبیعی می‌تواند هدف بعدی این دکترین باشد.