گاردین: آمریکا نیاز به انقلاب دوم برای رهایی از هیولای ترامپ دارد

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز، گاردین با بررسی رفتار‌ها و اقدامات اخیر «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، از جمله در نشست مجمع جهانی اقتصادی داووس، تهدید گرینلند، حمله به ونزوئلا و تهدید ایران و رفتار تحقیرآمیز او با متحدان، به انتقاد از امپریالیسم نوین ترامپ پرداخته و خواستار برکناری او از سوی مردم آمریکا شده است.

در یادداشت این روزنامه، ترامپ به عنوان «یک هیولا» معرفی شده و به تلاش او برای تصرف قلمرو حاکمیتی دانمارک-متحد وفادار آمریکا با تهدید به الحاق گرینلند، سخنرانی عمیقا ناآگاهانه و هنجارشکن او در نشست مجمع جهانی اقتصادی داووس در هفته گذشته و زورگویی تحقیرآمیزش نسبت به رهبران بریتانیا و اتحادیه اروپا اشاره شده است. این موارد نشان می‌دهد چهل و هفتمین رئیس‌جمهور آمریکا چه تهدید وجودی، تسلیم‌ناپذیر و وصف‌ناشدنی است.

گاردین در این یادداشت مطرح کرده است: «همه صحبت‌های پس از داووس درباره این است که بریتانیا، اتحادیه اروپا و ناتو در آینده برای مقاومت و مهار ترامپ چه باید بکنند و چگونه تلاش‌های او برای تخریب نظم جهانی قانونمند را خنثی کنند.» با این حال، حفظ تناسب لازم است. اگر سیاست‌ها و ژست‌گیری‌های او را از معادله حذف کنیم، مشخص است که جهان ناخوشایند، اما آشنای پساجنگ با رقابت ابرقدرت‌ها و حوزه‌های نفوذ بالفعل تا حد زیادی تغییر نکرده است. همچنین روشن است که این بحران در نهایت بحرانی نیست که اروپا بتواند آن را حل کند.

گاردین با تاکید بر اینکه «ترامپ یک هیولای ساخت آمریکا است و این بر عهده آمریکایی‌ها است که کاری انجام دهند – که دیر یا زود انجام خواهد شد»، گفته است: «بحران تازه گرینلند، جدیدترین نمونه پس از ونزوئلا، غزه و ایران ناشی از زیاده‌خواهی امپریالیستی نوین ترامپ است. اگر او صادقانه می‌خواست امنیت شمالگان را افزایش دهد، فقط کافی بود درخواست کند. دانمارک اکنون نیز متعهد به پذیرش پایگاه‌های بیشتر و بزرگ‌تر آمریکا است. متحدان ناتو و اتحادیه اروپا نیز مشتاق کمک هستند. اما خواسته هیولای واشنگتن بلعیدن کامل قلمرو و منابع آن بدون توجه به خواسته‌های گرینلندی‌هاست.»

عملکرد غیرمتعارف و گلایه‌مندانه ترامپ در داووس مردی را آشکار کرد که خودخواهی او هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد و جاه‌طلبی افراطی‌اش برای ریاست بر جهان در حال خارج شدن از کنترل است. این اغراق نیست. چه درک دیگری می‌توان از «شورای صلح» جدید او داشت – باشگاهی میلیارد دلاری برای دیکتاتور‌ها به ریاست مادام‌العمر شخص او که به وضوح برای جایگزینی سازمان ملل طراحی شده است؟

از منظر تاریخی، نظم قانونمند جهانی تحت رهبری سازمان ملل همیشه برای قدرت‌های بزرگ زمانه یک انتخاب «می‌خواهی بخواه، نمی‌خواهی نخواه» بوده است، به طور مثال حمله غیرقانونی به عراق در سال ۲۰۰۳ گواه آن است. آنچه اغلب کار این نظام را پیش می‌برد پیگیری عقلانی منافع ملی بود. تفاوت کلیدی امروز این است که ترامپ به شکلی غیرعقلانی رفتار می‌کند و منافع و ارزش‌های آمریکا و متحدانش را به خطر می‌اندازد.

به نظر می‌رسد بیشتر آمریکایی‌ها اکنون با اروپا هم‌نظرند که ترامپ یک شرم‌سازی خطرناک است. نارضایتی از او در تقریبا هر موضوع داخلی و خارجی در سطح بی‌سابقه‌ای قرار دارد. ممکن است انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر اقدامات او را محدود کند، اگرچه این راه‌حل دور به نظر می‌رسد. مدیریت نادرست اقتصاد، جنگ‌های تعرفه‌ای و اقدامات خشونت‌آمیز علیه مهاجران، بحران‌های داخلی و بین‌المللی ایجاد کرده و اصول دموکراتیک و آزادی‌های مدنی را زیر پا می‌گذارد. این رفتار‌ها نه خواست رای‌دهندگان آمریکا بوده و نه متحدانی مانند بریتانیا که با وجود دیپلماسی مبادی آداب بار‌ها در موضوعاتی مانند اوکرایین، غزه، تشکیل کشور فلسطینی و تجارت از سوی او نادیده گرفته شده‌اند.

گاردین در نهایت با درخواست از شهروندان آمریکایی برای «قیام و سرنگونی ترامپ» نوشته است: «نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد بیشتر آمریکایی‌ها همچنان قاطعانه طرفدار اروپا و ناتو هستند. مطمئنا اکثریت درک می‌کنند که این مضحکه همه‌جانبه و آسیب‌زننده کاخ سفید نمی‌تواند بدون کنترل ادامه یابد. آمریکا در سال ۲۰۲۶ نیازمند یک انقلاب دوم است تا از این کابوس نجات یابد و دموکراسی نجات یابد.»