خبرنگار شینهوا: آنچه آمریکا آزادی نامید؛ ۲۳ سال رنج برای عراق بود

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز و به نقل از خبرگزاری شینهوا، جمال هاشم، خبرنگار این رسانه در عراق، در یادداشتی با عنوان «نامه‌ای از خاورمیانه» به بررسی پیامد‌های مداخله نظامی آمریکا در عراق پرداخته و آن را تجربه‌ای تلخ و طولانی برای مردم این کشور توصیف کرده است.

او می‌نویسد: «در حالی که چهره‌های سیاسی و تحلیلگران برجسته در سراسر جهان در حال بحث و جدل بر سر این هستند که یک آمریکای مداخله‌گرتر برای جهان چه معنایی خواهد داشت، ما عراقی‌ها از قبل پاسخ را به خوبی می‌دانیم.»

هاشم با اشاره به اعلام رسمی عراق در ۱۸ ژانویه مبنی بر خروج کامل نیرو‌های ائتلاف به رهبری آمریکا از مناطق تحت کنترل دولت فدرال، تأکید می‌کند این خبر، هرچند در میان تیتر‌های جهانی کمتر دیده شد، اما برای مردم عراق نشانه پایان باری بود که بیش از ۲۰ سال بر دوش بیش از ۴۰ میلیون نفر سنگینی می‌کرد.

این خبرنگار در ادامه، خاطرات خود از ۲۰ مارس ۲۰۰۳ را بازگو می‌کند؛ روزی که به گفته او «سپیده‌دم جنگ» بود. او می‌نویسد: «من خبرنگار جوانی برای شینهوا بودم، مضطرب در دفترم در بغداد نشسته بودم، تلفن ماهواره‌ای در دست و تلاش می‌کردم هر صدا و حرکتی را ثبت کنم.» به گفته او، ساعت ۵:۳۳ صبح نخستین انفجار‌ها شنیده شد و او با صدایی لرزان اعلام کرد: «حمله آمریکا آغاز شده است.»

هاشم از بارش موشک‌ها، روشن شدن آسمان بغداد و ویرانی خانه همکارش موسی جعفر در نزدیکی محل اقامت صدام حسین سخن می‌گوید و اضافه می‌کند: در آن روزها، بسیاری از عراقی‌ها با امیدی ضعیف باور داشتند که مداخله آمریکا می‌تواند آنها را از فقر و تحریم برهاند و به آزادی و رفاه وعده‌داده‌شده منجر شود.

اما به نوشته این خبرنگار، سال‌های بعد خلاف این تصور را ثابت کرد. او می‌نویسد: «صد‌ها هزار عراقی، که نزدیک به ۸۰ درصد آنها غیرنظامی بودند، جان خود را از دست دادند.» به گفته او، با وجود سقوط صدام حسین، عراق وارد چرخه‌ای از خشونت فرقه‌ای، ناامنی و تروریسم شد که ساختار اجتماعی کشور را از هم گسست.

هاشم با روایت تجربه‌های شخصی از انفجار‌های انتحاری در بغداد، نقل می‌کند که چگونه مرگ و وحشت به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده بود. او به نقل از هاشم الشماع، روزنامه‌نگار پیشکسوت، می‌نویسد: «هرج‌ومرجی که با حمله به وجود آمد، فقط خشونت و تروریسم ایجاد نکرد؛ آنها را بی‌مرز و بی‌رحم کرد.»

به باور این خبرنگار، پیامد‌های جنگ امید مردم عراق به آمریکا را از بین برد و نشان داد وعده‌های آزادی و دموکراسی بیش از آنکه واقعی باشند، پوششی برای منافع ژئوپلیتیکی واشنگتن بوده‌اند. او تأکید می‌کند که حتی پس از خروج نیرو‌های آمریکایی، عراق همچنان با زخم‌های جنگ، تهدید گروه‌های تروریستی و پیامد‌های زیست‌محیطی ناشی از استفاده از اورانیوم ضعیف‌شده و فسفر سفید دست‌وپنجه نرم می‌کند.

هاشم در پایان یادداشت خود، خروج نیرو‌های آمریکایی را پایان قطعی این کابوس نمی‌داند، اما آن را گامی نمادین تلقی می‌کند. او می‌نویسد پس از پایان گزارش خود درباره عقب‌نشینی آمریکا، کنار رود دجله ایستاده و به این نتیجه رسیده است که «خارجی‌ها ممکن است بیایند و بروند، اما فقط فرزندان این سرزمین می‌توانند آن را آباد کنند.»