میراث مرگبار واشنگتن در کمین گنج ۸ تریلیون دلاری؛ پارادوکس امنیت و استخراج در پاکستان

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز، واشنگتن در تلاش است تا با نفوذ در بازار استخراج مواد معدنی پاکستان، انحصار چین بر عناصر خاکی کمیاب و مس را در هم بشکند. اما در این میان، یک تناقض آشکار خودنمایی می‌کند: تسلیحاتی که پس از خروج نیرو‌های آمریکایی از افغانستان در منطقه رها شدند، اکنون در دستان گروه‌های شبه‌نظامی قرار گرفته و امنیت همان معادنی را که آمریکا در آنها سرمایه‌گذاری کرده، هدف قرار داده‌اند. در واقع، کاخ سفید همزمان نقش سرمایه‌گذار و عامل غیرعمدی بی‌ثباتی را ایفا می‌کند.

روایت میدانی از زرادخانه‌های پنهان شبه‌نظامیان

مشاهدات میدانی خبرنگاران بین‌المللی در مناطق پرخطر پاکستان، پرده از واقعیتی تلخ برمی‌دارد. صد‌ها قبضه سلاح پیشرفته از جمله تفنگ‌های تهاجمی و تک‌تیرانداز‌های ساخت ایالات متحده که میراث جنگ بیست‌ساله در افغانستان هستند، اکنون در اختیار نسل جدیدی از شورشیان قرار دارد. این زرادخانه‌های مدرن، توان عملیاتی گروه‌های مسلح را در مناطق مرزی به‌شدت افزایش داده و معادلات امنیتی را برای اسلام‌آباد و شرکای غربی‌اش پیچیده کرده است.

گنج ۸ تریلیون دلاری تحت محاصره آتش

ایالات متحده در راستای کاهش وابستگی به زنجیره تأمین چین، نگاهی راهبردی به ذخایر زیرزمینی پاکستان دارد؛ کشوری که بر اساس برآوردها، ثروتی معادل ۸ تریلیون دلار شامل مس، لیتیوم، کبالت و فلزات گران‌بها را در خود جای داده است. این منابع، ستون فقرات صنایع نوین از جمله تولید خودرو‌های برقی، توسعه هوش مصنوعی و صنایع پیشرفته نظامی محسوب می‌شوند.

«ریکو دیک»؛ نگین بلوچستان در میانه آشوب

در میان پروژه‌های استراتژیک، معدن «ریکو دیک» در ایالت بلوچستان به عنوان یکی از بزرگترین ذخایر دست‌نخورده مس در جهان، کانون توجه قرار گرفته است. واشنگتن از طریق نهاد‌های مالی خود، اعتباری ۱.۲۵ میلیارد دلاری برای توسعه استخراج در این منطقه اختصاص داده است. هدف از این اقدام، مقابله با ابزار فشار پکن در جنگ تجاری با غرب است؛ اما بحران امنیتی ناشی از خروج شتاب‌زده آمریکا از افغانستان در سال ۲۰۲۱، اجرای این طرح‌ها را در هاله‌ای از ابهام قرار داده است.

تغییر موازنه قدرت با سلاح‌های غنیمتی

گزارش‌های مستند نشان می‌دهد که حجم عظیمی از تجهیزات نظامی پیشرفته، پس از سقوط دولت کابل به دست طالبان و سپس گروه‌هایی نظیر «ارتش آزادی‌بخش بلوچستان» و طالبان پاکستان رسیده است. مجهز شدن شورشیان به دوربین‌های دید در شب و سلاح‌های دقیق M-۱۶، ماهیت درگیری‌ها را تغییر داده است. طبق آمار‌های رسمی ارتش پاکستان، تلفات انسانی در سال ۲۰۲۵ به بیش از ۱۲۰۰ نفر رسیده که رشدی دوبرابری نسبت به سال ۲۰۲۱ نشان می‌دهد.

فرجام یک تناقض؛ گنج در انتظار ثبات

امروز پاکستان به آیینه تمام‌نمای یک تناقض ژئوپلیتیکی تبدیل شده است. از یک سو، واشنگتن برای تأمین آینده تکنولوژیک خود نیازمند مواد معدنی این منطقه است و از سوی دیگر، میراث نظامی‌اش در منطقه به موتور محرک ناامنی بدل شده است. تا زمانی که معمای امنیت در مناطق مرزی حل نشود، ثروت‌های افسانه‌ای زیر خاک پاکستان برای سرمایه‌گذاران دور از دسترس باقی خواهد ماند.