چرا ترامپ «توافق با تهران» را به جای «تغییر رژیم» برگزید؟

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز، سیترینوویچ معتقد است که یکی از بزرگ‌ترین تضاد‌های راهبردی سال‌های اخیر در سیاست‌های مشترک آمریکا و اسرائیل نهفته است؛ جایی که هر دو کشور اهدافی در سطح «تغییر رژیم» را دنبال می‌کردند، اما از سرمایه‌گذاری منابع نظامی، سیاسی و اقتصادی لازم برای تحقق آن خودداری می‌ورزیدند. واشینگتن عملاً به دنبال کسب حداکثر دستاورد با تکیه بر ابزار‌های محدود و گروه‌های نیابتی منطقه‌ای بوده است، رویکردی که اکنون به بن‌بست رسیده است.

در این تحلیل آمده است که عملیات‌های نظامی محدود دیگر توان تغییر محاسبات راهبردی رهبران ایران را ندارد. تهران در سال‌های اخیر نشان داده است که برای حفظ بقای خود و جایگاه منطقه‌ای‌اش، قدرت تاب‌آوری و جذب فشار‌های سنگین را دارد. از سوی دیگر، هرگونه تشدید تنش واقعی، به ویژه حمله به زیرساخت‌های انرژی ایران یا اخلال در جریان انتقال سوخت در خلیج فارس، ریسک‌های جهانی جبران‌ناپذیری دارد. این موضوع نوعی «بازدارندگی متقابل» میان تهران و واشینگتن بر پایه امنیت انرژی ایجاد کرده است؛ چرا که هر دو سو می‌دانند عبور از خطوط قرمز، پیامد‌هایی دارد که هیچ‌کس قادر به کنترل کامل آن نخواهد بود.

در چنین شرایطی، دونالد ترامپ با وجود بدبینی عمیق به تهران، مسیری را برگزیده است که دولت او آن را «کم‌هزینه‌ترین راه» می‌داند: پیگیری یک توافق. از نگاه کاخ سفید، پذیرش توافق با تمام مشکلاتش، همچنان بر گزینه‌های دیگر مانند جنگ منطقه‌ای طولانی، کارزار پرهزینه تغییر رژیم یا توسعه مهارنشدنی برنامه هسته‌ای ایران، برتری دارد.