رویای آفریقای زیر صحرا در جام جهانی ۲۰۲۶؛ آیا طلسم قدرت‌های شمال شکسته می‌شود؟

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز به نقل از الجزیره، پس از آنکه مراکش در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر با صعود به نیمه‌نهایی، تاریخ‌سازِ فوتبال آفریقا شد، حالا نوبت به تیم‌های منطقه «آفریقای زیر صحرا» رسیده است تا در جام جهانی ۲۰۲۶، ثابت کنند فوتبال این قاره تنها محدود به کشور‌های شمالی نیست. برای سالیان متمادی، فوتبال آفریقا تحت سلطه کشور‌های شمالی نظیر مراکش، مصر، تونس و الجزایر بوده است، اما اکنون شش نماینده از منطقه زیر صحرا با رویکرد‌هایی متفاوت و ترکیبی از جوان‌گرایی و تجربه، به مصاف رقبای جهانی می‌روند تا برتری سنتی شمال را به چالش بکشند.

سنگال با رنکینگ ۱۴ فیفا، جدی‌ترین امید منطقه زیر صحرا محسوب می‌شود. آنها با انگیزه‌ای مضاعف وارد تورنمنت می‌شوند؛ چرا که عنوان قهرمانی جام ملت‌های آفریقا را به دلیل حکم انضباطی کنفدراسیون فوتبال آفریقا از دست داده‌اند. سنگال که به ستاره‌هایی نظیر سادیو مانه، ادوارد مندی و کالیدو کولیبالی تکیه دارد، از عمق اسکواد بسیار بالایی برخوردار است. پاپ بونا تیاو، سرمربی این تیم که در فرانسه رشد کرده، معتقد است که اگر حتی لحظه‌ای به قهرمانی در جام جهانی ایمان نداشته باشد، از سمت خود کناره‌گیری می‌کند.

غنا که در گروهی دشوار با حضور انگلیس، کرواسی و پاناما قرار گرفته، در آستانه جام جهانی با تغییر ناگهانی روی نیمکت مواجه شد. کارلوس کی‌روش، مربی کهنه‌کار پرتغالی، هدایت «ستاره‌های سیاه» را بر عهده گرفته است تا این تیم پس از نتایج ضعیف اخیر، مسیر خود را تغییر دهد. با این حال، غنا با چالشی بزرگ به نام مصدومیت محمد قدوس، ستاره کلیدی و تکیه‌گاه هجومی خود، روبه‌رو است که برنامه‌های کی‌روش را با ابهام مواجه کرده است.

ساحل عاج نیز پس از ۱۲ سال دوری از جام جهانی، در حالی بازمی‌گردد که دوران بازسازی طولانی پس از خداحافظی اسطوره‌هایی، چون یایا توره و دیدیه دروگبا را پشت سر گذاشته است. تمرکز این تیم بر نسل جوان با حضور بازیکنانی، چون یان دیوماند و آماد دیالو معطوف شده است. امِرس فائه، سرمربی این تیم که دو سال پیش در میانه‌ی تورنمنت جام ملت‌ها هدایت تیم را بر عهده گرفت و قهرمان آفریقا شد، حالا با اعتماد به نفس بالایی از پتانسیل تیمش برای رسیدن به فینال صحبت می‌کند و خود را برای تقابل با رقبایی همچون آلمان آماده کرده است.

در میان نمایندگان این منطقه، کیپ ورد به عنوان پدیده‌ی کوچک تورنمنت شناخته می‌شود. این کشور با تنها ۶۰۰ هزار نفر جمعیت، یکی از کوچک‌ترین کشور‌های تاریخ جام جهانی است. مدیریت «بوبیسا»، مربی سال ۲۰۲۵ آفریقا، بر تغییر ذهنیت بازیکنان تکیه دارد. آنها به‌خوبی می‌دانند که صعود از گروهی که اسپانیا و اروگوئه در آن قرار دارند، مأموریتی بسیار دشوار است، اما با شعار باور به پتانسیل فردی، به دنبال ارائه نمایشی جسورانه در اولین حضور خود هستند.

آفریقای جنوبی نیز پس از سال‌ها دوری از سطح اول فوتبال جهان، به شکوفایی لیگ داخلی خود تکیه کرده است. هشت بازیکن این تیم از اورلاندو پیراتس، قهرمان لیگ داخلی، و هشت بازیکن دیگر از ماملودی سانداونز، قهرمان لیگ قهرمانان آفریقا، انتخاب شده‌اند. هوگو بروس، سرمربی این تیم، معتقد است که هماهنگی باشگاهی و اعتماد به نفسِ کسب‌شده توسط این بازیکنان در رقابت‌های قاره‌ای، بزرگ‌ترین برگ برنده آنها در گروهی است که باید با تیم‌های سرسختی، چون مکزیک و کرواسی بجنگند.

در نهایت، جمهوری دموکراتیک کنگو پس از ۵۲ سال دوری، برای دومین بار در تاریخ خود (پس از سال ۱۹۷۴ به عنوان زئیر) به جام جهانی بازمی‌گردد. تیم سباستین دِسابره متشکل از لژیونر‌های اروپایی از بلژیک، فرانسه و سوئیس است و با رنکینگ ۴۶ فیفا، خود را برای اثبات اعتبار جدیدشان آماده کرده‌اند. این بازگشت پس از نیم‌قرن، نه تنها یک رویداد ورزشی، بلکه نمادی از غرور برای نسلی از مردم کنگو است که برای نخستین‌بار شاهد حضور تیم ملی کشورشان در بزرگ‌ترین ویترین فوتبال جهان خواهند بود.

در حالی که تحلیلگران گروه غنا را گروه مرگ می‌دانند، باید دید آیا سنگال و ساحل عاج می‌توانند فراتر از انتظارات ظاهر شوند و آیا جام جهانی ۲۰۲۶ سالی خواهد بود که مرکز ثقل قدرت فوتبال در آفریقا، از شمال به سمت جنوب تغییر مکان می‌دهد یا خیر.