یک‌صد روز جنگ و پارادوکس بازار‌های جهانی؛ چالش‌های اقتصادی در سایه تداوم تنش‌ها

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز به نقل از سی‌ان‌بی‌سی، واکنش بازار‌های سهام به این جنگ، برخلاف تصورات اولیه، نشان‌دهنده نوعی انعطاف‌پذیری غیرمنتظره در برابر بحران‌های ژئوپلیتیک بوده است؛ به طوری که سرمایه‌گذاران با تمرکز بر سودآوری شرکت‌های بزرگ آمریکایی و پتانسیل‌های مخربِ هوش مصنوعی، بسیاری از هشدار‌های مربوط به قیمت نفت و تورم را نادیده گرفته‌اند. این خوش‌بینی، به‌ویژه در شرکت‌های فناوری و نیمه‌هادی‌ها که از تقاضای بی‌سابقه برای ظرفیت‌های پردازشی سود می‌برند، مشهود است. با این حال، کارشناسان هشدار می‌دهند که این بازار‌ها تحت هدایت تعداد اندکی از سهام‌های خاص حرکت می‌کنند و این وضعیت در حالی رخ می‌دهد که اقتصاد‌های بزرگ اروپایی، به دلیل آسیب‌پذیری بیشتر در برابر هزینه‌های انرژی، عملکردی به مراتب ضعیف‌تر و رکودی‌تر از خود نشان داده‌اند.

وضعیت بازار اوراق قرضه دولتی نیز یکی دیگر از نشانه‌های جدیِ بدبینی حاکم بر کلیت اقتصاد است. با افزایش بازدهی اوراق قرضه، قیمت این دارایی‌ها تحت فشار نزولی قرار گرفته و بازدهی اوراق ۳۰ ساله خزانه‌داری آمریکا به بالاترین سطح خود از زمان پیش از بحران مالی رسیده است. تحلیلگران بر این باورند که این روند، نشان‌دهنده نگرانی عمیق سرمایه‌گذاران درباره تداوم تورم، کاهش رشد اقتصادی و اختلالات مزمن در زنجیره تأمین است. در بریتانیا نیز وضعیت مشابهی مشاهده می‌شود و ترکیب تنش‌های سیاسی داخلی با فشار‌های جنگ، باعث فروش گسترده اوراق دولتی شده است؛ روندی که در صورت تداوم، می‌تواند مانع از حفظ سطوح فعلی قیمت‌ها در بازار‌های سهام شود.

بحران تنگه هرمز که از ابتدای جنگ تقریباً به صورت مسدود باقی مانده، همچنان قلبِ تنش‌های بازار انرژی است. با وجود اینکه قیمت نفت از اوج‌های اولیه جنگ فاصله گرفته، اما همچنان بین ۳۶ تا ۵۰ درصد بالاتر از قیمت‌های پیش از جنگ معامله می‌شود. اگرچه اقداماتی نظیر آزادسازی ذخایر استراتژیک نفت، افزایش صادرات نفت خام ایالات متحده و کاهش تقاضای چین توانسته است از جهشِ بی‌مهار قیمت‌ها جلوگیری کند، اما کارشناسان بازار انرژی هشدار می‌دهند که با تخلیه مخازن در ماه ژوئن، رقابت برای تأمین عرضه به سطوح بحرانی خواهد رسید و در صورت عدم بازگشایی تنگه هرمز، عبور مجدد قیمت نفت از مرز ۱۰۰ دلار اجتناب‌ناپذیر خواهد بود.

در نهایت، داده‌های تورمی در اقتصاد‌های بزرگ، از جمله ایالات متحده که نرخ تورم آن در ماه آوریل به ۳.۸ درصد رسیده، گواه این است که فشار هزینه‌های انرژی، گاز و سوختِ جت به سایر بخش‌های اقتصادی سرایت کرده است. اکنون این پرسش مطرح است که آیا بازار‌های جهانی به نوعی «بی‌حسی جمعی» نسبت به جنگ مبتلا شده‌اند یا خیر. با توجه به اینکه حمایت عمومی از جنگ در آمریکا به پایین‌ترین حد خود رسیده و هر دو طرف در جستجوی راهی برای خروجِ آبرومندانه از این وضعیت هستند، تحلیلگران معتقدند که بازار‌ها بیش از آنکه بر وقایع نظامی متمرکز باشند، به دنبال نشانه‌هایی از پایان این بن‌بست برای جلوگیری از تخریب بیشتر تقاضا در شش ماه آینده هستند.