پارادوکس فوتبالی در جشن ۲۵۰ سالگی آمریکا؛ میزبانی بزرگ‌ترین رویداد جهان در سرزمین «استثناگرایی»

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز به نقل از ورد پولیتیک ریویو، میزبانی مشترک جام جهانی ۲۰۲۶، کنایه‌ای تاریخی در دل خود دارد. در حالی که فوتبال پرطرفدارترین ورزش در سطح جهان است، در ایالات متحده جایگاهی به مراتب متفاوت دارد. هم‌زمانی این میزبانی با سالگرد تأسیس آمریکا، موقعیت عجیبی ایجاد کرده است؛ کشوری که تاریخش با مفاهیم «استثناگرایی» و یک‌جانبه‌گرایی گره خورده، اکنون در یکی از مهم‌ترین سالگرد‌های ملی خود، مجبور است صحنه را برای یک رویداد جهانی با همسایگانش شریک شود و میزبانی را تجربه کند که با روحیه استقلال‌طلبانه و خاص‌گرایانه واشینگتن در تضاد است.

برای بخش بزرگی از جهان، «فوتبال» به معنای همان بازی محبوبی است که ۴۸ تیم ملی برای آن در آمریکای شمالی رقابت خواهند کرد، اما در فرهنگ آمریکایی، این واژه به ورزشی کاملاً متفاوت اشاره دارد که در آن بازیکنان اجازه دارند توپ را با دست حمل کنند. این تمایز در واقع یک انتخاب آگاهانه در قرن نوزدهم بود؛ زمانی که سیستم دانشگاهی نوپای آمریکا با ابداع و ترویج «فوتبال آمریکایی»، به دنبال خلق بازی منحصربه‌فردی بود که هویت ملی این کشور را بازتاب دهد و از ورزش‌های اروپایی نظیر راگبی و فوتبال فاصله بگیرد.

کاسپار ویتنی، روزنامه‌نگار ورزشی که در محبوبیت فوتبال آمریکایی نقش داشت، در سال ۱۸۹۴ با افتخار مدعی بود که هیچ‌کدام از ورزش‌های راگبی یا فوتبال، از نظر مهارت یا استقامت فیزیکی با بازی آمریکایی برابری نمی‌کنند. جان کوربین، منتقد و مفسر مشهور نیز چند سال بعد نوشت که انتخاب نوع ورزش، در واقع روشی بود که یک فرد از طریق آن ترجیح خود را برای یک سوی اقیانوس اطلس نسبت به سوی دیگر بیان می‌کرد. حالا در تابستان ۲۰۲۶، این تاریخچه تقابل فرهنگی و ورزشی، بار دیگر در سایه بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان به موضوعی برای بازخوانی هویت «استثناگرایانه» آمریکا تبدیل شده است.