ادعای «استقبال مردم از مداخله نظامی» تا چه حد واقعی است؟

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز به نقل از فارن افرز، برخلاف روایت‌های رسمی دولت آمریکا که حضور نظامی را به عنوان «خواست ملت‌ها برای تغییر» ترسیم می‌کند، شواهد نشان می‌دهد که حمایت از چنین اقداماتی در میان شهروندان آمریکایی تنها زمانی شکل می‌گیرد که آنها به واقعی بودنِ «رضایت مردم مقصد» باور داشته باشند. وقتی این پیش‌فرضِ غلط برای افکار عمومی آمریکا آشکار می‌شود، نتیجه‌ای جز خشم و کاهش شدید حمایت سیاسی برای دولت‌مردان واشینگتن به همراه ندارد.

واشینگتن در حالی مدعی است که مداخلات نظامی در ایران با هدف تغییر وضعیت و به خواست جامعه محلی انجام می‌شود که هیچ سنجه دقیقی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. تکیه بر نظرات لایه‌های خاص یا گروه‌های اپوزیسیون خارج از کشور برای اثبات «رضایت مردم»، در حالی که آنها کمترین هزینه‌ای از پیامد‌های مستقیم جنگ، تحریم و تنش‌های نظامی نمی‌پردازند، یکی از نقاط ضعف اصلی استدلال‌های جنگ‌طلبانه در آمریکاست.

در واقع، نادیده گرفتن واقعیت‌های میدانی و تکیه بر این تصور که مردمِ تحت فشارِ جنگ، پذیرای دخالت نظامی بیگانگان هستند، یک خطای محاسباتی بزرگ است. این تحلیل‌ها نشان می‌دهد استفاده از ادعای «حمایت مردم» برای مشروعیت‌بخشی به جنگ، اکنون به نوعی «سیاست‌ورزی شکست‌خورده» بدل شده است.

دولت آمریکا در صورتی که نتواند واقعیت‌های میدانی را از ادعا‌های تبلیغاتی تفکیک کند، باید منتظر هزینه‌های سنگین سیاسی در داخل کشور خود باشد؛ چرا که جامعه آمریکا دیگر به سادگی به شعار‌های «آزادی‌بخش» اعتماد نمی‌کند و به محض مشخص شدن شکاف میان ادعای «رضایت محلی» و واقعیت‌های جنگ، حمایت از این سیاست‌های مداخله‌جویانه به‌سرعت فرو می‌ریزد.