گره اصلی مذاکرات واشینگتن و تهران؛ توافقی که هر دو طرف باید آن را «پیروزی» جلوه دهند

به گزارش نیویورک‌تایمز، در هفته‌های اخیر چارچوب‌های اولیه برای دستیابی به توافقی جهت پایان دادن به درگیری میان ایران و ایالات متحده تا حد زیادی برای مذاکره‌کنندگان مشخص بوده است، اما اختلاف اصلی بر سر نحوه تنظیم توافقی است که بتواند رضایت جریان‌های تندرو و منتقدان داخلی در هر دو کشور را جلب کند. در شرایطی که هیچ‌یک از طرفین در این رویارویی به پیروزی کامل دست نیافته و در عین حال شکست قطعی نیز متحمل نشده‌اند، هر دو دولت نیاز دارند نتیجه مذاکرات را دستاوردی قابل دفاع برای افکار عمومی داخلی خود معرفی کنند.

این گزارش همچنین به پیچیدگی‌های مربوط به سبک تصمیم‌گیری رهبران دو کشور اشاره می‌کند؛ مسئله‌ای که به گفته میانجیگران، روند مذاکرات را دشوارتر کرده است. در نتیجه تلاش‌ها برای یافتن فرمولی که بتواند همزمان خواسته‌های دو طرف را تأمین کند، تاکنون به نتیجه نرسیده و وضعیت فعلی به شرایطی میان جنگ و صلح انجامیده است؛ وضعیتی که پیامد‌های آن بر اقتصاد جهانی نیز سایه انداخته است.

در همین حال، ادامه محدودیت‌ها در تنگه هرمز و اقدامات متقابل دریایی میان ایران و آمریکا، یکی از عوامل اصلی نگرانی بازار‌های جهانی انرژی به شمار می‌رود. میانجیگران هشدار داده‌اند که طولانی شدن این وضعیت می‌تواند روند شکننده مذاکرات را با خطر جدی مواجه کند. نشانه‌ای از این شکنندگی روز دوشنبه نمایان شد؛ زمانی که ایران و اسرائیل برای نخستین بار پس از آتش‌بس ماه آوریل حملاتی را علیه یکدیگر انجام دادند، رخدادی که منطقه را بار دیگر تا آستانه یک درگیری گسترده پیش برد، هرچند در نهایت دو طرف از تشدید بیشتر تنش عقب‌نشینی کردند.

بر اساس ارزیابی‌های مطرح‌شده در این گزارش، چارچوب احتمالی توافق می‌تواند شامل بازگشت تردد عادی کشتی‌ها در تنگه هرمز از سوی ایران و توقف محدودیت‌های آمریکا علیه شناور‌های ایرانی باشد. همچنین انتظار می‌رود مذاکرات در مرحله‌ای بعدی به موضوعاتی مانند سرنوشت ذخایر اورانیوم با غنای بالا در ایران و کاهش تحریم‌های اقتصادی آمریکا بپردازد. آزادسازی بخشی از دارایی‌های بلوکه‌شده ایران نیز از دیگر محور‌های احتمالی توافق عنوان شده که به گفته تحلیلگران، می‌تواند از چالش‌برانگیزترین بخش‌های مذاکرات برای دولت آمریکا باشد.