فارن‌پالیسی: جنگ ایران افول قدرت دریایی آمریکا را آشکار کرد

به گزارش فارن‌پالیسی، جنگ ایران بار دیگر این واقعیت را برجسته کرده که اقتصاد جهانی دیگر نمی‌تواند دسترسی آزاد و بی‌دردسر به اقیانوس‌ها و مسیر‌های دریایی را امری بدیهی فرض کند. در حدود ۶ هفته، از آغاز عملیات موسوم به Epic Fury تا آتش‌بس ۸ آوریل، بیش از ۲۰ کشتی تجاری در داخل یا اطراف خلیج فارس هدف قرار گرفتند؛ رخدادی که به نوشته این نشریه، ضعف زیرساختی آمریکا در تولید، تعمیر و جایگزینی کشتی‌های مورد نیاز برای یک درگیری بلندمدت را آشکار کرد.

بر اساس این تحلیل، اگر کشتی‌سازی‌های آمریکا ناچار شوند ظرفیت ناخالص از دست‌رفته این شناور‌ها را جایگزین کنند، این روند احتمالاً بیش از ۱۲ سال طول خواهد کشید. در مقابل، چین قادر است همین ظرفیت را در حدود ۸ روز تولید کند. فارن‌پالیسی این مقایسه را نشانه‌ای روشن از کاهش قدرت دریایی آمریکا و فاصله فزاینده این کشور با توان صنعتی چین در حوزه کشتی‌سازی می‌داند.

در این گزارش آمده است که جنگ ایران، علاوه بر تأثیرات نظامی و امنیتی، پیامد‌های گسترده‌ای برای کشتیرانی بین‌المللی و زنجیره تأمین جهانی داشته است. در اوج درگیری‌ها، بیش از ۷۰۰ کشتی در نزدیکی ایران گرفتار شدند؛ وضعیتی که عملاً حدود ۲۰ هزار دریانورد را در دریا به گروگان شرایط جنگی تبدیل کرد. این اختلال گسترده باعث شد برخی کشتی‌ها برای کاهش ریسک، پرچم خود را به کشور‌هایی تغییر دهند که روابط مناسب‌تری با ایران دارند.

فارن‌پالیسی همچنین گزارش داد برخی شناور‌ها به اصطلاح به «کشتی‌های زامبی» تبدیل شدند؛ به این معنا که هویت کشتی‌های اسقاط‌شده را برای خود جعل کردند. برخی دیگر نیز موقعیت مکانی خود را نادرست اعلام کردند یا سامانه‌های ردیابی خود را خاموش کردند؛ روش‌هایی که معمولاً از سوی کشتی‌های درگیر در دور زدن تحریم‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

«مری بریجز»، پژوهشگر ارشد در Vanderbilt Policy Accelerator و پژوهشگر تاریخ و سیاست در مرکز بلفر دانشگاه هاروارد، معتقد است تکیه صرف بر سازوکار بازار آزاد یا همان «دست نامرئی» برای احیای کشتی‌سازی آمریکا کافی نیست. به باور او، جنگ ایران نشان داده است که قدرت دریایی تنها به ناوگان نظامی محدود نمی‌شود، بلکه ظرفیت صنعتی برای ساخت، تعمیر و جایگزینی کشتی‌ها نیز بخشی حیاتی از توان راهبردی یک کشور در بحران‌های طولانی‌مدت است.

این گزارش با اشاره به تجربه تاریخی آمریکا در جنگ جهانی دوم، از جمله برنامه اضطراری کشتی‌سازی و ساخت کشتی‌های موسوم به Liberty Ship، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا واشینگتن می‌تواند بدون برنامه‌ریزی صنعتی گسترده، بار دیگر ظرفیت دریایی و کشتی‌سازی خود را بازسازی کند یا خیر. به نوشته فارن‌پالیسی، جنگ ایران نشان داده که درگیری‌های منطقه‌ای می‌توانند خیلی سریع به بحرانی جهانی در تجارت دریایی، امنیت انرژی و زنجیره تأمین تبدیل شوند.