نشستی که قرار بود نماد وحدت باشد؛ اکنون گروه هفت در سایه آشوب و شکاف ناشی از ترامپ

آخرین باری که رهبران ثروتمندترین کشور‌های جهان در ژوئن ۲۰۰۳ در شهر اویان-له-بن فرانسه گرد هم آمدند، ایالات متحده به‌تازگی با وجود مخالفت شدید فرانسه و آلمان به عراق حمله کرده بود. جرج دبلیو بوش با دست‌دادن‌هایی سرد روبه‌رو شد، اما او و دیگر رهبران تلاش کردند ظاهر اتحاد کشور‌هایی همفکر را که برای مقابله با مخاطرات جهانی بی‌ثبات گرد هم آمده‌اند، حفظ کنند.

بیست‌وسه سال بعد، در حالی که رهبران بار دیگر در همان شهر و در سایه جنگی دیگر از سوی آمریکا در خاورمیانه گرد هم می‌آیند، آن ظاهر اتحاد دیگر فرو ریخته است.

زمانی که پرزیدنت ترامپ بعدازظهر دوشنبه وارد اویان ــ شهر آبگرم آلپی در ساحل جنوبی دریاچه ژنو ــ شود، با رهبران اروپایی روبه‌رو خواهد شد که دیگر ایالات متحده را شریک خود در موضوعات کلیدی همچون تغییرات اقلیمی و امنیت نمی‌دانند. در برخی موارد، آنان آمریکا را یک تهدید تلقی می‌کنند؛ پس از حملات بی‌ثبات‌کننده ترامپ به ایران که اقتصاد جهانی را دچار تلاطم کرده، بی‌اعتنایی فزاینده او به ناتو و تهدیدهایش برای تصاحب گرینلند.

چارلز‌ای. کوپچان، استاد روابط بین‌الملل در دانشگاه جرج‌تاون، می‌گوید: «از آغاز دوره دوم ترامپ تا ماجرای گرینلند، قاعده نانوشته برای متحدان آمریکا این بود که “زبان در کام بگیریم و با ترامپ مدارا کنیم. ” گرینلند و ایران ضربه‌ای دوگانه بود که باعث شد متحدان بگویند: “هرجا ممکن است با ترامپ همکاری می‌کنیم، اما هرجا لازم باشد باید نه بگوییم. ”»

کوپچان می‌افزاید هرچند شکاف بر سر جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ تند و پرتنش بود، اما بنیان‌های ناتو یا دیگر نهاد‌های چندجانبه مانند گروه هفت را در هم نشکست. او گفت: «اکنون در آن نقطه نیستیم؛ در درون گروه هفت درباره اینکه چه باید کرد، اجماعی وجود ندارد.»

این بدان معنا نیست که رهبران تلاشی برای یافتن نقاط مشترک نخواهند کرد. جنگ‌ها در اوکراین و ایران همچنان ادامه دارد. عرضه جهانی انرژی به دلیل بستن تنگه هرمز از سوی ایران مختل شده است. نگرانی‌ها درباره اینکه هوش مصنوعی چگونه بازار کار را دگرگون خواهد کرد، خواستار تنظیم‌گری دولتی را افزایش داده است.