گاردین: ادعا‌های پیروزی ترامپ در جنگ ایران، تنها یک فاجعه خودساخته را عمیق‌تر کرد

به نوشته سیدنی بلومنتال در گاردین، دونالد ترامپ پیش از آنکه سرانجام در جنگ با ایران عقب‌نشینی کند، ده‌ها بار اعلام پیروزی کرد. او در روز هشتم جنگ گفت: «ما همین حالا هم پیروز شده‌ایم.» در روز دهم اعلام کرد: «جنگ کاملاً تمام شده است.» در روز دوازدهم طی ۱۳ ثانیه پنج بار گفت که پیروز شده‌اند: «ما بردیم، بگذارید بگویم بردیم. می‌دانید، هیچ‌وقت دوست ندارید خیلی زود بگویید پیروز شده‌اید، اما ما بردیم، بردیم، ما در همان ساعت اول شرط را بردیم و همه چیز تمام شد.» در روز سی‌ونهم نیز گفت: «پیروزی کامل و تمام‌عیار، صد درصد. هیچ تردیدی درباره آن نیست.» او همچنین ۳۸ بار ادعا کرد توافقی برای پایان دادن به جنگ به‌زودی حاصل خواهد شد. نخستین بار در روز بیست‌وچهارم از احتمال صلح سخن گفت و اظهار داشت دو طرف «تقریباً بر سر همه نکات به توافق رسیده‌اند».

ترامپ سرانجام در روز صدودهم، در ۱۷ ژوئن، یادداشت تفاهم را در کاخ ورسای امضا کرد؛ همان جایی که معاهده پایان جنگ جهانی اول نیز در آنجا امضا شده بود. به نوشته نویسنده، به نظر می‌رسید ترامپ نسبت به نمادگرایی تاریخی این مکان بی‌توجه است و بیشتر مجذوب زرق و برق طلایی آن شده است. او گفت: «ورسای روکش طلا نیست؛ ورسای خودِ طلاست.»

در کنفرانس خبری پیش از آن، مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، با چهره‌ای بی‌حالت ایستاده بود؛ گویی امیدوار بود کسی به او توجه نکند، هرچند حضورش همچنان او را با جنگ پیوند می‌داد. ترامپ درباره معاون رئیس‌جمهور خود که در آن مراسم حضور نداشت گفت: «اگر کار جواب ندهد، تقصیر را گردن جی‌دی می‌اندازم.»

روز بعد، جی‌دی ونس تأکید کرد که جنگ «یک پیروزی» بوده است و همچنین به‌اشتباه گفت لغو تحریم‌های نفتی «مزیت تازه‌ای» برای ایران محسوب نمی‌شود. ترامپ که معمولاً برای شکست‌های خود فردی را مقصر معرفی می‌کند، ظاهراً نمی‌خواهد کسی به‌عنوان جانشین او مطرح شود. ونس نیز در واکنش، اسرائیل را هدف انتقاد قرار داد؛ جایی که یادداشت تفاهم ترامپ به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفته است. او گفت: «اگر من در کابینه دولت اسرائیل بودم، شاید به تنها متحد قدرتمندی که در سراسر جهان برایم باقی مانده حمله نمی‌کردم.»

در همان روز، روزنامه راست‌گرای اسرائیل هیوم در سرمقاله‌ای خطاب به ترامپ نوشت: «آقای رئیس‌جمهور، شما به منافع انسانی جهان روشن آسیب جدی وارد کرده‌اید و ممکن است برای همیشه به‌عنوان رئیس‌جمهوری که باعث تحقیر آمریکا شد به یاد آورده شوید. شما به ما، اسرائیلی‌ها، خیانت کردید.»

به نوشته نویسنده، ترامپ در واقع جنگ خود را در همان روز نخست باخت. ایران پس از حملات هوایی آمریکا و اسرائیل در همان روز عملاً تنگه هرمز را بست و دو روز بعد آن را به‌طور رسمی مسدود کرد؛ اقدامی که از طریق کنترل یکی از مهم‌ترین شریان‌های اقتصاد جهانی، نوعی برتری راهبردی نامتقارن برای تهران ایجاد کرد.

ترامپ در روز چهل‌وسوم، ۱۱ آوریل، در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «ایالات متحده ارتش ایران، از جمله کل نیروی دریایی و نیروی هوایی آن و هر چیز دیگر را کاملاً نابود کرده است.»، اما به نوشته نویسنده، او نتوانست میان تاکتیک و راهبرد تمایز قائل شود و بمباران و لفاظی را با هدف اصلی اشتباه گرفت.

در ادامه این یادداشت آمده است که رویکرد پیروزمندانه ترامپ تنها خشم و تلخی ناشی از شکست نهایی را عمیق‌تر کرد. به باور نویسنده، نتیجه این جنگ تقویت موقعیت منطقه‌ای ایران، متقاعد شدن کشور‌های خلیج فارس به غیرقابل اعتماد بودن آمریکا، افزایش نفوذ چین، آسیب دیدن موقعیت اسرائیل، فاصله گرفتن متحدان اروپایی و تضعیف اعتبار جهانی ایالات متحده بود.

ترامپ همچنین دلایل اعلام‌شده خود برای آغاز جنگ را از بین برد. او پیش‌تر مدعی شده بود تغییر رژیم در ایران محقق شده است. در روز سی‌ونهم، ۷ آوریل، در پیامی نوشت: «یک تمدن کامل امشب نابود خواهد شد و هرگز بازنمی‌گردد. نمی‌خواهم چنین اتفاقی بیفتد، اما احتمالاً خواهد افتاد. با این حال اکنون که تغییر رژیم کامل و تمام‌عیار رخ داده است، شاید اتفاقی انقلابی و شگفت‌انگیز رخ دهد.».

اما در روز صدودهم، ۱۶ ژوئن، خود او سخنان متفاوتی مطرح کرد و گفت: «شما از تغییر رژیم صحبت می‌کنید. من هرگز به تغییر رژیم اهمیت نمی‌دادم. ما با افرادی سروکار داریم که به نظر من افراد بسیار منطقی هستند.»

نویسنده در ادامه با اشاره به تجربه تاریخی روسای‌جمهور آمریکا در جنگ‌ها می‌نویسد رهبران دموکراتیک که جنگی را ببازند معمولاً قدرت سیاسی خود را نیز از دست می‌دهند. او به سخنان لیندون جانسون و ریچارد نیکسون در دوران جنگ ویتنام اشاره می‌کند که هر دو گفته بودند نمی‌خواهند نخستین رئیس‌جمهور آمریکایی باشند که یک جنگ را می‌بازد.

به نوشته بلومنتال، ترامپ در روز ۱۴ ژوئن اعلام کرد یادداشت تفاهم «کامل» شده است. این توافق شامل لغو تحریم‌های صادرات نفت ایران، دسترسی تهران به ده‌ها میلیارد دلار دارایی‌های مسدودشده و برنامه‌ای ۳۰۰ میلیارد دلاری برای بازسازی بود، در حالی که مذاکراتی ۶۰ روزه برای محدود کردن برنامه هسته‌ای ایران نیز در نظر گرفته شد.

ترامپ در همان روز، همزمان با جشن تولد ۸۰ سالگی خود، مسابقات هنر‌های رزمی ترکیبی را در محوطه کاخ سفید برگزار کرد؛ نمایشی که به نوشته نویسنده، تلاشی برای نمایش پیروزی بود.

در پایان این یادداشت آمده است هنگامی که از ترامپ درباره محدودیت‌های قدرت آمریکا پرسیده شد، او پاسخ داد: «هیچ محدودیتی وجود ندارد. هنوز چنین درسی نگرفته‌ام.»