راهنمای الجزیره بر مهم‌ترین دیدار‌های مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶

مرحله حساس و سرنوشت‌ساز جام جهانی ۲۰۲۶ از روز شنبه آغاز می‌شود و ۱۶ تیم باقی‌مانده برای کسب سهمیه مرحله یک‌چهارم نهایی با یکدیگر مبارزه می‌کنند. طی چهار روز آینده (۴ تا ۷ ژوئیه)، چندین تقابل بزرگ میان برخی از بهترین تیم‌های جهان برگزار خواهد شد.

کانادا در مقابل مراکش (۴ ژوئیه، ورزشگاه هیوستون):

شاید بهترین شانس کانادا برای عبور از سد مراکش، جذب «یاسین بونو» بود. «بنیتو فلورو»، سرمربی پیشین، تلاش کرد، اما با پاسخ منفی بونو که سه سال نخست زندگی‌اش را در مونترال گذرانده، مواجه شد. آخرین باری که کانادایی‌ها سعی کردند از سد بونو بگذرند، با نتیجه ۲-۱ شکست خوردند و در مرحله گروهی قطر حذف شدند. اکنون کانادا پس از کسب دو پیروزی در جام جهانی باید اعتماد‌به‌نفس بیشتری داشته باشد. کانادا از طریق «تاجون بیوکنن» در جناح راست و «آلفونسو دیویس» که از دفاع چپ به جلو اضافه می‌شود، حمله خواهد کرد. دیویس (که دچار مصدومیت همسترینگ بود) در بازی مرحله گروهی مقابل آفریقای جنوبی بازگشت؛ این نخستین بازی او پس از نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا با بایرن‌مونیخ بود. «جسی مارش»، سرمربی آمریکایی کانادا، در ترکیب خط میانی تغییراتی ایجاد کرده و «ناتان-دیلن سالیبا» را جایگزین «اسماعیل کونه» کرده است که در بازی با قطر دچار شکستگی پا شد. بازسازی مراکش در خط حمله هنوز جرقه نزده است، اما آنها می‌دانند که بونو برای نجات‌شان حضور دارد؛ تنها کاری که «شیر‌های اطلس» باید انجام دهند، کشاندن بازی به ضربات پنالتی است. برنده این دیدار احتمالاً در یک‌چهارم نهایی به مصاف فرانسه می‌رود.

فرانسه در مقابل پاراگوئه (۴ ژوئیه، ورزشگاه فیلادلفیا):

«گوارانی‌ها» (لقب تیم ملی پاراگوئه) شگفتی‌ساز بوده‌اند، اما اگر «خروس‌ها» (لقب تیم ملی فرانسه) تاریخ خود را بدانند، در این بازی غافلگیر نخواهند شد. در سال ۱۹۵۸، فرانسه در نیمه دوم مقابل پاراگوئه عقب بود، اما بازگشت و ۷-۳ پیروز شد. در سال ۱۹۹۸ نیز، فرانسه برای عبور از سد این تیم به گل «لوران بلان» در وقت‌های اضافه نیاز داشت. با این حال، اکنون فرانسه از همه پیشی گرفته است. البته که پاراگوئه توانست حمله آلمان را خنثی کند، اما «گوستاوو گومز» و یارانش برای پا‌به‌پا شدن با «کیلیان امباپه» کار دشواری خواهند داشت. فرانسوی‌ها با بازی‌سازی «مایکل اولیس» و «آدرین رابیو» از مرکز زمین به دفاع حریف ضربه خواهند زد و وینگر‌ها عرض بازی را تأمین می‌کنند. اولیس، رابیو و احتمالاً «تئو هرناندز» از راه دور اقدام به شوت‌زنی خواهند کرد.

برزیل در مقابل نروژ (۵ ژوئیه، ورزشگاه نیویورک/نیوجرسی):

اینکه تیمی رکورد برتری در تقابل مستقیم با برزیل داشته باشد، نادر است. تنها سه تیم چنین وضعیتی دارند: هلند، مجارستان و نروژ. نروژ بزرگ‌ترین فخر را می‌فروشد، چرا که هرگز به برزیل نباخته است (۲ برد، ۲ تساوی). برزیلی‌ها مدت‌هاست که در انتظار این بازی برگشتِ مسابقه جنجالی مرحله گروهی جام جهانی ۱۹۹۸ هستند؛ جایی که نروژی‌ها با یک ضربه پنالتی دیرهنگام پیروز شدند. «اسه بهرامست»، داور آمریکایی آن بازی، خطای روی بازیکن نروژ را به درستی تشخیص داد که منجر به پنالتی «شیتل رکدال» و پیروزی ۲-۱ نروژ شد. برزیل صدرنشین گروه شد، اما پیروزی نروژ باعث شد آنها بالاتر از مراکش به عنوان تیم دوم صعود کنند. آن آخرین باری بود که نروژ در جام جهانی شرکت کرد و در اولین مرحله حذفی توسط ایتالیا حذف شد. برزیل به دنبال جرقه‌ای بود و آن را با ورود «اندریک» به زمین در بازی مقابل ژاپن پیدا کرد. اندریک در میان نروژی‌ها جثه کوچکی دارد، اما می‌تواند نقشی کلیدی ایفا کند.

مکزیک در مقابل انگلیس (۵ ژوئیه، ورزشگاه مکزیکوسیتی):

به گفته «خوان کارلوس اوسوریو»، سرمربی پیشین مکزیک، این نبردِ «ارتفاع در برابر نگرش» است. ارتفاع ۲۲۴۰ متری مکزیکوسیتی، همراه با حملات سریع «ال‌تری» (تیم ملی مکزیک)، می‌تواند نفس را در سینه حریف حبس کند. تاکنون، مکزیک با رکورد ۴ برد و تفاضل گل ۸+ در گوادالاخارا و مکزیکوسیتی بازی کرده است. تاکتیک‌های مالکانه مکزیک جریان بازی را تعیین می‌کند و ترکیب «رائول خیمنز» و «جولین کوئینونز» (متولد کلمبیا) بسیار هماهنگ است. انگلیس در تقابل با مکزیک ۶ برد، ۲ باخت و ۱ تساوی داشته (از جمله پیروزی ۲-۰ در ومبلی در جام جهانی ۱۹۶۶). «سه‌شیرها» هرگز در مکزیکوسیتی پیروز نشده‌اند (۰ برد، ۲ باخت، ۱ تساوی). البته آنها در گذشته «هری کین» را در اختیار نداشتند و تنها شکست آنها در این ورزشگاه، نیازمند «دست خدا»‌ی دیگو مارادونا بود تا آرژانتین را پیش ببرد. «توماس توخل» امیدوار بود با دیر رسیدن به محل بازی، اثرات ارتفاع را به حداقل برساند، در حالی که فیفا بررسی می‌کرد زمان شروع بازی را برای جلوگیری از طوفان‌های احتمالی تغییر دهد. در هر صورت، برنده این دیدار به مصاف برزیل یا نروژ می‌رود.

ایالات متحده در مقابل بلژیک (۶ ژوئیه، ورزشگاه سیاتل):

شاید بالاخره ایالات متحده به خودباوری واقعی رسیده باشد. آنها پس از حذف بوسنی و هرزگوین با نتیجه ۲-۰، باید با محرومیت «فلارین بالوگان» مقابله کنند؛ این نخستین پیروزی ایالات متحده مقابل یک تیم اروپایی از سال ۲۰۰۲ بود. عمق خط حمله آنها کم است و «مائوریسیو پوچتینو» تنها دو گزینه یعنی «ریکاردو پپی» و «حاجی رایت» را در اختیار دارد. بلژیکی‌ها نشان دادند که می‌توانند در مواجهه با عقب‌افتادگی دو گله مقابل سنگال، تغییر وضعیت دهند؛ جایی که «رودی گارسیا»، سرمربی تیم، یکی از جسورانه‌ترین تغییرات تاکتیکی تاریخ جام جهانی را انجام داد. گارسیا، «کوین دی‌بروینه» و «جرمی دوکو» را با «دودی لوکباکیو» و هافبک دفاعی «نیکلاس راسکین» تعویض کرد و خط حمله آنها به حرکت درآمد، هرچند این اتفاق تا دقیقه ۸۶ رخ نداد. بلژیک، کشوری به اندازه ایالت ماساچوست، از زمان اولین حضور در جام جهانی ۱۹۳۰، شش بار پیاپی ایالات متحده را شکست داده است. ایالات متحده برای پایان دادن به این نوار شکست، انگیزه دارد. برنده این دیدار با پرتغال یا اسپانیا رو‌به‌رو می‌شود.

پرتغال در مقابل اسپانیا (۶ ژوئیه، ورزشگاه دالاس):

یکی از دلایل استخدام «روبرتو مارتینز» توسط پرتغال، همین لحظات بوده است. به نظر می‌رسید مارتینز بهترین بازی را از «کریستیانو رونالدو» می‌گیرد، اما وقتی زمان تصمیم‌گیری رسید، مارتینز پس از بیرون کشیدن «برونو فرناندز» و «ویتینیا»، رونالدو را هم تعویض کرد تا پرتغال در دقایق پایانی مقابل کرواسی پیروز شود. خط حمله «لاروخا» (تیم ملی اسپانیا) به لطف هدایت خط میانی توسط «دنی اولمو»، جا افتادن «لامین یامال» و ضربات تمام‌کننده «میکل اویارزابال»، در حال سرعت گرفتن است. اسپانیا در راه قهرمانی جام جهانی ۲۰۱۰، پرتغال و رونالدو را ۱-۰ شکست داد. رونالدو در تساوی ۳-۳ سال ۲۰۱۸ با هت‌تریک پاسخ داد.