چرا جی. دی. ونس همچنان اظهارات عجیب و «دیوانه‌وار» بر زبان می‌آورد؟

با توجه به اینکه دونالد ترامپ چقدر بی‌پروا است، معاون او، جی. دی. ونس، برای برخی از آمریکایی‌ها جایگزین باثبات‌تری به نظر می‌رسد. برخی از وفاداران به «ماگا» (MAGA) معتقدند او شرط‌بندی خوبی برای نامزدی جمهوری‌خواهان در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ و ساکن نهایی دفتر بیضی شکل است.

به همان اندازه ترامپ جناح‌راستی، اما جدی‌تر و قابل‌پیش‌بینی‌تر - به نظر می‌رسد این شعار ونس برای عموم است؛ و او آشکارا می‌خواهد رئیس‌جمهور شود؛ او تا جایی که ممکن است بلندپرواز است.

پس چرا او همچنان به گفتن چنین حرف‌های عجیب و غریبی ادامه می‌دهد؟

تنها در هفته‌های اخیر، این نوکیش کاتولیک پیشنهاد کرده است که پاپ لئو - که به هر حال رئیس کلیسای کاتولیک است - باید هنگام بحث درباره الهیات مراقب باشد.

ونس همچنین اعلام کرده است که رسوایی واترگیت و سرپوش گذاشتن بر آن موضوع مهمی نبوده است و اینکه این اقدامات (که آشکارا فاسد بودند) باید منجر به سقوط پرزیدنت نیکسون می‌شد، پوچ است.

او حتی دیدگاه‌های استقبال‌کننده واتیکان از مهاجرت را «مشکل‌ساز» توصیف کرد. ونس تا آنجا پیش رفت که گفت چنین رواداری‌ای - که در تابلو‌های چمن حیاط خانه‌ها با عباراتی مانند «هیچ انسانی غیرقانونی نیست» منعکس می‌شود - با باور‌های اصلی کاتولیک در تضاد است. پدر جیمز مارتین، کشیش یسوعی مشهور، به شدت در برابر این موضوع ایستاد و به پیام روشن عیسی مسیح در مورد مراقبت از غریبه‌ها اشاره کرد و گفت که ونس کاملاً در اشتباه است.

این را به تحقیر ونس در طول مبارزات انتخاباتی ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ نسبت به زنان مجرد به عنوان «زنان گربه‌دار بی‌فرزند» اضافه کنید. (او از آن زمان آن اظهارات را پس گرفته است.)

یا دروغ زشتی را به یاد بیاورید که او درباره دزدیدن و خوردن حیوانات خانگی توسط هائیتی-آمریکایی‌ها در اسپرینگفیلد، اوهایو منتشر کرد.

هدف دقیقاً از تمام این دیوانگی‌ها چیست؟ چرا مردی که می‌خواهد رئیس‌جمهور شود، باید عادت به توهین غیرضروری به بخش‌های بزرگی از رأی‌دهندگان و مقابله با پاپ بسیار محبوب آمریکایی‌تبار داشته باشد؟

هر چقدر هم که عجیب به نظر برسد، اظهارات جنجالی او - که طوری ارائه می‌شوند که انگار محصول یک فرد متفکر و جدی هستند - تصادفی نیستند.

ونس پیام روشنی را به پایگاه اختصاصی ترامپ می‌فرستد که او به اندازه مردی که دو بار به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کردند، در برانگیختن نفرت و نارضایتی مهارت دارد. او در این کار از مارکو روبیو، وزیر امور خارجه که محتمل‌ترین رقیب او برای نامزدی جمهوری‌خواهان در سال ۲۰۲۸ است، بهتر است.

در اصل، او چیزی شبیه به این می‌گوید: من ممکن است کتاب‌های جدی نوشته باشم و مدرک حقوق از ییل داشته باشم، اما نگران نباشید، من همان کسانی را که شما از آنها متنفرید، دوست ندارم؛ و تخلفات دولتی مرا نگران نمی‌کند.

همان‌طور که رابرت رایش، وزیر کار سابق، اخیراً نوشت: «ونس از هر جهت شبیه ترامپ است - او بی‌دردسر دروغ می‌گوید، کاملاً بی‌اصول است و قصد دارد قدرت را به دست آورد - با این تفاوت که او باهوش‌تر و بی‌رحم‌تر از ترامپ است.» بنابراین، یک عوام‌فریب خطرناک‌تر است.

تاکنون، اکثر شهروندان آمریکایی بازی ونس را خریدار نیستند. محبوبیت او، که دوره اخیر ترامپ را در وضعیت مثبت آغاز کرد، اکنون «زیر آب» است (منفی شده است). همان‌طور که هری انتن از سی‌ان‌ان اخیراً بیان کرد، او از نظر تاریخی یک معاون رئیس‌جمهور نامحبوب است.

انتن این موضوع را تا حدی به ماجراجویی‌های ونس در امور بین‌الملل نسبت داد، مانند زمانی که بهار گذشته برای ویکتور اوربان مجارستان تبلیغ می‌کرد. (اوربان در تلاش برای انتخاب مجدد خود به عنوان نخست‌وزیر شکست خورد.)

اخیراً، در حالی که ایالات متحده جنگ نسنجیده خود را با ایران پیش می‌برد، ونس برای نمایندگی کاخ سفید اعزام شده است.

همه اینها در حالی است که اکثر آمریکایی‌ها ترجیح می‌دهند دولت بر مسائل داخلی تمرکز کند.

در میان همه اینها، اظهارات توجه‌برانگیز ونس درباره آموزه‌های کاتولیک یا رنسانس ریچارد نیکسون، حالتی ناامیدانه دارد.

اگر به زیر سطح آنها نگاه کنید، دقیقاً می‌بینید که او سعی دارد چه کاری انجام دهد: دفاعی قوی از نابردباری و فساد.

به نظر نمی‌رسد که این یک پیام برنده باشد، به خصوص زمانی که با نامحبوب بودنِ بی‌سابقه همراه شود.

اما ممکن است او را به جانشین آشکار ترامپ تبدیل کند؛ و این، در نهایت، دقیقاً همان چیزی است که جی. دی. ونس برای آن تلاش می‌کند.