لیندزی گراهام چه می‌خواست؟

سناتور لیندزی گراهام، که شب گذشته به‌طور غیرمنتظره‌ای درگذشت، شهروند کلیدیِ گفتمان واشنگتن بود. او عاشق حضور در کانون حوادث بود؛ در پشت صحنه با دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان گرم می‌گرفت و زمانی که چراغ‌های دوربین روشن می‌شد، با کنایه صحبت می‌کرد و به دنبال جلب نظر «مخاطب واحد» (ترامپ) بود.

چه چیزی برازنده‌تر از این برای گراهام که اکنون که نمی‌تواند در این صبح سرنوشت‌ساز یکشنبه شرکت‌کننده باشد، به تنها چیزی که بهتر است تبدیل شود: موضوع اصلی اخبار. او همان‌طور که زندگی کرد، از دنیا رفت.

گراهام شخصیتی پیچیده بود؛ زندگی خصوصی، مرگ ناگهانی، اخلاقیات عمومی و تمام ابعاد وجودی او. اما این را کنار بگذاریم؛ یا من با کمال میل این کار را می‌کنم، زیرا به اندازه کافی به آن پرداخته خواهد شد.

این موضوع کاملاً دقیق است که پایان کار گراهام درست چند ساعت پیش از آن رخ داد که قرار بود در برنامه «Meet the Press» حاضر شود. این شصت و چهارمین حضور او در قدیمی‌ترین برنامه امور عمومی آمریکا بود. در دفتر شبکه NBC در کنگره، عکسی برجسته از گراهام وجود دارد (یا تا همین اواخر وجود داشت) که در کنار متحد قدیمی‌اش در سنا، جان مک‌کین، در حال گپ زدن است. مک‌کین ۷۳ بار در این برنامه ظاهر شد، بیشتر از هر مهمان دیگری در تاریخ.

در اوایل ۲۰۱۹، چند ماه پس از مرگ مک‌کین، گراهام به شوخی به من گفت هدف اصلی‌اش در زمان باقی‌مانده در این دنیا، شکستن رکورد مک‌کین است. او هرگز به این هدف نخواهد رسید.

در میان بازیگران فعال، گراهام «پرگویِ یکشنبه» نهایی بود؛ اصطلاحی که کالوین تریلین برای توصیف کارشناسان و واعظانی به کار برد که برنامه‌های صبح یکشنبه را تسخیر کرده بودند. تریلین این اصطلاح را زمانی ابداع کرد که افراد بیشتری این گفت‌و‌گو‌ها را تماشا می‌کردند. آنها زمانی بسیار مرتبط‌تر بودند؛ کلمه‌ای که شاید کلمه محبوب گراهام و مأموریت اصلی او به عنوان یک سناتور ایالات متحده بود.

گراهام در همان گفتگوی ۲۰۱۹ وقتی پرسیدم چگونه به چنین «پاچه‌خوار» خستگی‌ناپذیر و ضروری برای ترامپ تبدیل شد، به من گفت: «سعی کن مرتبط باشی.» این معمایی جاری در واشنگتن بود، به‌ویژه با توجه به اینکه گراهام در سال ۲۰۱۶ زمانی که (به‌طور خلاصه) علیه ترامپ نامزد ریاست‌جمهوری شد، چقدر از او انتقاد کرده بود.

در جهان‌بینی گراهام، «رسانه‌های جریان اصلی» همچنان بسیار مرتبط بودند. این عقیده قدیمی، سال‌های اخیر به خوبی به او خدمت کرد، زیرا ترامپ، که ستاره قطبی گراهام بود، مصرف‌کننده اصلی «نمایش‌ها» بود. هیچ‌کس بهتر از گراهام درک نمی‌کرد که تلویزیون صبح یکشنبه می‌تواند مکانی پربار برای «مدیریت رابطه» با کاخ سفید باشد.

یکی از مقامات ارشد کاخ سفید در دوران اول ترامپ به من گفت: «لیندزی در این بازی واقعاً خوب بود.»

وقتی از گراهام درباره کلید‌های دستکاری ترامپ پرسیدم، در مورد برخی از فرمول‌های مورد استفاده‌اش بسیار شفاف بود. من از اینکه گراهام چگونه ترامپ را یک هدف ساده و چاق توصیف می‌کرد، شوکه شدم.

گراهام درباره رئیس‌جمهور به من گفت: «اگر همیشه از او تعریف کنی، احترامت را از دست می‌دهد.» اگر گراهام هدفی داشت که ترامپ کاری را انجام دهد، به‌ویژه در مسائل خارجی، به رئیس‌جمهور می‌گفت که سلف او، باراک اوباما، کاری ۱۸۰ درجه متفاوت انجام می‌داد. گراهام گفت: «این روش می‌تواند بسیار مؤثر باشد. اوباما او را دیوانه می‌کند.»

گراهام همیشه یک تغییردهنده شکلِ سیاسیِ درجه یک بود که به‌آسانی بین روشنفکرانِ واشنگتن رسمی و پوپولیست‌هایِ تندروِ «ماگا» (MAGA) در کارولینای جنوبی در حرکت بود. او همیشه به دنبال چهره‌های قدرتمند و بزرگ‌تر از زندگی بود تا خود را به آنها پیوند بزند: «سگ‌های آلفا». آنها هم محافظان او بودند و هم بلیط‌هایی برای مرتبط ماندن.

بدون شک گراهام هیجان‌زده می‌شد اگر می‌دانست رئیس‌جمهور یکی از اولین کسانی بوده که درگذشت او را اعلام کرده است. ترامپ در ساعت ۳:۲۱ صبح در «تروث سوشال» نوشت: «او یکی از بزرگ‌ترین افرادی و سناتور‌هایی بود که تا به حال شناخته‌ام.»