چرا ترامپ و ممدانی هر دو از جدال بر سر نتانیاهو استقبال می‌کنند؟

ممکن است نرخ محبوبیت دونالد ترامپ در حال کاهش باشد، اما یک حس سیاسی فوق‌العاده در او همچنان به‌شدت فعال است: درگیری با حریفی که او آن را کل «حزب دموکرات» می‌نامد.

زوران ممدانی، شهردار نیویورک، وارد میدان می‌شود.

تنها چند روز طول کشید تا ترامپ از خودداری ممدانی برای لغو وعده انتخاباتی‌اش مبنی بر دستگیری بنیامین نتانیاهو ــ که دیوان کیفری بین‌المللی برای او حکم بازداشت صادر کرده است ــ در صورت حضور وی در این شهر، بهره‌برداری کند. ترامپ روز دوشنبه در «تروث سوشال»، پلتفرم مورد علاقه‌اش برای شعله‌ور کردن درگیری‌های جدید در جنگ فرهنگی، اعلام کرد: «بنیامین نتانیاهو تحت هیچ شرایطی، به هیچ وجه و با هیچ شکلی، در حالی که در ایالات متحده آمریکا باشد، دستگیر نخواهد شد.»

واکنش رئیس‌جمهور، احتمال وقوع برخورد میان قدرت فدرال و شهری که روزگاری آن را خانه خود می‌نامید، مطرح کرد. اما اهمیت واقعی آن فراتر از این است.

این همچنین نمونه‌ای کلاسیک از عادت ترامپ برای دست‌گذاشتن روی یک موضوع یا شخصیت به‌منظور ایجاد یک جنجال سیاسی گسترده‌تر است. او فقط از یک متحد در نتانیاهو دفاع نمی‌کرد ــ و شاید احساس تعهد جدیدی نسبت به رهبری ایجاد نمی‌کرد که اخیراً روابطی پرتنش با او داشته است. ترامپ در حال آماده‌سازی بستر روایت خود برای انتخابات میان‌دوره‌ای بود: روایتی از یک حزب دموکرات که بیش از حد افراطی شده است.

با این حال، ممکن است هم ترامپ و هم ممدانی از یک دعوا بر سر نتانیاهو استقبال کنند ــ دعوایی که پیامد‌های داخلی عمیق‌تری نسبت به یک اختلاف سیاست خارجی بر سر تلفات غیرنظامیان در حملات اسرائیل به غزه پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس دارد.

بنابراین، این واقعاً مهم نیست که آیا ممدانی می‌تواند نتانیاهو را دستگیر کند یا خیر. (این موضوع مبهمی است، زیرا ایالات متحده «اساسنامه رم» را تصویب نکرده که کشور‌های عضو را ملزم به دستگیری افراد تحت حکم دیوان کیفری بین‌المللی می‌کند. واشینگتن مدت‌هاست که حتی به رهبران دشمن ــ از مکان‌هایی مانند ایران و کوبا ــ اجازه داده است برای مجمع عمومی سازمان ملل به نیویورک سفر کنند.)

در عوض، این یکی از آن مواقعی است که «داشتنِ دعوا» از «برنده شدن در آن» مهم‌تر است. همچنین این تصویری است از اینکه چگونه سیاست آمریکا در حال دور شدن از حمایت تاریخی و تقریباً جهانی از اسرائیل است؛ لحظه‌ای که تکامل گسترده‌تر حزب دموکرات را نشان می‌دهد.

**چگونه دموکرات‌ها اکنون دیدگاه متفاوتی نسبت به اسرائیل دارند**

ممدانی در میان نسل جدیدی از دموکرات‌ها قرار دارد که لفاظی‌های به‌شدت ضداسرائیلی را پذیرفته‌اند که لیبرال‌های بدنه حزب را به وجد می‌آورد. خودداری از لغو وعده انتخاباتی برای دستگیری نتانیاهو نشان می‌دهد که ممدانی در حال مدیریت سرمایه سیاسی است که در طول کمپین خود به دست آورده؛ سرمایه‌ای که برای اجرای برنامه‌های پیشرو او در حین گذار از یک چهره شورشیِ خارجی به یک چهره داخلیِ حکومتی، حیاتی است.

دیدگاه‌های ممدانی در مورد اسرائیل به یک اصل اعتقادی در میان بسیاری از دموکرات‌های پیشرو و جوان تبدیل شده است که معتقدند نتانیاهو علیه ده‌ها هزار غیرنظامی فلسطینی مرتکب نسل‌کشی شده است. ممدانی در همان مصاحبه پادکستی نیویورک‌تایمز که در آن گفت در حال مشورت با مشاوران حقوقی خود درباره نتانیاهو است، گفت که نخست‌وزیر «جایگاهش در لاهه است. او یک جنایتکار جنگی است که توسط دیوان کیفری بین‌المللی متهم شده است»؛ نظری که «بسیاری» آن را دارند.

اسرائیل ادعا‌های نسل‌کشی را به‌شدت رد می‌کند و می‌گوید که در حال دفاع مشروع از خود پس از حمله تروریستی حماس، یک سازمان رادیکال فلسطینی مستقر در غزه، به غیرنظامیان اسرائیلی است. اسرائیل، حماس را به دلیل جاسازی اهداف نظامی در مناطق غیرنظامی، مقصر تلفات فلسطینی‌ها می‌داند. دولت‌های بایدن و ترامپ هر دو استدلال کرده‌اند که اقدامات اسرائیل با نسل‌کشی برابر نیست.

اما برخی از دموکرات‌های کلیدی اکنون در حال ساختن یک استدلال ضداسرائیلی هستند که فراتر از غزه رفته و به پرسش اصلی انتخابات میان‌دوره‌ای می‌رسد: استطاعت مالی زندگی طبقه متوسط. عبدل السید، نامزد دموکرات سنا در میشیگان، در ۲ ژوئیه به کاسی هانت از سی‌ان‌ان گفت: «من می‌خواهم دلار‌های مالیاتی من در اینجا در میشیگان صرف تأمین مدارس در میشیگان، ساخت مراقبت‌های بهداشتی در میشیگان و سرمایه‌گذاری در میشیگان شود، نه اینکه به خارج فرستاده شود تا مردم فلسطین را به دلیل نسل‌کشی و آپارتاید بکشند.»

**چگونه یک رابطه دوستانه می‌تواند به تلخی گراید**

یک خصومت تمام‌عیار بر سر نتانیاهو، جدیدترین چرخش در رابطه ترامپ و ممدانی خواهد بود. آنها سال گذشته در جریان دیدار در دفتر بیضی‌شکل، نوعی «برامنس» (دوستی صمیمانه) داشتند. ترامپ در ماه ژانویه به سید روزنبرگ، مجری رادیوی محافظه‌کار گفت: «من خیلی خوب با او کنار می‌آیم. ما جلسات خوبی داشتیم، گفت‌و‌گو‌های خوبی داشتیم و او همین‌طور است که هست.»

شهردار نیویورک در ماه فوریه دوباره در دفتر بیضی‌شکل ظاهر شد ــ و وسایل بصری همراه خود آورد تا پیشنهاد یک سرمایه‌گذاری عظیم مسکن فدرال در شهر را به این توسعه‌دهنده املاک سابق ارائه دهد.

ترامپ و ممدانی با وجود تفاوت‌های آشکار در سن، ایدئولوژی و خلق‌وخو، ویژگی‌های کلیدی مشترکی دارند. هر دو تلاش می‌کنند پایگاه خود را با سیاست‌های پوپولیستی خوشحال نگه دارند و مهارت‌های ارتباطات سیاسی بسیار پیشرفته‌ای دارند.

برای ممدانی تعامل با ترامپ مناسب است، زیرا تأثیر او را به عنوان یک چهره ملی برجسته می‌کند. در همین حال، رئیس‌جمهور همیشه به دنبال زاویه‌ای برای حمله است.

کاوش ترامپ در یک رویارویی با ممدانی بر سر نتانیاهو، در میان لحن کلی پست‌های او در «تروث سوشال» نسبتاً ملایم بود. اما این احتمال را باز می‌کند که نقش محوری نیویورک در چرخش حزب دموکرات علیه اسرائیل، به‌زودی به یک داده در پرونده وسیع‌تر کاخ سفید تبدیل شود که ادعا می‌کند این حزب برای بسیاری از آمریکایی‌ها بیش از حد افراطی است.

ممدانی می‌تواند برای ترامپ، استعاره‌ای از کل حزب دموکرات در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای شود. ترامپ قبلاً این کار را انجام داده است. او «الکساندریا اوکاسیو کورتز»، نماینده نیویورک که او هم یک سوسیالیست دموکراتیک است، را مظهر حزبش معرفی کرد. او برنی سندرز، سناتور مستقل ورمانت و نامزد سابق دموکرات‌ها در انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری را «دیوانه» نامیده است.

دموکرات‌ها در ماه نوامبر یک فرصت قابل‌توجه علیه حزب رئیس‌جمهور دارند، چرا که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد کشور اعتماد خود را به مدیریت اقتصادی او از دست داده و شکست او در تحقق بخشیدن به وعده‌های کاهش قیمت‌ها را مقصر می‌دانند. اما اگر ترامپ بتواند درگیری‌های ایدئولوژیک یا فرهنگی ایجاد کند، ممکن است دموکرات‌ها را از جذب رای‌دهندگان سفیدپوست و محافظه‌کار طبقه کارگر که در ائتلاف سال ۲۰۲۴ او بودند، باز دارد.

دو سال پیش، ترامپ با موفقیت از مسائلی مانند مهاجرت، ورزشکاران ترنسجندر و جرم و جنایت استفاده کرد تا دموکرات‌ها را به عنوان افرادی که از واقعیت جامعه بی‌خبرند، به تصویر بکشد. اسرائیل ممکن است نفر بعدی باشد. ورود اسرائیل به این کارزار به ترامپ کمک می‌کند تا شور و اشتیاق را در میان محافظه‌کاران انجیلی که از اسرائیل حمایت می‌کنند، جمهوری‌خواهان سنتی که ممکن است از پیام او ناامید شده باشند، و رای‌دهندگان مردد که ممکن است با سیاست‌های خارجی سنتی آمریکا احساس راحتی بیشتری کنند، ایجاد کند.

دموکرات‌ها در حال حاضر به سمت یک شکاف بزرگ بر سر اسرائیل پیش می‌روند، زیرا اعضای میانه‌روتر هشدار می‌دهند که برخی از لفاظی‌های ضدنتانیاهو به سمت یهودی‌ستیزی متمایل شده است. ترامپ حتی ممکن است احساس کند که می‌تواند برخی از رای‌دهندگان یهودی را که به‌طور سنتی به دموکرات‌ها رای داده‌اند، جذب کند.

دموکرات‌های میانه‌رو نگرانند که حزبشان یک متحد حیاتی را به خطر بیندازد. جان فترمن، سناتور دموکرات پنسیلوانیا، هفته گذشته به مانو راجو از سی‌ان‌ان گفت: «به نوع افرادی که در انتخابات مقدماتی انتخاب کرده‌ایم نگاه کنید؛ نه فقط طرفدار فلسطین، بلکه به‌شدت، به‌شدت ضد اسرائیل.»

در نمونه‌ای از این شکاف، «هیلی استیونز»، رقیب دموکرات السید در انتخابات مقدماتی، خشم بسیاری از رای‌دهندگان دموکرات نسبت به نتانیاهو را تایید می‌کند، در حالی که موضعی را اتخاذ می‌کند که ممکن است در یک تقابل انتخابات عمومی با یک رقیب جمهوری‌خواه، جریان اصلی‌تر باشد. استیونز در مناظره‌ای در اوایل این ماه گفت: «من می‌توانم بگویم که اسرائیل حق دارد در کنار مردم فلسطین و در غزه به طور مسالمت‌آمیز وجود داشته باشد. بسیار واضح است که آقای نتانیاهو ما را امن‌تر نکرده، ما را به صلح نزدیک‌تر نکرده و یهودیان را در اینجا در آمریکا و در سراسر جهان به خطر انداخته است.»

شکاف‌های عریان‌شده در رویارویی او با السید، بسیار فراتر از میشیگان در حال رخ دادن است. حمایت از اسرائیل در میان حاشیه‌های ملی‌گراتر حزب جمهوری‌خواه نیز در حال تضعیف است. این موضوع احتمالاً پیش‌زمینه یک پویایی حیاتی در انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ هر دو حزب خواهد بود.

با این حال، در حال حاضر، واضح‌ترین شکاف‌ها بر سر جنگ در غزه در درون حزب دموکرات است؛ و ترامپ همه دلایل را دارد که سعی کند از چهره‌ای مانند ممدانی استفاده کند تا آنها را به شدت از هم بدرد.