جی‌دی ونس احمق نیست؛ چرا خودش را احمق نشان می‌دهد؟

زمانی که جی‌دی ونس عنوان کتاب جدیدش را اعلام کرد، برخی دوستداران کتاب متوجه هم‌زمانی عجیبی شدند. نخستین کتاب معاون رئیس‌جمهور، «مرثیه هیل‌بیلی» نام دارد؛ عنوانی که شباهت زیادی به «مرثیه آپالاچیا»، مجموعه شعر بل هوکس، نویسنده رادیکال فمینیست سیاه‌پوست، دارد. کتاب دوم او، «عشای ربانی»، نیز با یکی دیگر از آثار هوکس هم‌نام است؛ البته موضوع آنها یکسان نیست. کتاب هوکس درباره «جست‌وجوی زنانه برای عشق» است و کتاب ونس به گرویدن او به مذهب کاتولیک می‌پردازد.

بسیاری از مردم با ناباوری با این تصور روبه‌رو شدند که ونس ممکن است با آثار هوکس آشنا باشد، اما من چندان مطمئن نیستم. حتی اگر ونس هیچ‌گاه آثار هوکس را نخوانده باشد، به‌راحتی ممکن است از وجود آنها آگاه باشد. او پیش‌تر از اظهارنظر درباره شباهت عنوان‌ها خودداری کرده است. ونس از کودکی فقیرانه و پرآشوب برخاست، با درجه ممتاز از دانشگاه ایالتی اوهایو فارغ‌التحصیل شد و سپس به دانشکده حقوق ییل رفت. افرادی که چنین مسیر صعودی‌ای را طی می‌کنند، معمولاً مانند اسفنج‌های فکری هستند و برای جبران فاصله خود با همکلاسی‌های برخوردارتر، دانش را جذب می‌کنند. روایت‌ها از دوران حضور ونس در دانشکده حقوق، از جمله داستان‌های مربوط به دوستی نزدیک او با یک همکلاسی تراجنسیتی، همگی از جوانی با ذهنی باز، علایقی گسترده و دانش فراوان حکایت دارند.

همین موضوع باعث می‌شود تماشای تلاش فراوان ونس برای نادان جلوه‌دادن خود در این روز‌ها عجیب باشد. صاحب‌نظران لیبرال زمانی نیوت گینگریچ، رئیس پیشین مجلس نمایندگان، را «تصور یک فرد نادان از یک فرد باهوش» توصیف می‌کردند. به نظر می‌رسد ونس در حال اجرای نقش «تصور یک فرد باهوش از یک فرد نادان» است.

هفته گذشته، هنگام گفت‌و‌گو با جو روگان، همان‌طور که همکارم هلن لوئیس گزارش داد، ونس خود را متحیر نشان داد که چرا مردم از سخنان یک مبارز سازمان یو‌اف‌سی خشمگین شده‌اند؛ مبارزی که هنگام شرکت در رقابتی در کاخ سفید، میشل اوباما، بانوی اول پیشین آمریکا، را مرد خطاب کرده بود. در نهایت، این روگان بود که مجبور شد توضیحاتی ارائه کند.

ونس در ماه ژوئن وانمود کرد از این واقعیت آگاه نیست که دموکرات‌ها بیش از جمهوری‌خواهان احتمال دارد از طریق پست رأی دهند؛ گرایشی که الگوی آشنای موسوم به «چرخش آبی» را در شمارش آرا ایجاد می‌کند.

او در ماه مه و در جریان یک نشست خبری کاخ سفید استدلال کرد که تشویق چارلز سوم، پادشاه بریتانیا، از سوی دموکرات‌های کنگره در یک نشست مشترک کنگره ثابت می‌کند تجمع‌های «نه به پادشاهان» که علیه ترامپ برگزار شده‌اند، ریاکارانه هستند.

ونس گفت: «شاید آنها آن‌قدر که وانمود می‌کنند، برای پادشاهان اهمیتی قائل نیستند.» بله، او این جمله را با چهره‌ای کاملاً جدی بیان کرد؛ خودتان ببینید. او افزود: «شاید آنها فقط دستور کاری را دوست ندارند که ما در حال اجرای آن هستیم؛ دستور کاری که واقعاً بار دیگر کارگران و خانواده‌های آمریکایی را امن و مرفه می‌کند.»

ونس مدتی است که این کار را انجام می‌دهد. او در سال ۲۰۲۵ در پادکست تئو وان، کمدین آمریکایی، گفت: «احساس می‌کنم اتفاقی افتاد؛ مثلاً ۱۰ سال پیش، که بر اساس آن باید فکر کنید تک‌تک افرادی که برای جبهه کنفدراسیون جنگیدند، آدم‌های شروری بودند. من فقط فکر می‌کنم این خیلی احمقانه است.»

اگر کسی چنین استدلالی مطرح می‌کرد، واقعاً احمقانه بود. در واقعیت، بحث اصلی درباره پرسش‌هایی مانند این بوده است که آیا پایگاه‌های نظامی باید به نام خائنان نام‌گذاری شوند و آیا دولت‌ها باید میزبان بنا‌های یادبود شورشی باشند که با هدف دفاع از برده‌داری صورت گرفت.

ونس در سال ۲۰۲۴، درباره مهاجران هائیتیایی در اسپرینگفیلد ایالت اوهایو سخنان نادرستی بیان کرد؛ اظهاراتی که خیلی زود پذیرفت خلاف واقع بوده‌اند. هدف او از این کار جلب توجه به محور‌های تبلیغاتی دولت درباره مهاجرت بود.

ونس در موضوعی جداگانه، نوعی نگرش توطئه‌محور را در خود پرورش داده است؛ آفتی که بسیاری از افراد باهوش را نیز گرفتار می‌کند. با وجود دسترسی به برخی از بهترین اطلاعات جهان، بنا بر گزارش‌ها، او متقاعد شده بود که توطئه‌ای گسترده پشت ترور چارلی کرک قرار دارد؛ باوری که همسرش را نگران کرد. ونس همچنین در برنامه روگان مطرح کرد که جفری اپستین ارتباطات پنهانی با دولت اسرائیل یا ایالات متحده داشته است. شاید ونس به روابط اپستین با دونالد ترامپ یا هاوارد لاتنیک فکر می‌کرد؟

چرا مردی باهوش این‌همه وقت خود را صرف بیان حرف‌های احمقانه می‌کند؟ ساده‌ترین توضیح این است که ونس اعتقاد دارد رأی‌دهندگانش احمق هستند.

یا همان‌طور که خود ونس هفته گذشته به روگان گفت: «یک پوپولیسم واقعی وجود دارد که من طرفدار جدی آن هستم، زیرا فکر می‌کنم باید به مردم پاسخ‌گو باشید؛ اما یک نوع پوپولیسم جعلی نیز وجود دارد که می‌گوید: روشی که من از طریق آن می‌خواهم برای مردم جذاب باشم، این است که تصور کنم آنها احمق هستند و مانند احمق‌ها رفتار کنم.»

این اعترافی در قالب تحلیل است. همه سیاستمداران برای جلب نظر مردم سخن می‌گویند، اما بهترین آنها این کار را با قدری ظرافت انجام می‌دهند. ونس که حتی در ابتدایی‌ترین برنامه‌های تبلیغاتی مقابل دوربین نیز مشکل دارد، یکی از بهترین‌ها نیست. هر دو پیروزی انتخاباتی او گواهی بر قدرت سیاسی ترامپ هستند.

در سال ۲۰۲۲، زمانی که ونس نامزد سنای آمریکا بود، نام او را در فهرستی از جمهوری‌خواهان بسیار باهوشی قرار دادم که برای اهداف انتخاباتی، ناشیانه وانمود می‌کردند احمق هستند. به نظر می‌رسد ونس از آن زمان تاکنون، بیش از گذشته بر این راهبرد پافشاری کرده است، اما هر رویداد تازه فقط شواهد بیشتری از تحقیر آشکار او نسبت به هوش رأی‌دهندگان ارائه می‌دهد.

با وجود گفته اچ. ال. منکن، این شاید خردمندانه‌ترین راهبرد سیاسی نباشد. میزان محبوبیت ونس بیش از یک سال است که در محدوده منفی قرار دارد. سارا لانگ‌ول، نظرسنج وابسته به جریان «هرگز ترامپ»، نیز به‌تازگی یک گروه متمرکز با حضور رأی‌دهندگان ترامپ تشکیل داد و دریافت که ونس نتوانسته است نظر مثبت آنها را جلب کند.

در هر صورت، نمایش ونس به یک تراژیکمدی شباهت دارد؛ کمدی است، زیرا او در اجرای این نقش بسیار بد عمل می‌کند و تراژدی است، به‌دلیل شخصیتی که ونس تا همین اواخر داشت. درباره انتقاد او از ترامپ در مقاله سال ۲۰۱۶ آتلانتیک بسیار گفته شده است. اگرچه تغییر موضع او درباره رئیس‌جمهور حیرت‌انگیز است، اما ونس دیدگاه خود را درباره موضوعی بنیادی‌تر در سیاست نیز کاملاً تغییر داده است.

ونس در آن مقاله، گرایش عوام‌فریبانه به تحقیر مردم ساکن مناطقی را که اصطلاحاً «سرزمین‌های بین دو ساحل» نامیده می‌شوند و خودش نیز در آنجا بزرگ شده بود، مورد انتقاد قرار داد؛ یعنی نگاه‌کردن به این مردم به‌عنوان روستاییان ساده‌لوحی که می‌توان آنها را به‌راحتی با محور‌های تبلیغاتی ساده‌انگارانه و بهره‌برداری از احساس نارضایتی فریب داد.

ونس نوشته بود آسیب‌هایی که ترامپ شناسایی کرده است، «نیازمند تفکر جدی و اقدام سنجیده هستند؛ البته از سوی دولت‌ها، اما همچنین از طرف رهبران جوامع محلی و افراد».

او استدلال کرده بود که ترامپ با بدبینی و برای منفعت شخصی خود، این آسیب‌ها را مصادره می‌کند و به آمریکایی‌ها صدمه می‌زند. آن ونس درست می‌گفت؛ اما به نظر نمی‌رسد این ونس دیگر اهمیتی بدهد.