جان اوساف در آستانه «لحظه» ملی؛ ترامپ باز هم به سناتور دموکرات جورجیا حمله کرد

به‌گزارش آتلانتیک، دونالد ترامپ روز چهارشنبه در گردهمایی ماریتا، جورجیا، به جان اوساف، سناتور دموکرات، حمله کرد؛ هرچند در این حمله نام «پی‌وی هرمن» را به‌جای «پی‌وی هرمن» درست نگفت و گفت «پینکی هرمن». این خطا شاید اگر نام شخصیت دهه ۱۹۸۰ را درست به‌یاد می‌آورد، اثرگذاری بیشتری می‌داشت.

اوساف پیش‌تر در دور دوم انتخابات پنجم ژانویه ۲۰۲۱، دیوید پردیو، سناتور جمهوری‌خواه، را کنار زد؛ شکستی که بسیاری از جمهوری‌خواهان بخشی از آن را ناشی از آشفتگی ترامپ پس از باخت در انتخابات ۲۰۲۰ می‌دانستند، زمانی که او بیشتر بر ادعا‌های دروغین تقلب در جورجیا متمرکز بود تا کارزار پردیو یا کلی لوفلر، که او هم باخت.

آن پیروزی شکننده، اوساف را تا حدی سناتوری تصادفی نشان داد، اما کارزار انتخاب مجدد او در ۲۰۲۶ حالا متفاوت پیش می‌رود. جمهوری‌خواهان برای ساختن یک کارزار قدرتمند علیه او با مشکل روبه‌رو شده‌اند و حتی در یک ایالت متمایل به جمهوری‌خواهان، بیشتر پیش‌بینی‌کنندگان انتظار دارند اوساف بر مایک کالینز پیروز شود؛ نامزدی که از یک رقابت مقدماتی آشفته بیرون آمد.

هم‌زمان، بحث‌ها درباره احتمال نامزدی ریاست‌جمهوری اوساف در دو سال آینده شدت گرفته است. این موج، با وجود آن‌که اوساف هنوز چهره‌ای کمتر شناخته‌شده با تصویری تعریف‌نشده‌تر از برخی نام‌های دیگر است، در هفته‌های اخیر قوی‌تر شده است. اوساف شاید هرگز وارد رقابت ریاست‌جمهوری نشود و حتی شاید انتخابات سنا را هم نبرد، اما آتلانتیک چند دلیل برای توجه تازه به او مطرح می‌کند.

نخست، او در عصر کلیپ‌های کوتاه، توانایی تولید لحظه‌های سیاسی پرقدرت را دارد. او ظاهراً اصطلاح «طبقه اپستین» را برای پیوند دادن پرونده جفری اپستین با فساد و نابرابری در اردوگاه جمهوری‌خواهان ترامپ رواج داده است. وقتی شایعه شد ترامپ ممکن است او و رافائل وارناک را «نامشروع» بنامد، اوساف پاسخ تیز و کوتاهی داد. او در جلسات استماع اخیر نیز با جِی کلیتون و پیت هگست، به‌ترتیب درباره انتخابات ۲۰۲۰ و ادعا‌های گذشته درباره پیروزی در جنگ همچنان ادامه‌دار ایران، جدال‌های سیاسی مؤثری داشت.

دوم، فقط حرف‌های اوساف مهم نیست، بلکه شیوه بیان او هم اهمیت دارد. در حزب دموکرات، سال‌هاست سیاستمدارانی که شبیه تقلید از باراک اوباما حرف می‌زنند، دست بالا را داشته‌اند. اوساف پیش‌تر به این سبک نزدیک بود، اما حالا لحن خودش را پیدا کرده است: صدایی موشکافانه و تقریباً یکنواخت برای بازجویی از مقام‌ها. این لحن، در مقایسه با دست‌وپا زدن شاهدان، جدی و خشمگین به‌نظر می‌رسد، بدون آن‌که هیجانی و انفجاری شود.

سوم، او صادق و کمی خوره‌طور به‌نظر می‌رسد، اما مضطرب نیست. سخنرانی‌ها و پرسش‌های او نشان می‌دهد که برای هر چیز از قبل آماده شده و نیازی نمی‌بیند این آمادگی را پنهان کند. برخلاف برخی دموکرات‌های دیگر که برای ۲۰۲۸ نامشان مطرح است، او وانمود نمی‌کند که می‌خواهد خیلی سریع وارد هر موج خبری زودگذر شود یا با فحاشی نشان دهد سناتوری معمولی نیست؛ او سناتوری خونسرد است.

چهارم، اوساف نماینده نوع دیگری از مردانگی است. در هر دو حزب، اکنون تمرکز بر مردانگی و نمایش آن بالاست؛ یکی از مقام‌های بهداشت و خدمات انسانی مدام ویدئوی تمرین بدنی منتشر می‌کند و هگست هم شیفته تستوسترون است. در چنین فضایی، اوساف به‌جای الگوی عضلانیِ سینمایی، یادآور جیمی استوارت در «آقای اسمیت به واشنگتن می‌رود» است: فک‌دار، اما بیش از زور بازو، به اصول متکی.

پنجم، او هنوز یک بوم سفید است. ترامپ دموکرات‌ها را «کمونیست» می‌خواند و کوشید اوساف را هم در همین چارچوب جا دهد، اما این برای او سخت است: اوساف نه به جریان «دموکرات‌های سوسیالیست آمریکا» وابسته است و نه مانند مامدانی یا الکساندریا اوکاسیو-کورتز، اعتبار چپ‌گرایانه روشن دارد. در واقع، او در صحنه ملی هنوز پروفایلی ایدئولوژیکِ روشن یا پیوندی محکم با هیچ جناحی ندارد و همین، او را برای طیف‌های مختلف دموکرات‌ها قابل‌پروژکشن کرده است.

آتلانتیک در پایان می‌نویسد هر چهره ملی دیر یا زود باید موضع‌گیری کند و بخشی از حامیانش را ناامید سازد؛ لحظه‌های پرزرق‌وبرق در جلسات استماع نیز لزوماً رئیس‌جمهور نمی‌سازند. با این حال، اوساف بار‌ها گفته در ۲۰۲۸ نامزد ریاست‌جمهوری نمی‌شود؛ جمله‌ای که برای هر سناتورِ در حال تلاش برای انتخاب مجدد، الزام‌آور است، اما شاید این‌بار واقعاً درست باشد. در این مقطع، دموکرات‌ها به‌دنبال بدیلی برای چهره‌های آشنا هستند و در سیاست، کمتر چیزی به‌اندازه کسی که می‌گوید دنبال قدرت نیست، جذابیت ایجاد می‌کند.