سرنوشت صد‌ها نفر در منطقه مرزی نابودشده چین همچنان نامشخص است

بندر گیرونگ، چین — یک شکاف سرشار از سنگ، تنها چیزی است که از بندر گیرونگ سابق باقی مانده است.

این پایگاه مرتفع به‌طور کامل از میان رفته و منظره‌ای از سنگ، شن و لجن از خود بر جای گذاشته که همچنان توسط امدادگران در حال جست‌وجوست؛ تیم سی‌ان‌ان روز یکشنبه در جریان یک بازدید سازمان‌یافته توسط دولت به این محل دسترسی یافت.

به خبرنگاران کلاه‌های ایمنی و چکمه داده شد تا با زمین لجنی و هنوز ناپایدار و خطر همیشگی رانش‌های بعدی مقابله کنند.

این گذرگاه مری مقابله کنند.

این گذرگاه مرزی زمانی کانونی پر بازرگانان در حال حرکت میان چین و نپال بود. به‌طور معمول صد‌ها نفر در هر روز از این محل عبور می‌کردند تا به بندر رسوای نپال، درست آن سوی رست آن سوی رودخانه، بروند یا از آنجا بیایند.

هم ۲۶ اوت تغییر کرد؛ زمانی که بندر در موج عظیمی از آب غرق شد — به‌عنوان نخستین نقطه برخورد یک رانش زمین و سیلاب انفجاری که سپس به نپال رسید. در تصاویر ویرانگر دوربین‌های مداربسته دیده می‌شود که مردم هنگام برخورد سیل، برای نجات جان خود می‌گریزند.

هیچ بازمانده‌ای در بندر پیدا نشده است؛ محلی که به کانون توجه خانواده‌هایی در چین و سراسر جهان تبدیل شده که برای یافتن هر خبری از عزیزانشان — که باور دارند هنگام وقوع فاجعه در بازرسی مرزی بوده‌اند — سراسر بی‌تاب‌اند.

ورود به منطقه فاجعه با غبار و مه سنگین در هوا همراه است. خودرو‌های امدادی متعددی در محل حضور دارند و مقامات در همه جا ترافیک را هدایت می‌کنند. جاده که به‌طور کامل ویران شده بود، با پوشاندن شن و ماسه به حالت عبور درآمده است.

پرچم قرآن... پرچم قرمز و زرد چین بر فراز تپه‌ای از آوار، در باد بی‌رحم در اهتزاز است.

تسهیلات بازرسی مرزی پنج‌طبقه و عظیم که با سبک باشکوه مراکز دولتی چین بر منطقه سایه افکنده بود، از بین رفته است. آنچه اکنون از ساختمان دیده می‌شود، تنها بقایای پی‌های آن است.

«کارگر امدادی ژانگ شیائوجون در محل به سی‌ان‌ان گفت: «وقتی کار حفاری را آغاز کردیم، تنها چیزی که می‌دیدیم پی باقی‌مانده بود. تمام سازه‌های روی آن توسط گل‌ولای جارو شده بود. دیدن این واقعاً دل‌شکن بود. بسیاری از هموطنان ما در این فاجعه جان عزیزشان را از دست دادند.»

ویرانی در سایر بخش‌های این مکان نیز مشابه بود؛ محلی که زمانی آژانس‌های مسافرتی، یک سوپرمارکت و پلی میان چین و نپال در آن وجود داشت. همگی صاف شده‌اند و دیوار گل و آب، هر آنچه در مسیرش بود را با خود برده است.

نمای پهپادی از حفاری‌ها و امدادگران را در منطقه مرکزی آسیب‌دیده بندر گیرو منطقه مرکزی آسیب‌دیده بندر گیرونگ پس از رانسه، منطقه خودمختار تبت، چین، در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ نشان می‌دهد.

اطلاعاتی درباره افراد آسیب‌دیده در این محل به‌کندی از بندر بیرون می‌آید؛ این در تضاد با نپال است که در آن به‌طور مکرر به‌روزرسانی‌هایی درباره تعداد نجات‌یافتگان یا تأیید جان‌باختگان ارائه می‌شود.

بر اساس آخرین به‌روزرسانی چین تقریباً دو روز پیش، در سمت این کشور از مرز ۳۱ نفر تأیید شده و ۵۳۱ نفر مفقود شده‌اند. مقامات محلی در تبت اوایل این هفته اعلام کردند بیش از ۲۵۰ خارجی در میان مفقودان هستند.

مقامات چینی هنوز به‌طور عمومی فهرست نام کسانی را که در زمان وقوع فاجعه در بندر بوده‌اند یا گفته می‌شود در این سمت مرز مفقود شده‌اند، منتشر نکرده‌اند. این امر پرسش‌هایی درباره شفافیت — به‌ویژه از سوی خانواده‌هایی که برای خبری از عزیزان مفقود خود سراسر بی‌تاب‌اند — برانگیخته است.

پکن انتشار اطلاعات از منطقه فاجعه‌زده دورافتاده خود را شفاف و به‌موقع دفاع کرده است. دعوت از گروهی متشکل از حدود یک دو جین خبرنگار از رسانه‌های بین‌المللی — از جمله سی‌ان‌ان — برای بازدید دقیق و از پیش برنامه‌ریزی‌شده یکشنبه از این منطقه، بخشی از تلاش برای نمایش عملیات امدادی در جریان در بندر است.

این سفر به‌طور مشترک توسط وزارت امور خارجه و دفتر اطلاعات شورای دولتی چین سازمان‌دهی شده است. اگرچه سی‌ان‌ان در برنامه‌ای که توسط مقامات برای دسترسی به این منطقه محدودشده طراحی شده، همراهی می‌کند، اما کنترل کامل تحریریه‌ای را حف کنترل کامل تحریریه‌ای را حفظ می‌کند.

تصوشده توسط سیل در منطقه خودمختار تبت چین، در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۲۶.

بر اساس مقامات هر دو کشور، تاکنون بیش از ۱۰۰۰ نفر تأیید شده و هزاران نفر همچنان مفقود هستند.

سفر به اینجا، دورافتادگی این منطقه و دشواری پاسخ امدادگران را برجسته کرده است.

صرفاً رسیدن به این بخش از تبت یک تلاش است؛ مسافت‌ها در این منطقه عظیم است. تیم سی‌ان‌ان همراه این سفر روز شنبه حدود هشت ساعت از پایتخت منطقه‌ای تبت، لاسا، تا دینگری، شهری نزدیک مرز نپال، در ارتفاعات تا ۱۳ هزار پا (نزدیک ۴ کیلومتر) رانندگی کرد. رسیدن به بندر، که در ارتفاع پایین‌تر ۶ هزار پایی قرار دارد، از دینگری — که نزدیک‌ترین فرودگاه را دارد — شش ساعت دیگر طول کشید.

یک جاده باریک دوخطه که به بندر منتهی می‌شود، در میان کوه‌های پوشیده از کاج می‌پیچد و پیچ‌های قلاب‌مانند بی‌شماری دارد. این جاده‌ها تنها روز چهارشنبه — هفت روز پس از وقوع فاجعه — پاک‌سازی شدند و سرانجام امکان ورود هزاران امدادگر به همراه ماشین‌آلات سنگین به منطقه را فراهم کردند. پیش از آن، تعداد کمتری از امدادگران پیاده، با قایق یا هواپیما وارد می‌شدند.

تلاش‌های امدادی در ۱۱ روز گذشته همچنین گاهی با خطر بلایای ثانویه، از جمله رانش‌های زمین و شکستن دریاچه‌های تازه‌تأسیس و به‌اصطلاح «سدیمی» که پس از سد شدن بخش‌هایی از رودخانه مجاور توسط آوار و گل ایجاد شده‌اند، کند یا متوقف شده است. این شرایط، به همراه بارندگی‌های سنگین و زمین‌های کوهستانی، گاهی حتی دسترسی از طریق هوا را دشوار می‌کرد.

«ژانگ که از چهارشنبه — زمانی که دسترسی باز شد — در محل کار می‌کند، گفت: «در این مرحله عمدتاً بر عملیات جست‌و‌جو و نجات فشرده تمرکز داریم.»

«رویکرد ما این است که یک لایه حفاری می‌کنیم، آن لایه را جست‌و‌جو می‌کنیم و سپس پیش از رفتن به لایه بعدی آن را پاک‌سازی می‌کنیم. ما بسیار با احتیاط حفاری می‌کنیم، به‌طور کامل جست‌و‌جو می‌کنیم و آوار را لایه به لایه پاک می‌کنیم تا ببینیم آیا می‌توانیم جان‌باختگانی را پیدا کنیم.»

مقامات همچنین نسبت به احتمال فروریزش بیشتر در اطراف یخچال طبیعی کوه لانگتنگ لیرونگ در نپال هشدار داده‌اند؛ یخچالی که ترک خورد و جدا شد و رانش زمین و سیلاب ۲۶ اوت را برانگیخت.

فاجعه ماه گذشته ممکن است محرکی برای پایش فشرده‌تر این خطرات، و نیز اشتراک داده‌ها و سیستم‌های هشدار سریع میان چین و نپال باشد، به‌ویژه با توجه به اینکه خطر بلایای طبیعی با تغییر اقلیم در حال رشد و غیرقابل پیش‌بینی‌تر شدن است.

اما در حال حاضر، تمرکز بر روی بازیابی و بهبود است — و برای خانواده‌های مفقودان، یافتن اطلاعات درباره سرنوشت عزیزانشان، از جمله کسانی که باور می‌شود صبح سرنوشت‌ساز آن روز در بندر گیرونگ بوده‌اند.