انتصاب استیون میلر به سمت رئیس دفتر ترامپ پس از شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان و پیامد‌های آن بر جنگ ایران

درون‌نگری هرگز از ویژگی‌های برجسته دونالد ترامپ نبوده است. او هرگز مسئولیت اشتباهی را نمی‌پذیرد و مسیر خود را اصلاح نمی‌کند؛ بلکه تنها به نسخه غلیظ‌تری از خودش تبدیل می‌شود؛ و این‌گونه بود که رئیس‌جمهور در مواجهه با طرد شدن در پای صندوق‌های رأی در مقیاسی خیره‌کننده، با جایگزین کردن استفن میلر به جای سوزی وایلز، رئیس دفتر پیشین خود، واکنش نشان داد.

از نظر فنی، میلر معاون ارشد و نفر دوم وایلز بود. در واقعیت، میلر در حال حاضر قدرتمندترین چهره دولت بود، که با احتساب خود ترامپ نیز قابل بحث است. استیو بنن، مشاور پیشین ترامپ و از متحدان میلر که در دوران ریاست‌جمهوری اول ترامپ به طور کوتاه به عنوان قدرت پشت پرده معرفی شده بود، اوایل امسال میلر را «نخست‌وزیر» ترامپ توصیف کرد. در یک نظام پارلمانی، رئیس‌جمهور یا پادشاه صرفاً رئیس تشریفاتی کشور است، در حالی که نخست‌وزیر رئیس دولت محسوب می‌شود.

وایلز، هرچند به خاطر حرفه‌ای‌گری و شایستگی‌اش شهرت داشت، اما با تسهیل تمایلات ترامپ بدون زیر سوال بردن آنها، نزدیک به دو سال شغل خود را حفظ کرد. با این حال، میلر خود هدایت‌گر و شکل‌دهنده آن تمایلات بوده است.

او به طرز تعصب‌آمیزی پسالیبرال است. میلر بار‌ها مخالفان را نامشروع توصیف کرده است. او سال گذشته گفت: «حزب دموکرات یک حزب سیاسی نیست. این حزب یک سازمان افراطی داخلی است.» او با وسواس و به طور مؤثری از اقدامات اجرایی برای دور زدن کنگره به عنوان یک نهاد قانون‌گذاری استفاده کرده است. ترامپ حتی زمانی که متحدانش کنگره را کنترل می‌کردند، کاربرد چندانی برای قوه مقننه قائل نبود. اگر میلر به رویه خود وفادار بماند، اتکای خود را بر اقدامات اجرایی گسترش خواهد داد و دولت را متعهد به سرپیچی کامل از هرگونه نظارت خواهد کرد.

او به ویژه با این باور هدایت می‌شود که مهاجرت توطئه‌ای است که توسط نخبگان جناح چپ برای نابودی آمریکای سنتی هدایت می‌شود. میلر، بیش از هر عامل دیگری، انتخاب گیج‌کننده ترامپ را برای منفجر کردن ائتلاف سال ۲۰۲۴ خود که دستاورد‌های تکان‌دهنده‌ای در میان لاتین‌تبار‌ها ثبت کرده بود، توضیح می‌دهد. او کمپین دیوانه‌وار اخراج جمعی دولت را هدایت کرده است و با این باور عمل می‌کند که حزب جمهوری‌خواه چهار سال فرصت دارد تا جمعیت‌شناسی آمریکا را به طور دائم باز شکل دهد یا با انقراض دائمی روبه‌رو شود.

میلر، بیش از هر شخص دیگری، مسئول به راه انداختن آشوب خشونت‌آمیز در خیابان‌های آمریکا است، زیرا مأموران نقاب‌دار در خودرو‌های بدون پلاک مظنونان را جمع‌آوری کرده‌اند. او همچنین مهاجرت قانونی را عملاً تعطیل کرده است - به جز آفریقایی‌تباران سفیدپوست جنوبی که دولت با خودنمایی از آنها استقبال کرده است. حتی ترامپ، به گزارش وال استریت ژورنال، گاهی شکایت کرده است که اجرای قوانین مهاجرتی میلر بسیار فراتر رفته است.

رژیم اجرایی میلر به آشکار تنها علت عدم محبوبیت ترامپ نیست. تعرفه‌های ترامپ، فساد، کاهش هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، تسخیر شدن با ساخت یادبود‌ها یا تغییر نام آنها به نام خودش، و جنگ با ایران همگی در فروپاشی ائتلاف او نقش داشتند. هنگامی که جی. دی. ونس تمام سرزنش‌ها را متوجه جنگ کرد و تمام شکست‌های دیگر را تبرئه نمود، پیامی ارسال کرد که دولت فقط در این یک حوزه منفرد انتقاد را تحمل خواهد کرد.

پیامی که با ارتقای مقام میلر ارسال شد، آن پیام را به مرحله بعدی می‌برد. مگی هابرمن از نیویورک تایمز گزارش داد که میلر خود را به عنوان حامی پایان دادن به جنگ با ایران به ترامپ معرفی کرده است.

بنابراین، ارتقای مقام او عقب‌نشینی در یک جبهه - جبهه‌ای که بسیاری از دل‌باختگان ترامپ آن را خیانت به اصول «اول آمریکا» خود می‌دانند - را با عزم برای پیشروی در تمام جبهه‌های دیگر ترکیب می‌کند.

ترامپ در دنیایی صفر و یک زندگی می‌کند که میان برندگان و بازندگان تقسیم شده است. غریزه او در لحظه شکست این است که به دستیاری قدرت ببخشد که خود ترامپ نیز تشخیص می‌دهد گاهی بسیار فراتر رفته است. اما ترامپ نمی‌تواند اعتراف کند که شکست خورده است، یا خود را وادار به نشان دادن هیچ ضعفی کند. بهتر است خیلی دور برود تا اینکه به اندازه کافی پیش نرود.